Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Wtórek

Wtórek

 

Wieś Wtórek

Niektórzy historycy nazwę wsi Wtórek wywodzą od nazwy dnia tygodnia - wtorku, kiedy to na terenie wsi miały odbywać się w tym dniu targi. Podobnie nazwę wsi Sobótka niektórzy wywodzą od soboty. W stosunku do Wtórku nie ma jednak w źródłach historycznych potwierdzenia tej tezy, a miejscowość wzmiankowana jest w dokumentach dopiero w 1409 roku.

W roku 1418 wieś została rozgraniczona z Czekanowem. W dokumentach historycznych wieś występuje także pod nazwą Wtorek, Tworek, Wturek, i Koros. Pierwszymi znanymi właścicielami wsi była rodzina Wturkowskich. W roku 1573 właścicielami Wtórku byli Jan i Piotr Wturkowscy, ale w 1579 roku jej właścicielem był już Marcin Bagniczka. We wsi Wturek - Koros było wówczas 5 zagrodników, 2 rzemieślników i 1 komornik. W XVII wieku właścicielami wsi byli: w 1618 roku Piotr Rossowski i w 1679 roku Maciej Nowowiejski herbu Jastrzębiec. W roku 1712 właścicielką Wtórku została Zofia, wdowa po zmarłym dziedzicu Macieju Strobieszewskim.

W roku 1773 wieś była już własnością Radziwiłłów herbu Trąby i należała do klucza krępskiego dóbr przygodzickich. Dobra przygodzickie były największą majętnością szlachecką w naszym rejonie do której należało miasto Ostrów i wiele wsi. Właścicielem dóbr był Michał Hieronim Radziwiłł, który wprowadził wzorową administrację, założył nowoczesną gospodarkę stawną i leśną, zakładał browary i gorzelnie oraz zagospodarował wiele nieużytków.

Kilka lat później, bo w 1789 roku wieś liczyła 35 dymów (zagród) i 280 mieszkańców.

Przez cały okres pierwszej Rzeczypospolitej wieś leżała w powiecie kaliskim województwa kaliskiego. W styczniu 1973 roku tereny Południowej Wielkopolski zajmują wojska pruskie pod dowództwem generała - majora von Frankenberga. Następuje drugi rozbiór Polski. W dniu 7 maja 1793 roku król pruski odbiera hołd od mieszkańców tej części Wielkopolski. Prusacy zajęte tereny dzielą na trzy departamenty, a te na wiele nowych powiatów. Utworzony zostaje wówczas powiat odolanowski, który obejmował 187 miejscowości, w tym wieś Wtórek. Powiat odolanowski należał do departamentu kaliskiego.

W listopadzie 1806 roku wojska napoleońskie zajmują Wielkopolskę, a ludność polska nie czekała bezczynnie i sama zrzucała znienawidzone panowanie pruskie. W dniu 7 listopada generałowie Paweł Skórzewski z Parczewa (także właściciel Wysocka Wielkiego i Szczur) i Michał Lipski z Lewkowa na czele kilkuset ochotników zajęli Kalisz i wzięli do niewoli pruski garnizon. Wśród powstańców polskich aktywny był także Konstanty Kossecki z Kęszyc. Wkrótce przystąpiono do tworzenia 7 pułku piechoty, który stacjonował w Ostrowie i w okolicy. Pułk ten walczył w Prusach Wschodnich, w Hiszpanii, a w 1812 roku brał udział w wyprawie napoleońskiej na Rosję. Później walczył nad Łabą i pod Lipskiem.

Po klęsce Napoleona teren Południowej Wielkopolski znalazł się ponownie pod pruskim panowaniem. Kongres wiedeński w 1815 roku potwierdził ten fakt. Utworzono Wielkie Księstwo Poznańskie, którego namiestnikiem został Antoni Radziwiłł (1775 - 1833), poprzez żonę spokrewniony z pruskim domem panującym.

Prusacy zachowali poprzedni podział administracyjny, w tym powiat odolanowski. Jednakże siedziba władz powiatowych przeniesiona została do Ostrowa.

Wieś Wtórek w roku 1821 liczyła 33 dymy i 280 mieszkańców. Do wsi należał gościniec Trąba, młyn Olek i leśnictwo Kąkolewice.

Dwadzieścia lat później wieś liczyła nadal 33 dymy, ale mieszkało w nich już 360 osób.

W połowie lat czterdziestych ubiegłego stulecia powiat odolanowski pod względem policyjnym dzielił się na pięć okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, rososzycki i skalmierzycki. Wtórek należał do okręgu przygodzickiego, który obejmował miejscowości należące do Hrabstwa Przygodzice stanowiącego własność książąt Radziwiłłów. W skład Hrabstwa wchodziły wsie większe: Bledzianów, Chynowa, Ludwików(huta szkła), Dębnica, Gorzyce Wielkie, Gorzyce Małe, Janków Przygodzki, Jaskółki, kolonia Kamienice Nowe, Krępa, Lamki, Pruślin, Przygodzice, pustkowie, Nadstawki, Radłów, Czarnylas, Szklarka Przygodzka, Świeligów, Tarchały, Topola Mała, Topola Wielka, Wtórek, Wysocko Małe, Zacharzew i Zębców oraz wiele wsi mniejszych: młyny: Gorzyczka, Olek i Popłonik; Strażnica stawowa Drygas; pustkowia: Mielczarek, Grochowisko, Popierania, Szmata, Tarchalski, Trzcieliny, Laski, Łabędź, Zawidze, Spalony, Kała i Lis; karczmy: Krzyżaki, Przerwa i Trąba; folwarki: Kamieniczka i Strugi; kolonie: Antonin i Kotowskie; osada Wenecja; posterunki leśne: Lasogaj, Białebłoto, Bażantarnia, Drygas, Kąkolewiec. Na terenie Hrabstwa było 993 dymy i mieszkało 10.760 osób.

W latach 30-tych w poszczególnych miejscowościach następowało uwłaszczenie chłopów na podstawie ustawy z dnia 8 kwietnia 1823 roku i była to pierwsza wielka reforma rolna na ziemiach polskich. Od tego momentu ustały na wsi stosunki feudalne, a zapanowały nowe, kapitalistyczne, oparte na własności środków produkcji. Folwarki stały się przedsiębiorstwami kapitalistycznymi, a szlachta przekształciła się w ziemian. Uwłaszczeniem objęto tylko najbogatszych chłopów, a wszystkich pozbawiło prawa do ziemi.

Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim dopiero w końcu lat sześćdziesiątych XIX wieku. Właściciele dążyli do okrojenia nadziałów chłopskich i oddania we władanie chłopów najgorszych gruntów. Na tych gruntach stawiano nowe zabudowania chłopskie. W rezultacie wszystkie wsie podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. Z części chłopskiej wsi utworzono gminy, na czele których stali sołtysi. Folwarki stanowiły obszary dworskie, których przełożonymi byli ich właściciele. Nie wiadomo kiedy we Wtórku podpisano reces regulacyjno - separacyjny.

W roku 1832 władze pruskie odebrały szlacheckie stanowisko wójtów, a w 1837 roku wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Komisarzem obwodowym podlegały gminy i obszary dworskie na określonym terenie.

W roku 1865 folwark Wtórek obejmował 1514 mórg.

We Wtórku w 1831 roku istniała szkółka wiejska, a pierwszym nauczycielem wtedy zatrudnionym był Cyberski.  W roku 1841 stanowisko nauczyciela objął August Szurmiński i pracował na tym stanowisku do połowy lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. W roku 1863 otrzymywał pensję w wysokości 103 talarów rocznie. Do powstania szkółek wiejskich przyczynili się książęta Michał, Antoni, Wilhelm, Bogusław, Antoni i Ferdynand Radziwiłłowie. Książę dziedzic był prezesem dozorów szkolnych. Na terenie Hrabstwa Przygodzice istniały 22 szkółki wiejskie, w tym wspólna dla Nowych Kamienic i Pruślina. W roku 1858 nauczycielem w tej szkółce był Konopiński, a od 1861 roku Walenty Chrzanowski, który brał 93 talary pensji rocznej. Do szkółki we Wtórku w roku szkolnym 1872/1873 uczęszczało 77 uczniów, a w Kamienicach Nowych - Pruślinie 60 dzieci. Obie szkoły były szkółkami jednoklasowymi, ale prowadzącymi oddziały: najniższy, średni i najwyższy. W oddziale najniższym było 25 godzin nauki, a w pozostałych oddziałach po 32 godziny.

Najwięcej czasu poświęcono nauce języka niemieckiego - 11 godzin w oddziale najniższym, 10 w średnim i 8 w najwyższym. Na naukę języka polskiego poświęcono w oddziale najniższym 5 godzin, a w pozostałych dwóch oddziałach po 3 godziny. Na naukę religii przeznaczono 4 godziny w oddziale najniższym i po 5 godzin w pozostałych oddziałach. Na rachunki i naukę o przestrzeni przeznaczono po 4 godziny w dwóch niższych oddziałach i 5 godzin w najwyższym oddziale. We wszystkich oddziałach uczono śpiewu - 1 godzina w najniższym oddziale i po 2 godziny w pozostałych dwóch oddziałach. W oddziale średnim i najwyższym uczono także robót ręcznych (po 2 godziny) rysunków (po 1 godzinie) oraz tzw. „realia" (5-6 godzin).

Obowiązywał przymus szkolny, ale dzieci uczęszczały do szkół nieregularnie. Władze państwowe aby przymusić dzieci do uczęszczania do szkoły podwoiły kary pieniężne, a nawet zastępowały je karą więzienia.

W 1868 roku 61 uczniów w szkółce Nowe Kamienice - Pruślin opuściło 4776 dni nauki, a Wysocku Wielkim 144 dzieci opuściło 10324 dni.

W powiecie odolanowskim istniały 62 szkółki katolickie zatrudniające 70 nauczycieli. Inspektorami szkółek byli dziekani poszczególnych dekanatów. W parafii Wysocko Wielkie inspektorem był ksiądz Józef Jagodziński.

Od roku 1872 państwo pruskie powierzyło nadzór szkolny świeckim inspektorom. Pierwszym był Antoni Baeck, ale po kilku tygodniach piastowania tego stanowiska zmarł 28 grudnia 1872 roku w Ostrowie. Następcą jego był Lux, syn byłego pastora w Odolanowie.

W latach siedemdziesiątych dzierżawcą majątku wtórkowskiego był Wilhelm Reichelt, a następnie najprawdopodobniej od 1881 do 1909 roku  dzierżawił go Ferdynand Nass.  W roku 1881 majątek obejmował 360 ha, w tym 345 ha pól i ogrodów, 36 ha łąk i 6 ha pastwisk. W majątku hodowano bydło olenburskie i konie polskie. W latach dziewięćdziesiątych na obszarze dworskim było 7 domów i 73 mieszkańców. Zabudowania dworskie znajdowały się po północnej stronie drogi Ostrów - Sieroszewice, między dzisiejszymi ulicami Środkową i Nową. Zespół budynków dworskich zajmował południowy kraniec wsi i składał się z dworu dzierżawcy, otoczonego ogrodem użytkowym i folwarkiem. Folwark składał się z podwórza folwarcznego i kolonii domów robotników folwarcznych.

Przed rokiem 1907 majątek zmniejszył się do 384 ha i chowano w nim 33 konie, 170 sztuk bydła i 40 świń. W roku 1926 dzierżawcą majątku był książę Władysław Jerzy Radziwiłł z Bagateli. W okresie tym kolonia domów robotników folwarcznych składała się z pięciu domów, w tym ośmioraka i dwóch czworaków stykających się z sobą. W roku 1930 rozpoczęto całkowitą parcelację majątku W pierwszym roku rozparcelowano 96 ha ziemi, w następnym 10,9 ha i w 1933 roku kolejne 108 ha. Dotychczasowy dwór dzierżawcy przemianowano wówczas na dom parcelanta.

Z dniem 1 października 1887 roku władze pruskie podzieliły dotychczasowy powiat odolanowski na dwa powiaty odolanowski i ostrowski. Ten pierwszy obejmował obszar 479,6 km2 i na jego obszarze leżały miasta: Odolanów, Raszków i Sulmierzyce. Powiat ostrowski liczył 414,16 km2 i obejmował także miasto Ostrów. Powiat ostrowski dzieł się na 4 obwody: Ostrów - Północ, Ostrów - Południe, Sieroszewice i Sklamierzyce. Na czele obwodu stał komisarz obwodowy.

Wtórek znajdował się na terenie obwodu Ostrów - Południe w skład którego wchodziły gminy: Chynowa, Bogufałów, Parczew - Westrza, Przygodzice Wielkie, Przygodzice Małe, Sadowie, Smardów, Wtórek, Wysocko Małe i Wysocko Wielkie, oraz obszary dworskie: Antonin, Kamienice Stare, Kocięba - Ludwików, Hrabstwo Przygodzice, Przygodzice Wielkie, Sadowie, Wtórek, Wysocko Małe i Wysocko Wielkie. W roku 1921 sołtysem gminy Wtórek był Gozdek.

Z dniem 1 kwietnia 1932 roku zlikwidowano powiat odolanowski i jego obszar w całości włączono do powiatu ostrowskiego.

W lipcu 1932 zniesiono gminy jednowioskowe i obszary dworskie, a w ich miejsce utworzono gminy zbiorowe składające się z gromad.

Na czele gromady stał sołtys, a na czele gminy zarząd kierowany przez wójta.

Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 12 gmin zbiorczych, a wśród nich gminę Wysocko Wielkie, która obejmowała 8 gromad z następującą liczbą mieszkańców: Kamienice Nowe - 123, Parczew - 690, Pruślin - 746, Sadowie - 412, Smardów - 230, Wtórek - 575, Wysocko Małe - 853 i Wysocko Wielkie - 691. Łącznie na terenie gminy w roku 1939 zamieszkiwało 4322 mieszkańców.

Po klęsce wrześniowej hitlerowcy utworzyli z historycznych ziem Wielkopolski tzw. „Kraj Warty" na którym zwierzchnikiem, czyli namiestnikiem Rzeszy był Artur Greiser. Był on równocześnie szefem partii hitlerowskiej, czyli gauleiterem. „Kraj Warty" dzielił się na trzy rejencje: poznańską, inowrocławską i łódzką. Rejencje dzieliły się na landatury, które odpowiadały polskim starostwom powiatowym. Ostrów był siedzibą landrata. Ziemia ostrowska należała do rejencji łódzkiej. Powiat dzielił się na 4 miasta i 13 gmin, czyli o jedną więcej niż przed wojną. Gmina Wysocko Wielkie nazywał się Gross Hochkirch, a poszczególne gromady wchodzące w jej skład miały następujące nazwy: Kamienice Nowe - Neu Steinitz, Parczew - Winkchsdorf, Pruślin - Preussendorf, Sadowie - Gartendorf, Smardów - Wiesendorf, Wtórek - Waldthal i Wysocko Małe - Klein Hochkirch.

Obszar gminy Gross Hochkirche obejmował 5214 ha i zamieszkiwało na jej terenie 4043 osób, w tym 251 Niemców (5,9% ogółu mieszkańców).

Po zakończeniu działań wojennych przywrócono podział powiatu na 4 miasta i 12 gmin. Likwidacja uległa tylko gmina Strzyżew utworzona przez okupanta hitlerowskiego. Wójtem gminy Wysocko Wielkie został działacz PPS Franciszek Jarosik. Taki stan rzeczy istniał do roku 1954, kiedy to na mocy ustawy z dnia 25 września 1954 roku o reformie podziału administracyjnego  wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych (Dz. U. Nr 43, poz. 191) zlikwidowano gminy i dotychczasowe gromady i powołano nowe jednostki - gromady, które były trzykrotnie mniejsze od dotychczasowych gmin. Na terenie powiatu ostrowskiego otworzono 39 gromad, w tym w Nowych Kamienicach, Parczewie i Wysocku Wielkim.

Wtórek znalazł się w granicach administracyjnych gromady Nowe Kamienice. Z dniem 31 grudnia 1961 roku do gromady Nowe Kamienice włączono całą gminę Parczew. Z końcem roku 1965 zniesiono gromadę Wysocko Wielkie. Wsie Smardów i Wysocko Małe z tej gromady włączono do gromady Przygodzice, a wieś Wysocko Wielkie do gromady Nowe Kamienice.

Gromada Nowe Kamienice istniała do 31 grudnia 1973 roku, kiedy na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 7 gmin, w tym gminę Ostrów Wielkopolski.  W jej granicach administracyjnych znalazł się Wtórek oraz Nowe Kamienice, Pruślin, Sadowie, Smardowskie Olendry i Wysocko Wielkie. Pozostałe wsie z gromady Nowe Kamienice włączono do gminy Sieroszewice.

 

Zarys dziejów Ochotniczej Straży Pożarnej w Wtórku

 

W roku 1949 władze państwowe powołały we Wtórku obowiązkową Straż Pożarną.na czele której stanął Leon Jernalczyk. Do aktywniejszych członków jednostki należeli: Józef Furmański, Wojciech Gogól, Franciszek Stasiak, Wincenty Trzciński oraz Kazimierz Koziołek i Edmund Piotrowski, którzy wyznaczeni byli do dostarczenia koni pociągowych do 4 - kołowego beczkowozu i 2 tzw. „kuf". Sprzęt ten przechowywany był w drewnianej remizie, która stała w miejscu gdzie obecnie znajduje się tzw. „stara remiza". Beczkowóz został pozostawiony przez Niemców w czasie ich ucieczki w połowie stycznia 1945 roku. Jednostka nie prowadziła działalności organizacyjnej, ograniczając się do udziału w akcjach gaśniczych. Taki stan rzeczy wywołany był brakiem tradycji strażackich we wiosce i brakiem podstawowego sprzętu gaśniczego, którego zdobycie w trudnych powojennych czasach było rzeczą niezwykle trudną.

Rozwiązanie przez władze państwowe w październiku 1949 roku Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej, pozbawił jednostkę pomocy i opieki niezbędnej dla każdej nowoutworzonej jednostki. Nadany Strażom Pożarnym w lutym 1950 roku nowy statut ograniczał samorządność i samodzielność jednostek, stawiając na ich czele w miejsce zarządu - komendę, z mianowanym przez komendę wojewódzką straży pożarnych komendantem.

Obowiązkowa Straż Pożarna w wiosce nie cieszyła się popularnością wśród mieszkańców. Dlatego też w maju 1954 roku jej komendant Leon Jernalczyk czynił starania o powołanie jednostki ochotniczej. W porozumieniu z sołtysem zwołuje się w krótkim okresie czasu dwa zebrania wiejskie, na którym jednak ze względu na małą frekwencje mieszkańców wsi nie można było powołać ochotniczej straży pożarnej.

Dopiero na trzecim zebraniu - w dniu 12 czerwca 1954 roku, w którym uczestniczył naczelnik rejonowy Czesław Sroczyński z Westrzy dochodzi do powołania jednostki. Zebraniu założycielskiemu przewodniczył Leon Jernalczyk i uczestniczył w nim sołtys Feliks Robotnikowski.

Komendantem OSP został wybrany Józef Mikołajczyk, a jego zastępcami zastają: do spraw technicznych Tadeusz Gogól i do spraw kulturalno - oświatowych Jan Gomółka. Oprócz tego członkami Komendy zostają Bolesław Gajda i Kazimierz Koziałek, którzy wybrani zostali na sekretarza i skarbnika jednostki. W skład Komisji Rewizyjnej zostali wybrani: Feliks Robotnikowski, Stefan Ratajczak i Leon Jerlnalczyk. Gospodarzem OSP został Wincenty Trzciński.

Poza wyżej wymienionymi członkami Komendy i Komisji Rewizyjnej założycielami jednostki byli: Bolesław Bryjak, Jan Jonder, Tadeusz Kapołka, Stanisław Łęgowski, Józef Małecki, Józef Marchewka, Franciszek Mikołajczyk, Jan Misiak, Władysław Niemczyk, Stanisław Panek, Mieczysław Piotrowski,  Eugeniusz Rachuta, Marian Pawelec, Kazimierz Śron i Alfons Wojciechowski

Wkrótce w składzie Komendy musiały zajść zmiany, gdyż w pierwszym zachowanym protokole z jej posiedzenia w dniu 12 września 1954 roku jako protokolant widnieje Kazimierz Śron, a jako jej członkowie wymieniani są Marian Pawelec i Alfons Wojciechowski.

Jednym z pierwszych działań jednostki było przeprowadzenie na terenie gromady Wtórek dobrowolnej zbiórki pieniężnej na zakup pompy. Zebrano łącznie 1121,50 zł. Zorganizowano także w dniach 4 i 11 lipca zabawy taneczne. Dzięki środkom finansowym uzyskanym w ten sposób już 12 lipca 1954 roku odkupiono od Ochotniczej Straży Pożarnej w Skalmierzycach sikawkę ręczną na 4 kołach wraz z wężem ssawnym i 2 odcinkami węża tłocznego o łącznej długości 30 metrów.

Komenda Powiatowa Zawodowej Straży Pożarnej w Ostrowie Wielkopolskim przekazała jednostce 5 odcinków węża tłocznego o długości 75 metrów oraz nową drabinę słupkową. W tym samym roku OSP z własnych środków finansowych zakupuje 2 lampy gazowe i 1 lampę naftową, 2 trąbki alarmowe, 3 nowe mundury i 7 szali do czapek. Z innych źródeł majątek jednostki powiększa się o 2 bosaki, 8 hełmów, lampę naftową i 3 łopaty. W dniu 15 lutego 1955 roku jednostka zakupuje ze środków własnych ręczną syrenę alarmową za kwotę 200 zł. Następnie kupiono 30 sztuk czapek, 8 kombinezonów bojowych, 2 pasy główne do mundurów, 2 szale, 2 dysze do lamp i 20 pończoszek do lamp gazowych.

Łącznie w roku 1954 jednostka wydatkuje na sprzęt i wyposażenie strażnicy kwotę 5686,12 zł, a w roku następnym 3021,25 zł. Już w październiku 1954 roku jednostka przystępuje do budowy strażnicy ponosząc koszty w wysokości 288 zł na zakup cementu. W następnym roku na ten cel wydatkuje się kwotę 3466,30 zł na zakup 2250 kg cementu, 1000 kg wapna i innych materiałów budowlanych. W celach oszczędnościowych odstąpiono tego roku od naprawy wspomnianego już beczkowozu, gdyż na terenie gromady znajdowały się cztery beczkowozy w rękach prywatnych, które na wypadek pożaru ich właściciele winni udostępnić do celów gaśniczych.

W 1954 roku OSP organizuje 2 zabawy taneczne i dożynki oraz przeprowadza jedną zbiórkę uliczną. Łączny zysk z tych imprez wynosi 5455 zł. W roku następnym zorganizowano 7 zabaw tanecznych oraz wystawiono w Wysocku Wielkim przedstawienie i przeprowadzono loterię fantową. Z wszystkich tych imprez uzyskano dochód w wysokości 9037 zł. Część zysku w wysokości 500 zł OSP przekazuje ma Fundusz Odbudowy Warszawy.

Na początku lutego 1955 roku ustępuje ze składu Komendy Alfons Wojciechowski, a w jego miejsce jej członkiem zostaje gospodarz OSP Wincenty Trzciński. Decyzją tą zatwierdza pierwsze zwyczajne Zgromadzenie Ogólne OSP, które odbyło się w dniu 19 marca 1955 roku w sali Domu Ludowego z udziałem komendanta powiatowego Zawodowej Straży Pożarnej w Ostrowie Wielkopolskim Romualda Pawlaczyka.

Na posiedzeniu Komendy w dniu 25 kwietnia 1955 roku przyjęto po raz pierwszy nowych członków do jednostki, którymi byli Władysław Chlebowski, Jan Błaszczyk, Alfons Bryjak, Czesław Gozdek i Tadeusz Tyrna. Wydaje się, że decyzja Komendy była tylko formalnością, gdyż wszyscy nowoprzyjęci członkowie od jesieni poprzedniego roku byli wyznaczeni do realizacji różnych zadań na rzecz OSP.

W roku 1956 cała aktywność jednostki koncentruje się na pracach przy budowie nowej strażnicy, która zostaje oddana do użytku w dniu 9 września. Dzień ten był świętem wszystkich mieszkańców Wtórku, którzy gremialnie przybyli na tę uroczystość. Nowa strażnica została wybudowana na gruncie Stanisława Łęgowskiego, na miejscu gdzie stała dotychczas drewniana strażnica. Oddanie do użytku strażnicy nie spowodowało - jak to zazwyczaj bywa, osłabienia aktywności i wewnętrznej prężności jednostki. Wręcz przeciwnie - członkowie OSP stawiają sobie za cel zgromadzenie środków pieniężnych na zakup własnej motopompy, przedmiotu marzeń wszystkich ówczesnych jednostek. Aby ten cel zrealizować nadal organizowane są wieczorki i zabawy taneczne. Ale oprócz tego tradycyjnego źródła dochodu pojawia się nowe - wpływy z przedstawień granych przez amatorski zespół teatralny istniejący przy jednostce i działający pod kierownictwem Władysława Chlebowskiego, w którym główne role kreowali: Stanisław Błaszczyk, Czesław Gozdek, Jan Gomółka, Franciszek Mikołajczyk, Stanisław Łęgowski, Kazimierz Śron i jego syn Mirosław. Już za bilety wstępu na próbę generalną sztuki „Żywot Świętej Genowefy", która cieszyła się największą popularnością, w dniu 2 lutego 1957 roku zebrano kwotę 838 zł. Następnego dnia premiera sztuki przynosi dochód w kwocie 3237 zł. Drugie przedstawienie grane tydzień później daje 1786 zł dochodu. Tak więc wpływy  z nowego źródła dochodu do kasy strażackiej były duże jeżeli porówna się to z wpływami z 4 zabaw tanecznych (łącznie z wieczorkiem sylwestrowym) organizowanych przez jednostkę w tym roku. Łączy dochód z przedstawień wyniósł 5861 zł, a z zabaw 6258 zł. Dzięki wypracowaniu tak dużych dochodów własnych można było zrealizować kolejne marzenie członków jednostki - zakupić motopompę. W dniu 15 grudnia w nowej strażnicy pojawiła się motopompa  M - 800 za którą zapłacono 7.000 zł.

Po znanych w kraju wydarzeniach w październiku 1956 roku następuje zmiana stanowiska władz państwowych do ochotniczego pożarnictwa.

W atmosferze ożywienia politycznego w dniu 28 grudnia 1956 roku odbył się w Warszawie Krajowy Zjazd Delegatów Ochotniczych Straży Pożarnych. Do kierowania bieżącą działalnością ZOSP powołano Tymczasowy Zarząd Główny Związku. Następstwem tych wydarzeń było ustalenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych nowego wzorcowego statutu OSP w dniu 18 lipca 1957 roku. Statut przywracał samorządowy charakter funkcjonowania jednostki OSP.

Od jesieni 1957 roku w poszczególnych OSP odbywały się ostatnie Zgromadzenia Ogólne członków poszczególnych jednostek na których przyjmowano statut wzorcowy jako podstawę dalszej działalności jednostki. We Wtórku takie zebranie odbyło się w dniu 8 grudnia 1957 roku z udziałem zastępcy komendanta powiatowego Romualda Pawlaczyka. Członkowie OSP jednogłośnie przyjęli statut wzorcowy za podstawę działalności wtórkowskiej straży. Na zebraniu tym wybrano na podstawie nowego statutu władze jednostki: Zarząd i Komisję Rewizyjną. Na członków władz jednostki wybrano działaczy którzy dotychczas kierowali jej działalnością. Prezesem OSP został Józef Mikołajczyk, naczelnikiem i wiceprezesem Tadeusz Gogól, skarbnikiem Kazimierz Koziołek i sekretarzem wybrano Kazimierza Śrona. Oprócz nich członkami Zarządu zostali: Czesław Gozdek, Marian Sobczak i Stefan Ratajczak, który dotychczas był członkiem Komisji Rewizyjnej. Nadal przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został wybrany Feliks Robotnikowski, a Leon Jernalczyk jej członkiem. Miejsce Stefana Ratajczaka w jej składzie zajął dotychczasowy członek Zarządu Wincenty Trzciński. Na ogólnym zebraniu członków OSP w dniu 22 grudnia tego roku funkcję gospodarza OSP powierzono Czesławowi Gozdkowi, a Stefan Ratajczak został gospodarzem świetlicy wiejskiej. Zarząd w wyżej wymienionym składzie pracował do roku 1960, kiedy to z funkcji wiceprezesa ustępuje Jan Gomółka, a w jego miejsce powołany został na to stanowisko Czesław Gozdek. Nowym członkiem Zarządu został Eugeniusz Dylak, którego powołano jednocześnie na funkcję gospodarza OSP.

Aktywność członków OSP budziła uznanie mieszkańców wsi, którzy na zebraniu wiejskim na wniosek sołtysa Józefa Gajdy oddają mocno zdewastowaną świetlicę wiejską we władanie jednostki. Członkowie OSP postanowili przeprowadzić kapitalny remont świetlicy. W ciągu tygodnia rozebrano dach i wszystkie wewnętrzne konstrukcje, tak, że z dawnego obiektu zostały tylko ściany zewnętrzne. Następnie wykonano wszystkie konstrukcje z nowego materiału oraz wymalowano obiekt wewnątrz i na zewnątrz. Ogółem wydatkowano na ten cel 15.467 zł. Nie całą tę kwotę wydatkowano z kasy jednostki, gdyż Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Nowych Kamienicach refundowało rachunki na kwotę 10.927,80 zł, a Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska" Ostrów -  Wysocko przyznało dotację w wysokości 2.000 zł. Trzeba zaznaczyć jednak, że OSP nie tylko poniosła znaczną część kosztów remontu, ale jej członkowie wykonali w czynie społecznym wszystkie prace, za wyjątkiem malowania. Uchwałą Walnego Zebrania każdy członek OSP zobowiązany był przepracować przy remoncie świetlicy minimum 40 godzin. Przed ponownym otwarciem sali na jej wyposażenie zakupiono 15 stolików i 83 krzesła za kwotę 2420 zł. W roku 1959 członkowie OSP brali udział w elektryfikacji wsi. Energia elektryczna zostaje wtedy doprowadzona do strażnicy i świetlicy wiejskiej. Renowacji podany zostaje także zbiornik przeciwpożarowy, który zostaje częściowo ogrodzony siatką.

W drugiej połowie 1960 roku OSP otrzymuje w darze od Komitetu Elektryfikacji Wsi syrenę elektryczną, która zamontowana zostaje na strażnicy i sprawna jest do chwili obecnej. Jednostka jednoczenie czyni starania o własny konny wóz rekwizytowy i w tym celu zawiera umowę z Grzędą z Pruślina na jego wykonanie. W końcu czerwca 1960 roku umowa zostaje jednakże zerwana, gdyż pojawia się możliwość zakupu własnego samochodu strażackiego. Wyjazdy prezesa Józefa Mikołajczyka do Poznania i Warszawy zostają uwieńczone sukcesem i w dniu 8 października zostaje w Koszalinie za kwotę 15.218 zł. i 60 gr. zakupiony samochód marki „Dodge". Cała ta kwota została wypracowana przez OSP poprzez organizację dożynek i 6 zabaw tanecznych w 1960 roku. Zakupiony samochód pochodził z demobilu wojskowego, dlatego zachodziła potrzeba przystosowania go do potrzeb strażackich i wyposażenia w odpowiednie światła i syreną itp. Prace adaptacyjne trwały całe pierwsze półrocze 1961 roku i dopiero w dniu 2 lipca tego roku odbyła się uroczystość przekazania pojazdu w użytkowanie OSP. Pojazd został dopuszczony do ruchu drogowego, ale OSP nigdy nie otrzymała ryczałtu dla kierowcy z Komendy Powiatowej Zawodowej Straży Pożarnej w Ostrowie Wielkopolskim i dalej formalnie była jednostką typu „M".

Tak więc dzięki dużej aktywności i prężności organizacyjnej w ciągu 7 lat działalności - OSP staje się wyróżniającą jednostką na terenie powiatu ostrowskiego. Posiada funkcjonalną strażnicę, własny samochód, motopompę, syrenę elektryczną, a we wsi znajduje się odnowiony i częściowo ogrodzony zbiornik wodny. Dlatego też w latach sześćdziesiątych działania władz OSP kierunkowane są na utrzymanie sprawności technicznej posiadanego sprzętu strażackiego. Trwają prace przy modernizacji zbiornika wodnego.

Władze OSP większą uwagę zwracają na sprawy wewnątrz organizacyjne, a w  szczególności na udział młodzieży w pracach jednostki. Ta sprawa jest tematem każdego walnego zebrania OSP. Nawiązuje się kontakty z kołem ZMW oraz KGW. Właśnie z inicjatywy tych organizacji w 1964 roku OSP spotyka najwyższe wyróżnienie - jednostka otrzymuje sztandar w uznaniu jej zasług dla społeczeństwa.

Uroczystość wręczenia sztandaru odbyła się w dniu 5 lipca 1964 roku z udziałem prezesa Zarządu Oddziału Powiatowego w Ostrowie Wielkopolskim - Stanisława Zachwyca oraz delegacji i pocztów sztandarowych OSP z Raszkowa, Rososzycy, Wielowsi, Biskupic Ołobocznych, Ligoty, Ostrowa Wielkopolskiego, Masanowa i Kolejowej Zawodowej Straży Pożarnej przy Parowozowni PKP w Ostrowie Wielkopolskim.

W latach sześćdziesiątych następowały niewielkie zmiany w składzie władz jednostki, których jednak nie możemy odnotować gdyż w dokumentacji działalności OSP występują duże braki. Na pewno przed rokiem 1967 członkiem Zarządu i gospodarzem OSP został Tadeusz Tyrna. Zmienił się także skład Komisji Rewizyjnej, której przewodniczył w tym okresie Marian Sobczak, a członkiem był Sylwester Zawielak. Na Walnym Zebraniu w dniu 5 lutego1967 roku do składu osobowego Komisji Rewizyjnej dokoptowano Jana Marka, Władysława Niemczyka i Zdzisława Rachutę.

Na nadzwyczajnym Walnym Zebraniu w dniu 6 lipca 1969 roku z funkcji naczelnika OSP rezygnuje Tadeusz Gogól, który funkcje tą pełnił przez 15 lat. Walne Zebranie na tą funkcję wybrało Alfonsa Bryjaka, ale ten najprawdopodobniej złożył rezygnację, gdyż w kwietniu 1970 roku stanowisko to piastował już Henryk Bartkowiak. Alfons Bryjak pozostał nadal członkiem Zarządu OSP.

W roku 1972 odbyło się zebranie sprawozdawczo - wyborcze podczas którego doszło do dużych zmian w składzie władz OSP. W 7-osobowym Zarządzie ze starego składu osobowego pozostali tylko Józef Mikołajczyk i Kazimierz Koziołek nadal pełniący funkcję prezesa i skarbnika oraz Czesław Gozdek wybrany gospodarzem OSP. Nowym I wiceprezesem i naczelnikiem został Stanisław Rasiak, II wiceprezesem wybrany został Józef Górecki, a Marian Spaleniak objął stanowisko sekretarza OSP. Skład Zarządu uzupełnił Stefan Ratajczak, jako przedstawiciel GRN.

Komisja Rewizyjna ukonstytuował się w następującym składzie: Marian Sobczak - przewodniczący oraz jako jej członkowie Władysław Baurycza, Alfons Bryjak, Eugeniusz Rachuta i Kazimierz Stęczniak. Władze OSP w tym składzie pracowały do 21 grudnia 1980 roku.

Na przełomie lat 60-tych i 70-tych OSP urządza naprzeciw szkoły plac imprez i zabaw. Teren placu zostaje ogrodzony i od tej chwili odbywają się na nim różne imprezy kulturalne i sportowe.

W roku 1970 jednostkę spotyka kolejne wyróżnienie. Zostaje wyposażona przez Komendę Powiatową Zawodowej Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim w samochód marki „Żuk" i zostaje przeklasyfikowana z jednostki typu „M" na typ „S".

W roku 1974 przypada 25-lecie istnienia OSP i 30-lecie Polski Ludowej.

Uroczystości jubileuszowe odbyły się w dniu 21 lipca 1974 roku. Z tej okazji w pobliżu zbiornika przeciwpożarowego odsłonięty został pamiątkowy kamień z okolicznościowymi napisami. Na uroczystości przybył naczelnik gminy i prezes Tymczasowego Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim Wacław Łazarz oraz delegacje i poczty sztandarowe OSP z terenu powiatu i gminy. Z terenu gminy brały udział delegacje OSP: Biniew, Czekanów, Gorzyce Wielkie, Kwiatków, Lamki, Pruślin, Sadowie, Topola Mała i Wysocko Wielkie. Oprócz tego w uroczystości brały udział delegacje z OSP: miasta Ostrowa Wielkopolskiego, Biskupic Ołobocznych, Parczewa, Radłowa, Raszkowa i Strzyżewa.

Stopniowo też wśród działaczy OSP dojrzewa myśl budowy nowej świetlicy wiejskiej. Pierwsze propozycje w tej sprawie padają na Walnym zebraniu jednostki w dniu 18 marca 1973 roku, ale nie uzyskują one akceptacji, gdyż wszystkich przeraził koszt budowy tego obiektu szacowany na kwotę 500 tys. zł.

Dopiero na Walnym Zebraniu w dniu 14 marca 1976 roku zostaje powołany Komitet Budowy Świetlicy. Przez ponad rok trwają dyskusje na temat lokalizacji obiektu. Ostatecznie zapada decyzja budowy domu kulturalno - sportowego i remizy na gruntach wiejskich przy skrzyżowaniu ul. Szkolnej i Nowej.

W dniu 19 listopada 1978 roku powołany zostaje ogólno - wiejski Komitet Budowy złożony z przedstawicieli wszystkich organizacji społeczno - politycznych działających na terenie wsi. Na jego czele stanął dyrektor Szkoły Podstawowej Kazimierz Marcińczak, jego zastępcą został prezes OSP i sołtys Józef  Mikołajczyk. Sekretarzem Komitetu  wybrano Mariana Sobczaka, a skarbnikiem został Władysław Baurycza. Nadspodziewane efekty daje zbiórka pieniężna wśród mieszkańców wioski w dniu 17 grudnia 1978 roku. Marian Spaleniak w czynie społecznym wykonuje dokumentację techniczną, a Kazimierz Koziołek przekazuje bezpłatnie żwir potrzebny na budowę obiektu. Z lasu wiejskiego pozyskuje się w czynie społecznym drewno potrzebne do budowy obiektu. Z zebranych środków finansowych i z funduszy OSP zakupuje się 56 ton cementu i 20 tys. sztuk cegły. W ciągu dwóch dni przy udziale wszystkich rolników dysponujących ciągnikami zwieziono 70 przyczep żużla. Drugą publiczną zbiórkę pieniężną przeprowadzono 11 lutego 1979 roku i za zebrane pieniądze natychmiast zakupiono podstawowe materiały budowlane. Pierwsze wykopy ziemne pod fundamenty tego obiektu wykonano 2 czerwca 1979 roku. Piasek na wyrównanie zabudowy fundamentów bezpłatnie przekazał Jan Sroczyński. W dniu 9 września 1979 roku naczelnik gminy Stanisława Kamińska uroczyście wmurowała kamień węgielny pod budowę tego obiektu. Wszystkie prace budowlane i prace przy produkcji pustaków oraz zwózkę żużla, żwiru i piasku wykonano w czynie społecznym, a jedynie sporadycznie  płacono za transport i usługi. I tak, w dniu czynu partyjnego 23 września 1979 roku w pracach przy stawianiu murów uczestniczyło 85 mieszkańców. Dzięki masowemu udziałowi mieszkańców w pracach społecznych do końca 1979 roku postawiono mury do wysokości parteru. W następnym roku zakończono wznoszenie murów na obu kondygnacjach całego obiektu. Od tego momentu zaczęły się specjalistyczne i pracochłonne prace wykończeniowe. Uzyskano dotację w wysokości 200 tys. zł. z funduszu prewencyjnego PZU na budowę nowej remizy zajmującej część Domu Kulturalno -Sportowego. I tak jak poprzednio, natychmiast za dotację i wypracowane we własnym zakresie środki finansowe zakupiono dalsze materiały budowlane. Dzięki operatywnemu działaniu Władysława Bauryczy, który nie tylko pełnił funkcję skarbnika, ale także zaopatrzeniowca, robotnika oraz przewodniczącego, jego zastępcy i sekretarza, gdy chorowali przez dłuższy okres czasu wymienieni - można było kontynuować dalsze prace budowlane i wykończeniowe w latach 80-tych. Należy przy tym zaznaczyć, że w tym okresie czasu panował w kraju chaos, a powstanie „Solidarności", liczne strajki i tocząca się walka polityczna w kraju niekorzystnie wpływały na zaangażowanie społeczne mieszkańców wioski. Tylko dzięki dużej ofiarności społecznej i pracowitości działaczy OSP inwestycja ta była kontynuowana i w całości została zrealizowana.

Na Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym w dniu 21 grudnia 1980 roku dochodzi do kilku zmian w składzie władz OSP. Nowym naczelnikiem i I wiceprezesem zostaje Marian Łydka, a jego zastępcą wybrano Henryka Ratajczaka. Nowym gospodarzem OSP został Eugeniusz Rachuta, dotychczasowy członek Komisji Rewizyjnej. Nowo wybrana Komisja Rewizyjna liczyła 4 osoby, a jej przewodniczącym został Władysław Baurycza. Pozostałymi jej członkami byli: Marian Sobczak (zastępca przewodniczącego), Kazimierz Śron (sekretarz) i Henryk Drzewiecki. Przez całą 2-letnią kadencję w składzie władz OSP nie zachodziły żadne zmiany.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się 19 grudnia 1982 roku. Powołano wówczas po raz pierwszy Zarząd w 9 osobowym składzie. Większość jego członków po raz kolejny została wybrana na zajmowane funkcje. Nowym zastępcą naczelnika został Lech Piotrowski. Do składu Zarządu powrócił po 2 - letniej przerwie Czesław Gozdek. „Nową twarzą" w Zarządzie był Antoni Jarosik. W połowie 1983 roku rezygnację z funkcji naczelnika i członka OSP założył Marian Łydka i do końca kadencji stanowisko to nie było obsadzone.

Wybrana na tym zebraniu Komisja Rewizyjna liczyła 5 osób. Nowymi jej członkami byli: Alfons Bryjak i Tadeusz Gogól. Dotychczasowy jej członek Henryk Drzewiecki powołany został na funkcję zastępcy przewodniczącego.

Stabilność osobowa władz OSP korzystnie wpływała na postępy prac przy budowie strażnicy i świetlicy.

W trakcie realizacji tej inwestycji skład Komitetu budowy ulegał małym zmianom Z uwagi na małe zaangażowanie w pracach Komitetu Budowy z funkcji jego sekretarza odwołany został Marian Sobczak, a w jego miejsce powołano Józefa Góreckiego. W ślad za tym dokonywano skreśleń ze składu Komitetu Budowy kilku jego członków, a w ich miejsce powoływano osoby bardziej zaangażowane w realizację tego przesięwzięcia. W składzie Komitetu Budowy dominującą rolę odgrywali członkowie OSP. Oni też wyróżniali się w pracach społecznych przy budowie tego obiektu. Do wyróżniających się należeli: Kazimierz Koziołek, Czesław Gozdek, Marian Spaleniak, Józef Mikołajczyk, Władysław Baurycza, Henryk Drzewiecki, Kazimierz Duczmal, Alfons Wojciechowski, Jan Kucharski, Franciszek Fleischer, Władysław Chlebowski, Kazimierz Urban, Jan Jakubiec, Jan Marek, Kazimierz Stęczniak, Józef Górecki, Antoni Jarosik i wielu innych.

Komitet Budowy konsekwentnie dążył do całkowitego wykończenia budynku i odrzucał propozycje wcześniejszego częściowego oddania go do użytku. Dlatego też oddanie całego obiektu do użytku odbyło się w dniu 16 czerwca 1985 roku z udziałem przedstawicieli wojewódzkich i gminnych władz administracyjnych i związkowych. Wybudowany obiekt wyróżniał się od innych tego rodzaju budynków starannym i eleganckim wykonaniem wszystkich elementów budowli. Cały teren wokół obiektu został uporządkowany i zagospodarowany. Wartość wszystkich prac według cen z połowy 1985 roku wyliczono na kwotę 22,5 mln. złotych. Dotacje finansowe w latach 1979 - 1985 ze strony Urzędu Gminy i PZU nie przekroczyły kwoty 4 mln złotych. Szybka realizacja tej inwestycji jak na ówczesne warunki była możliwa dzięki pomocy takich zakładów pracy instytucji i spółdzielni jak: RKS Borowiec, Zakład Energetyczny Rejon Ostrów Wielkopolski, Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych w Ostrowie Wielkopolskim, Gminna Spółdzielnia „Samopomoc - Chłopska" w Ostrowie Wielkopolskim. Wyżej wymienione jednostki bezpłatnie użyczały sprzęt budowlany, przekazywały deficytowe materiały budowlane i wykonywały różne prace budowlane i porządkowe w ramach czynów społecznych.

W czasie 4-letniej kadencji władz OSP w składzie Zarządu i Komisji Rewizyjnej nie zaszły żadne zmiany.

Pierwsze Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze po oddaniu do użytku Domu Strażaka odbyło się w dniu 27 stycznia 1987 roku. W 9 osobowym Zarządzie dotychczasowe funkcje zachowali: Józef Mikołajczyk, Józef Górecki, Lech Piotrowski, Marian Spaleniak, Kazimierz Koziołek, a Czesławowi Gozdkowi ponownie powierzono funkcję gospodarza OSP. Wakujące stanowisko naczelnika OSP objął Roman Jarosik, który został jednocześnie kierowcą samochodu „Żuk" będącego na stanie jednostki. Wiceprezesem odpowiedzialnym za pracę z młodzieżą został nauczyciel miejscowej Szkoły Podstawowej Jarosław Cyfert, a Kazimierz Stęczniak wybrany został członkiem Zarządu.

Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się w składzie: przewodniczący - Władysław Baurycza, sekretarz - Marian Sobczak oraz członkowie - Alfons Bryjak i Tadeusz Gogól.

W trakcie kadencji - w roku 1988 wyprowadził się z Wtórku Lech Piotrowski, ale nie został odwołany z zajmowanej funkcji.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyte w dniu 10 lutego 1991 roku na wniosek Władysława Chlebowskiego, Jana Gomółki i Stanisława Łęgowskiego postanowiło powołać Zarząd OSP na nową kadencję w tym samym składzie. W miejsce Lecha Piotrowskiego do składu osobowego Zarządu powołano Eugeniusza Strzeleckiego, któremu powierzono funkcję sekretarza OSP: Dotychczasowy sekretarz Marian Spaleniak zastąpił na funkcji skarbnika Kazimierza Koziołka, który zajmował to stanowisko od 12 czerwca 1954 roku. W uznaniu osiągnięć w pracy na tym stanowisku Walne Zebranie nadało mu godność honorowego skarbnika jednostki. W nowym Zarządzie Kazimierz Koziołek został jego członkiem. Wahające stanowisko zastępcy naczelnika objął Józef Górecki zachowując jednocześnie funkcję wiceprezesa OSP.

Trzyosobowa Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się w składzie: Władysław Baurycza - przewodniczący, Alfons Bryjak - zastępca przewodniczącego i Marian Sobczak - sekretarz.

W dniu 10 listopada 1991 roku odbyło się ponownie Walne Zebranie członków jednostki, którego głównym punktem obrad było omówienie nowej ustawy o ochronie przeciwpożarowej i zatwierdzanie nowego statutu opracowanego przez Zarząd Gminny ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim. Projekt statutu nie wywołał żadnej dyskusji i został jednogłośnie zatwierdzony.

W połowie 1992 r. rezygnują z funkcji zajmowanych w Zarządzie OSP Czesław Gozdek i Kazimierz Stęczniak. Zarząd po kilku tygodniowym namyśle przyjmuje rezygnację i na wakujące funkcje powołuje w dniu 24 sierpnia Jana Kosterę i Eugeniusza Rachutę. Janowi Kosterze zostaje powierzone stanowisko zastępcy naczelnika, a Eugeniusz Rachuta zostaje gospodarzem OSP.

Zgodnie z nowym statutem OSP w styczniu 1994 roku upłynęła 3 letnia kadencja władz jednostki. Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 16 stycznia i po raz pierwszy w tajnym głosowaniu wybrało prezesa, Zarząd i Komisję Rewizyjną. Na funkcję prezesa kandydował tylko Józef Mikołajczyk, którego poparło 65 członków na 69 biorących udział w głosowaniu. Nie mieli również kłopotów z odnowieniem swoich mandatów pozostali dotychczasowi członkowie Zarządu i Komisji Rewizyjnej. W efekcie w składzie Zarządu nastąpiły niewielkie zmiany. Nowym zastępcą naczelnika został Daniel Stachowiak, który jak dotychczas był najmłodszym członkiem Zarządu w całej historii jednostki. Na funkcję gospodarza powrócił Eugeniusz Rachuta, a Jarosław Cyfert został członkiem Zarządu OSP.

Nie zmienił się skład osobowy Komisji Rewizyjnej, której przewodniczącym został ponownie Władysław Baurycza.

W dniu 28 października 1995 roku zmarł po kilkumiesięcznej chorobie Józef Mikołajczyk, prezes OSP od 12 czerwca 1954 roku. Na pogrzeb, który odbył się w dniu 31 października przybyły delegacje wszystkich OSP z terenu gminy i wielu jednostek z rejonu ostrowskiego. W dniu 13 grudnia 1995 roku Zarząd postanawia powierzyć obowiązki prezesa Józefowi Góreckiemu oraz powołać na funkcję wiceprezesa Jana Kosterę. Walne Zebranie w dniu 7 stycznia 1996 roku zatwierdziło ich na tych stanowiskach.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 19 stycznia 1997 roku. Z dotychczasowych członków władz OSP nie kandydował tylko honorowy skarbnik Kazimierz Koziołek. W wyniku tajnego głosowania wszyscy dotychczasowi członkowie Zarządu i Komisji Rewizyjnej wybrani zostali na nową kadencję.  Skład Zarządu uzupełnił Ryszard Ryfa, który został jego członkiem. Nie ulega także zmianie skład osobowy Komisji Rewizyjnej. Nowym skarbnikiem jednostki został Marian Spaleniak, którego na funkcji sekretarza zastąpił Eugeniusz Strzelecki.

Następne Walne Zebranie odbyło się w dniu 11 stycznia 1998 roku i uczestniczył w nim sekretarz Zarządu Wojewódzkiego ZOSP RP w Kaliszu Wacław Skotowski oraz kierownik działu redakcji „Strażaka" Marek Tomaka. Na wniosek Władysława Bauryczy zebranie jednogłośnie postanowiło przyjąć za podstawę działania jednostki wzorcowy statut OSP opracowany przez Zarząd Główny Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. Statut ten następnie został zaakceptowany przez Sąd Rejonowy w Poznaniu i tym samym stracił moc prawną statut z 1991 roku. Nowy statut wydłużył kadencję władz OSP z trzech do pięciu lat, zlikwidował godność członka dożywotniego i obligatoryjny tajny wybór władz i prezesa jednostki.

W roku 1999 jednostka obchodziła jubileusz 50-lecia działalności. Na Walnym Zebraniu w dniu 10 stycznia w miejsce Daniela Stachowiaka nowym zastępcą naczelnika został Marian Czerniewicz. Jednostka liczyła wówczas 71 członków czynnych, w tym w wieku do 25 lat włącznie- 10, od 25 do 50 włącznie- 32 oraz 29 członków w wieku ponad 50 lat. Oprócz tego w szeregach OSP był 1 członek wspierający, 5 honorowych i 15 dożywotnich.

Obchody jubileuszowe odbyły się w dniu 11 lipca 1999 r. Rozpoczęła je Msza Święta polowa odprawiona na placu  obok strażnicy, po której w tym samym miejscu odbyła się uroczysta zbiórka, podczas której dużej grupie członków wręczono odznaczenia związkowe. Następnie władze OSP wszystkich uczestników obchodów zaprosiły do sali widowiskowej na wspólny posiłek. W części artystycznej imprezy wystąpił zespół profesjonalnych aktorów ze spektaklem słowno- muzycznym „Biesiada Śląska".

W drugiej połowie tego roku po krótkiej chorobie umiera skarbnik Marian Spaleniak. Jego obowiązki przejmuje dotychczasowy sekretarz Eugeniusz Strzelecki. Nowym sekretarzem zostaje Marian Borowczyk. Walne Zebranie w dniu 16 stycznia 2000 roku zatwierdza te zmiany. Zarząd w tym składzie pracuje tylko rok, gdyż w dniu 21 stycznia 2001 r. odbywa się Walne Zebranie sprawozdawczo- wyborcze. Władze OSP wybrane zostają prawie w tym samym składzie osobowym. W składzie Zarządu naszym nowym gospodarzem OSP zostaje Sławomir Pietrzak, a Mieczysław Jarosik wybrany został jego członkiem. Nowym członkiem Komisji Rewizyjnej wybrano Ryszarda Sołtysiaka. Zarząd w tym składzie nie przepracował pełnej 5-letniej kadencji, gdyż we wrześniu 2005 r. umiera nagle prezes Józef Górecki, a w następnych miesiącach także skarbnik Eugeniusz Strzelecki i sekretarz Marian Borowczyk.  W tej sytuacji Walne Zebranie sprawozdawczo- wyborcze zwołane w dniu 15 stycznia 2006 r. dokonało istotnych zmian w składzie władz jednostki.

Nowym prezesem wybrany został Jan Kostera, którego na funkcji wiceprezesa zastąpił Władysław Baurycza. „Nowymi twarzami" w składzie Zarządu byli: sekretarz Marek Sobczak, skarbnik Krzysztof Rasiak, zastępca naczelnika Jan Niemczyk, gospodarz Szymon Jarosik i członek Zarządu Marcin Fleischer. Dotychczasowe stanowiska zachowali tylko: naczelnik Roman Jarosik i członek Zarządu Ryszard Ryfa. W trakcie obecnej kadencji w składzie osobowym Zarządu nastąpiły dalsze zmiany. Po rezygnacji Marcina Fleischera i Szymona Jarosika na wakujące stanowisko członka Zarządu powołano Eugeniusza Zyśka, a nowym gospodarzem został Mieczysław Jarosik.

Całkowitej zmianie na Walnym Zebraniu uległ skład Komisji Rewizyjnej, którą tworzyli teraz: Jan Michalak jako przewodniczący, Marian Nowak jako sekretarz i Stanisław Rasiak jako jej członek.

Delegatami na X Zwyczajny Zjazd Oddziału Gminnego ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim wybrani zostali: Władysław Baurycza i Jan Kostera. Ten pierwszy został także desygnowany do składu Zarządu Oddziału Gminnego jako przedstawiciel jednostki. Zjazd odbył się w dniu 19 marca 2006 r. w sali wiejskiej w Biniewie.

Analizując listy członków OSP z przykrością należy stwierdzić, że w ostatnich pięciu latach odeszło na wieczną wartę, wielu zasłużonych działaczy jednostki. Oprócz wspomnianych już członków Zarządu: Józefa Góreckiego (lat 64), Mariana Borowczyka (lat 51) i Eugeniusza Strzeleckiego (lat 56) swoją ziemską wędrówkę zakończyli: Stanisław Czerniewicz (lat 74), Czesław Gozdek (lat 77), Tadeusz Witczak (lat 78), Zdzisław Rachuba (lat 74), Kazimierz Koziołek (lat 78), Bolesław Gogól (lat 79), Tadeusz Roszak (lat 85) i Henryk Ratajczak (lat 59). To wielka strata dla jednostki.

Zachodzą także w OSP procesy pozytywne. Niewątpliwie za taki należy uznać dużą liczbę kobiet w składzie osobowym jednostki. W końcu ubiegłego roku na 92 członków czynnych było aż 16 kobiet. Dalsze 4 kobiety ograniczały swoją aktywność na niwie pożarnictwa do działalności w szeregach Kobiecej Drużyny Pożarniczej. Na 76 mężczyzn będących członkami czynnymi, aż 50 osób nie ukończyło jeszcze  60 roku życia.

Władze jednostki w tej i poprzedniej kadencji dużą wagę przywiązywały do systematycznej i stałej modernizacji Domu Strażaka, a szczególnie sali widowiskowej i zaplecza kuchennego. Wymieniono w ostatnich latach pokrycie dachowe i okna w tym obiekcie oraz odnowiono wnętrza poszczególnych pomieszczeń wewnątrz budynku.

 

- krzyz_wtorek.jpg

 

- zsp_wtorek_sala.jpg

Zespół Szkolno- Przedszkolny we Wtórku

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.