Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Topola Mała

Topola Mała

 

Wieś Topola Mała

Pierwsza wzmianka o Topoli Małej pochodzi z roku 1407. Wieś należała wówczas do parafii Wysocko Wielkie, która obejmowała 19 wsi i należała do największych w diecezji poznańskiej. Obejmowała ona oprócz Topoli takie miejscowości jak nieistniejący dziś Chełstów, Gorzyce, Janków Przygodzki, Krępę, Kuźnicę Mańkowo, Ostrów, Parczew, Pruślin, Przygodzice, Sadowie, Smardów, Westrza, Wtórek, Wysocko Małe, Wysocko Wielkie, Zacharzew i Zębców. Do parafii Wysockiej należał też powstały w 1404 roku kościół w Ostrowie. Jednakże w wyniku starań księdza Jerzego z Ostrowa herbu Korab, kanonika kolegiaty kaliskiej dekretem biskupa poznańskiego Stanisława Ciołka, wydanym w Ciążynie, w dniu 8 marca 1434 roku utworzona została odrębna parafia obejmująca wsie Kamienice, Krępa, Zacharzew i Zębców. Pierwszy kościół ostrowski pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła i św. Doroty musiał ulec zniszczeniu, gdyż 8 lutego 1442 roku ówczesny właściciel Ostrowa, łowczy koniński Mikołaj z Ociąża prosił biskupa poznańskiego Andrzeja z Bnina o erygowanie parafii pod wezwaniem św. Stanisława Męczennika i św. Doroty. W roku 1463 rozgraniczono Topolę od wsi Przygodzice. W roku 1510 Topola obejmowała 7 łanów osiadłych i 1,5 łana opustoszałego (1 łan - 16,8 ha). Po roku 1520 wieś Topolę podzielono na dwie części: większą i mniejszą. Wieś stanowiła wówczas rodziny Wysockich. Jednakże już w roku 1579 część wsi wchodziła w skład dóbr przygodzickich należących do Leszczyńskich herbu Wieniawa. W roku 1649 opat czerwiński Bogusław Leszczyński dokupił pozostałą część Topoli Małej. Bogusław Leszczyński był właścicielem dóbr przygodzkich jeszcze w 1684 roku. Kolejnym właścicielem Topoli był Rafał Leszczyński, ojciec króla polskiego Stanisława Leszczyńskiego. Leszczyńscy z Leszna byli właścicielami dóbr przygodzkich do roku 1699. Wtedy to Rafał Leszczyński sprzedał majętność Janowi Jerzemu Prebendowskiemu, podskarbiemu wielkiemu koronnemu, który posiadał ją do roku 1729. Kolejnym właścicielem majętności został marszałek wielki koronny Franciszek Bielinski herbu Junosza, który zawarł związek małżeński z córką Prebendowskiego Dorotą Henryką, wdową po Janie Mikołaju Radziwille. W roku 1755 syn Doroty Henryki i Jana Mikołaja Radziwiłła - Marcin Radziwiłł został kolejnym właścicielem dóbr przygodzickich. Książe Marcin Radziwiłł był ordynatem na Klecku, wojewodą nowogrodzkim i krojczym litewskim. W skład parafii Wysockiej Topola Mała wchodziła do roku 1779, kiedy to Marcin Mikołaj Radziwiłł podjął działania mające na celu przyłączenie Gorzyc, Topoli Małej z przyległymi pustkowiami: Drygas, Pszeniczne i Torchalskie oraz Jankowa Przygodzkiego i Pruślina do parafii ostrowskiej. Działając przez swojego plenipotenta Wojciecha Pietrowicza, sekretarza królewskiego i notariusza apostolskiego, uzyskał dekret dysmenbracyjny na odłączenie tych wsi od parafii wysockiej. Dekret ten podpisał w dniu 14 czerwca 1779 roku ksiądz Zakrzewski, doktor praw, kustosz katedralny poznański, wikariusz in spiritualibes i oficjała generalnego w obecności proboszcza wysockiego Jana Krupczyńskiego. Jako uzasadnienie podano, że ludzie mają utrudniony dostęp do kościoła wysockiego, gdyż muszą pokonywać wielkie wody i narażeni są w drodze na wielkie niebezpieczeństwa i rozboje. Z tego powodu rzekomo wielu ludzi umarło bez sakramentów, a dzieci pozostawały bez chrztu.

W pierwszej połowie XVIII stulecia dobra przygodzickie dzieliły się na trzy klucze - przygodzicki, tarchalski i krępski. W roku 1767 w całym majątku chowano 5701 owiec i 249 wołów. W roku 1773 dobra podzielone były na 5 kluczy, gdyż utworzono dwa nowe klucze: jaskółki i małotopolski. Klucz małotopolski obejmował wsie i folwarki w Topoli Małej, Zębcowie i Gorzycach oraz połowę wsi Topola Wielka. Klucz jaskółki obejmował wsie i folwarki w Jaskółkach i Radłowie oraz wieś Świeligów. Władzą administracyjną nad majętnością pełnił komisarz mieszkający w Przygodzicach. Podlegali mu administratorzy kluczy, administrator stawowy, leśny, dwóch rewizorów i pisarze prowiantowy i browarowy. Wieś Topola Mała w 1789 roku liczyła 34 dymów i 306 mieszkańców, a w roku 1821 - 32 dymów i 300 mieszkańców.

W czasie I Rzeczypospolitej wieś Topola Mała, podobnie jak cały region ostrowski należała do powiatu i województwa kaliskiego. W lutym 1793 roku, cała Wielkopolska została zajęta przez wojska pruskie. Nastąpiło tragiczne dla polski wydarzenie II rozbiór, w którym uczestniczyły Prusy i Rosja. Ziemie zajęte w drugim rozbiorze otrzymały nazwę Prus Południowych, które podzielono na 3 departamenty. Topola Mała należała do departamentu kaliskiego. Departamenty dzieliły się na powiaty na czele którego stał landrat. Zaborcy utworzyli wiele nowych powiatów w tym odolanowski, który obejmował 187 miejscowości, a wśród nich miasta: Odolanów, Ostrów, Raszków i Sulmierzyce. Siedzibą landrata był Odolanów.

Największą posiadłością szlachecką na terenie powiatu były dobra przygodzickie, których właścicielem był Michał Hieronim Radziwiłł - syn Marcina. Dobra przygodzickie były wzorowo zarządzane, zagospodarowywano nieużytki, zakładano browary i gorzelnie oraz wprowadzono nowoczesną gospodarkę stawową i leśną. W skład majętności w 1 połowie XIX wieku oprócz miasta Ostrowa wchodziły następujące wsie: Przygodzice, Janków Przygodzki, Topola Wielka, Topola Mała, Krępa, Zębców, Zacharzew, Gorzyce Wielkie, Gorzyce Małe, Lamki, Świeligów, Jaskółki, Pruślin, Kamienice, Wtórek, Wysocko Małe, Chynowa, Dębnica, Ludwików, Śledzianów, Szklarka Przygodzka i Nadstawki. Kolejni właściciele tych ziem, książęta Michał, Antoni, Wilhelm, Bogusław, Antoni i Ferdynand Radziwiłłowie na początku XIX wieku zakładali szkółki wiejskie w poszczególnych miejscowościach. Najprawdopodobniej w Topoli Małej szkółka powstała w 1821 roku, a nauczycielem był Józef Kociński. Znane są także nazwiska następujących nauczycieli: od 1839 roku był nim Edward Zakęski, od 1841 roku, Franciszek Białek, a od 1872 roku, funkcję tę pełnił Ludwik Andrzejewski. Pensja nauczyciela wynosiła 40 talarów rocznie, a oprócz tego otrzymywał on dodatek w wysokości 56 talarów, 30 szefów zboża i miał w użytkowaniu 1,52 ha ziemi. W roku szkolnym 1872/73 do szkółki w Topoli Małej uczęszczało 110 dzieci. Na początku lat czterdziestych XIX wieku w Topoli Małej było 45 zagród, w których mieszkał 458 osób.

Na terenie wsi było także leśnictwo Drygas w którym mieszkało 14 osób. W roku 1840 dobra przygodzickie król pruski Fryderyk Wilhelm IV podniósł do rangi hrabstwa. Zmianie uległy także zasady zarządzania tak olbrzymim majątkiem. Poszczególne folwarki zaczęto wydzierżawiać. W roku 1863 wydzierżawione były już wszystkie folwarki. Czynsz dzierżawy wynosił 11/3 talara od morgi. W roku 1877 i 1891 folwark w Topoli Małej był dzierżawiony przez Wilhelma Lange, a w roku 1890 przez W. Biernacka. Kolejnym dzierżawcą folwarku w roku 1905 i 1907 była wdowa Anna Pfeiffer. Majątek obejmował wówczas 413,7 ha, w tym 331,5 ha pól i ogrodów, 65,8 ha łąk i 3,8 ha pastwisk. Chowano wówczas na tym areale 38 koni, 178 szt. bydła, 17 owiec i 98 świń.

W drugiej połowie tego stulecia wieś dynamicznie się rozwijała, gdyż na początku lat dziewięćdziesiątych było już 98 domów, w których mieszkały 653 osoby w tym 601 katolików i 52 protestantów. W użytkowaniu mieszkańców było 348 ha gruntów ornych i 89 ha łąk. Odrębną jednostką administracyjną był folwark, w którym było 7 domów i mieszkały 124 osoby, w tym 104 katolików i 20 protestantów. W Topoli Małej istniał też Urząd Stanu Cywilnego.

Powiat odolanowski pod względem policyjnym dzielił się na 5 okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, skalmierzycki i rososzycki. Okręg przygodzicki obejmował Topolę Małą i inne miejscowości należące do Radziwiłłów. Na terenie okręgu było 993 domów i 10760 mieszkańców.

W roku 1887 dotychczasowy powiat odolanowski został podzielony na powiat ostrowski i odolanowski. Topola Mała należała do powiatu odolanowskiego. Obejmował on 479,6 km 2, a na jego terenie istniały trzy miasta: Odolanów, Raszków i Skalmierzyce. Powiat ostrowski zajmował powierzchnię 414,26 km2. Powiat odolanowski dzielił się na 4 obwody: Odolanów, Raszków, Czarny Las i Sośnie, na czele których stali komisarze obwodowi. Najniższymi jednostkami samorządu terytorialnego były gminy wiejskie, jednowioskowe z sołtysem na czele. Nie obejmowały one folwarków, które stanowiły obszary dworskie, których przełożonymi byli ich właściciele lub ich przedstawiciele. Podział ten przetrwał aż do roku 1928. Zlikwidowano wtedy urzędy komisarzy obwodowych, a na ich miejsce powołano wójtów obwodowych. Wójtostwem kierował wójt przy pomocy wydziału wójtowskiego, do którego wchodzili przedstawiciele gmin wiejskich i przełożeni obszarów dworskich. Po zakończeniu I wojny światowej do powiatu odolanowskiego włączono 162,4 km2 Śląska. Powierzchnia powiatu wzrosła do 644, 9 km2, a na jego terenie były 64 gminy wiejskie i 33 obszary dworskie.

W dniu 1 kwietnia 1934 roku zlikwidowano powiat odolanowski i w całości włączono go do powiatu ostrowskiego.

W lipcu 1934 zniesiono jednowioskowe gminy i obszary dworskie, a w ich miejsce utworzono gminy zbiorcze, na których czele stał wójt. Najniższą jednostką administracyjną była teraz gromada na czele której stał sołtys. Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 12 gmin: Biniew (9 gromad), Czarnylas (13), Czekanów (12), Daniszyn (8), Granowiec (12), Mikstat (7), Odolanów (11), Przygodzice (7), Raszków (13), Sieroszewice (13), Nowe Skalmierzyce (19) i Wysocko Wielkie (8 gromad). Topola Mała znalazła się w granicach administracyjnych gminy Przygodzice. W jej skład weszły następujące gromady, które w roku 1939 liczyły niżej wymienioną liczbę mieszkańców: Antonin- 120, Chynowa- 1081, Janków Przygodzki- 981, Przygodzice- 896, Przygodziczki- 489, Topola Mała- 948, Topola Wielka- 695. Łącznie na terenie gminy Przygodzice mieszkało 5 210 osób.

 W Topoli Małej nadal funkcjonował folwark, którego powierzchnia przed rokiem 1925 wzrosła do 436 ha. Jego dzierżawcami rok później byli: Adam Schneider i Stanisław Weychan. W roku 1928 jako samodzielny dzierżawca występuje już ten drugi. Gospodarzył on wówczas na 227,5 ha pól uprawnych, 1 ha sadów i warzywniaków, 40 ha łąk, 13,5 ha pastwisk i 99,7 ha lasów. Wśród upraw dominowało żyto, którym obsiano 100 ha i owies, którym obsiano 30 ha. Pszenicę uprawiano na powierzchni 70 ha, a buraki cukrowe na 20 ha. W roku 1931 rozparcelowano 314 ha gruntów folwarcznych.

Po klęsce wrześniowej cała Wielkopolska stanowiła tzw. Kraj Warty, który podzielony został na 3 rejencje. Powiat ostrowski znalazł się w rejencji łódzkiej. W powiatach w miejsce starostw utworzono landratury. Siedzibą landrata było miasto Ostrów Wielkopolski. Zachowano podział powiatu na gminy (Amtsberirk) i gromady (Ostsvorsteher). Na czele gmin stali komisarze (Amtskommissar).

W styczniu 1945 roku teren powiatu ostrowskiego wyzwolony został przez pododdziały 3 Armii Gwardyjskiej gen. Płka Gardowa.

W oparciu o przedwojenny podział administracyjny formowały się powiatowe, miejskie i gminne rady narodowe. Pierwszym wójtem gminy Przygodzice był Walenty Szukalski (PPS).

W październiku 1954 roku zlikwidowano gminy i gromady, a w ich miejsce powołano gromady i sołectwa. Nowa gromada była jednostką 3-krotnie mniejszą niż dotychczasowa gmina. Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 30 gmin, na czele których stały Gromadzkie Rady Narodowe. Były to następujące Gromadzkie Rady Narodowe: Biniew, Biskupice Ołoboczne, Bogdaj, Boników, Cieszyn, Chojnik, Chynowa, Czarnylas, Daniszyn, Gorzyce Wielkie, Gostyczyna, Rudzielec Nowy, Kamienice Nowe, Kotowiecko, Lewków, Mikstat, Moszczanka, Nabyszyce, Ociąż, Odolanów, Ołobok, Parczew, Przybysławice, Przygodzice, Raczyce, Radłów, Sieroszewice, Skalmierzyce, Skalmierzyce Nowe, Sobótka, Sośnie, Strzyżew, Szklarka Przygodzka, Sulisław, Tarchały Wielkie, Topola Wielka, Wielowieś, Wysocko Wielkie i Zamość. Oprócz tego istniały Miejskie Rady Narodowe w Raszkowie, Mikstacie i Odolanowie.

W skład Gromadzkiej Rady Narodowej w Topoli Wielkiej wchodziły sołectwa: Jankow Przygodzki, Topola Mała i Topola Wielka. Gromada Topola Wielka istniała do 31.12.1959 roku, kiedy to uległa likwidacji. Sołectwa: Janków Przygodzki i Topola Wielka włączono do gromady Przygodzice, a Topolę Małą do gromady Gorzyce Wielkie. Gromada Gorzyce Wielkie istniała do 31.12 1972  roku, kiedy to zlikwidowano gromady i ponownie utworzono gminy. Sołectwo Topola Mała weszło w skład gminy Ostrów Wielkopolski.

- sp_topola_2.jpg

Zespół Szkolno- Przedszkolny w Topoli Małej

 

Zarys dziejów Ochotniczej Straży Pożarnej w Topoli Małej

Ochotnicza Straż Pożarna w Topoli Małej została zawiązana w dniu 13 sierpnia 1925 roku na zebraniu wiejskim w którym udział brali przedstawiciele powiatu odolanowskiego. Nie zachowała się lista członków zawiązanego stowarzyszenia, ale znamy skład osobowy pierwszego Zarządu wybranego na tym zebraniu. Prezesem OSP został wybrany wówczas Maciej Górski, naczelnikiem Stanisław Majchrzak, funkcję sekretarza powierzono Franciszkowi Skrzypkowi, a skarbnikiem był Tomasz Brodata. Na funkcję gospodarza OSP wybrano Piotra Majchrzaka. Zarząd OSP w tym składzie osobowym musiał być niezwykle operatywny, gdyż już w następnym roku jednostka wyposażona została w podstawowy sprzęt gaśniczy: sikawkę ręczną, dwa beczkowozy jednoosiowe, dwie drabiny i trzy bosaki. Sikawkę odkupiono od Ochotniczej Straży Pożarnej w Gorzycach Wielkich. Sprzęt ten przechowywany był w małej strażnicy, która stała na gruncie, którego właścicielem dzisiaj jest rodzina Przybylskich. Inny sprzęt podręczny jak wiadra, łopaty i łomy strażacy przynosili z domów podczas akcji gaśniczej.

Zakup sprzętu spowodował napływ ochotników w szeregi jednostki wśród których pracowitością i ofiarnością wyróżniali się druhowie: Antoni Górski, Franciszek Grześkowiak, Jan Grześkowiak, Franciszek Grześczyk, Franciszek Hausmann, Michał Kryjom, Leon Majchrzak, Walenty Majchrzak, Andrzej Marszałek, Franciszek Mikołajczyk, Władysław Dylewicz, Michał Pawlak, Adam Paduch, Franciszek Pietrzak, Andrzej Płócienniczak, Józef Płócienniczak i Leon Treczka. Dysponując podstawowym sprzętem gaśniczym jednostka uczestniczyła w wielu akcjach gaśniczych na terenie Topoli Małej i okolicznych wsi. Była wielokrotnie wyróżniana za szybkie przybycie do pożaru. Do najbardziej ofiarnych strażaków w tym okresie należeli: Antoni Glinkowski, który najczęściej dostarczał konie do sikawki, Franciszek Hausmann, Tomasz Brodala, Józef Płócienniczak, Piotr Majchrzak, Franciszek Skrzypek, Jan Kołodziej, Antoni Musialski, Stanisław Musiał, Stanisław Płochacz, Antoni Górski, Franciszek Dolata i Franciszek Mikołajczyk.

Duża prężność jednostki spowodowała, że na początku I-go roku jej naczelnik Stanisław Majchrzak został przez władze Związku Straży Pożarnych Województwa Poznańskiego powołany na ogniomistrza obwodowego w powiecie odolanowskim.

Jednostka brała udział w zawodach sportowo - pożarniczych w grupie straży wiejskich. Jako jedna z niewielu jednostek w powiecie odolanowskim Ochotnicza Straż Pożarna posiadała od roku 1928 sztandar ufundowany przez społeczeństwo wioski. Sztandar ten szczęśliwie przetrwał tragiczne lata okupacji hitlerowskiej ukrywany w domu Wilczurów i do dzisiaj jest w posiadaniu OSP.

Kilka lat później strażacy ufundowali pomnik ku czci św. Floriana, który jednak zniszczony został przez okupanta. W czasie okupacji działalność Ochotniczej Straży Pożarnej jako stowarzyszenia i organizacji społecznej została zawieszona, ale Niemcy wykorzystywali umiejętność tych członków jednostki, którzy pozostali we wiosce i wzywali ich do udziału w akcjach gaśniczych.

Po wyzwoleniu nastąpiło reaktywowanie działalności OSP, która liczyła wówczas 38 członków. Wybrano nowy Zarząd w składzie: prezes - Antoni Górski, naczelnik - Jan Witek, zastępca naczelnika- Stanisław Płochacz, sekretarz - Jan Skrzypek, skarbnik - Stanisław Kołodziej i gospodarz Andrzej Marszałek.

Jedną z pierwszych decyzji nowego Zarządu był zakup z własnych funduszy samochodu ciężarowego marki „Borgward GM" który następnie był przerabiany na samochód pożarniczy. Prace te wykonywał mechanik Stanisław Jędraszczyk i Józef Skrzypek przy pomocy i wsparciu również innych członków OSP. Samochód ten był w użytkowaniu jednostki przez wiele lat i brał udział w licznych akcjach ratowniczo - gaśniczych. Prężna i aktywna działalność OSP została dostrzeżona przez Zarząd Oddziału Powiatowego związku Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w Ostrowie Wielkopolskim, który przydzielił jednostce motopompę typu M-200. Wydajność tej motopompy była jednak stosunkowo niewielka i korzystając z nadarzającej się okazji z własnych funduszy zakupiono od Stanisława Lisiaka motopompę marki Magirus typu M-800. Zakupiony sprzęt trudno było przechować w małej i ciasnej strażnicy. Dlatego też w roku 1948 prezes OSP Antoni Górski i długoletni sołtys wsi Stanisław Glinkowski wystąpili z inicjatywą budowy nowej strażnicy z salą widowiskową. Obiekt ten zaplanowano z dużym rozmachem (27,5 m długości i 10,5 m szerokości), gdyż oprócz strażnicy miała w nim znajdować się świetlica wiejska, biuro OSP, magazyn sprzętu, warsztat i suszarnia węży. Budowa tak dużego obiektu wymagała dużo pieniędzy i materiałów budowlanych, które trudno było zakupić.

W tej trudnej sytuacji postanowiono zakupić domy rozbiórkowe w Twardogórze, które członkowie OSP i mieszkańcy wsi rozbierali i na miejscu czyścili cegłę, a następnie przewozili ją na plac budowy w Topoli Małej. Pomoc gminy Przygodzice wyrażała się w tym, że wykonane przy budowie strażnicy prace mieszkańcy mieli zaliczane na poczet obowiązkowego i powszechnego wówczas szarwarku. Otrzymano także pomoc finansową z Zakładu PZU w Ostrowie Wielkopolskim. Pozostałe środki potrzebne na budowę tego obiektu uzyskano poprzez prowadzone wśród mieszkańców wsi zbiórki pieniężne oraz organizację zabaw tanecznych. Nie zawsze udawało się tą drogą pozyskać wystarczającą ilość środków pieniężnych potrzebnych przy dokonywaniu prac budowlanych. Do dziś w pamięci starszych członków OSP pozostał desperacki czyn prezesa Antoniego Górskiego, który aby nie dopuścić do przerwania prac budowlanych zaciągnął na własne konto pożyczkę w PKO i przeznaczył ją w całości na budowę obiektu. Dzięki temu już w roku 1949 jednostka mogła przenieść się do nowego obiektu, na nadbudówce na strychu udało się wygospodarować także mieszkanie służbowe dla gospodarza OSP.

W lipcu 1951 roku jednostka liczyła 29 członków, a Zarząd OSP tworzyli: prezes - Antoni Górski, naczelnik - Stanisław Jędraszczyk, zastępca naczelnika - Ferdynand Nowak, sekretarz - Władysław Kędziak, skarbnik - Kazimierz Szyszka i Józef Paduch - gospodarz. Oprócz nich członkami OSP byli: Stanisław Dolata, Stanisław Glinkowski, Walenty Glinkowski, Stanisław Kołodziej, Wojciech Kołodziej, Kazimierz Kryjom, Alfred Kurowski, Kazimierz Majchrzak, Leon Majchrzak, Wacław Majchrzak, Andrzej Maroszek, Stanisław Motyl, Bolesław Niklewicz, Stefan Paduch, Henryk Perz, Edmund Pietrzak, Franciszek Pietrzak, Stanisław Płochacz, Andrzej Płócienniczak, Ludwik Serek, Wacław Wawrzyniak i Mieczysław Wielgosz.

W roku 1949 władze państwowe rozwiązują Związek Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w którym zrzeszona była większość OSP. Decyzja ta została podjęta ze względów politycznych. W następnym roku Sejm uchwalił ustawę o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji / Dz. U. z 1951 roku Nr 50 poz. 404/ która wprowadziła nowe zasady i inaczej określała pozycję prawno - społeczną straży odpowiadającym potrzebom socjalistycznego państwa. Powołano po raz pierwszy w naszym kraju centralny organ państwowy ds. spraw ochrony przeciwpożarowej, którym była Komenda Główna Straży Pożarnych. Przy prezydiach wojewódzkich i powiatowych radach narodowych utworzono komendy straży pożarnych, które były organami terenowej administracji państwowej w zakresie kierownictwa i nadzoru nad całokształtem ochrony przeciwpożarowej. W maju 1951 roku opublikowano wzorcowy statut ochotniczej straży pożarnej, który w miejsce zarządu wprowadzał komendy. Na czele zarządu stał teraz komendant, który nie był wybierany przez walne zebranie OSP, ale wyznaczony przez komendę wojewódzką na wniosek komendy powiatowej. Pozostałych członków komendy- dwóch zastępców komendanta i pozostałych członków nadal wybierało walne zebranie, które pozostało najwyższą władzą w OSP.

Zgodnie ze statutem na Walnym Zebraniu w dniu 11 lutego 1952 roku wybrano nową Komendę OSP. Komendantem został Władysław Kędziak, jego zastępcą do spraw kulturalno - oświatowych wybrano Wacława Wawrzyniaka, a zastępcą ds. technicznych wybrano Józefa Paducha. Oprócz nich w skład komendy weszli: Ferdynand Nowak - jako sekretarz oraz Antoni Górski, Stefan Paduch i Kazimierz Szyszka jako członkowie Komendy. Formalnie członkiem Komendy był także Franciszek Fluder zamieszkały w Jankowie Przygodzkim, wyznaczony z urzędu na te funkcję przez Gminną Radę Narodową w Przygodzicach. Komisję Rewizyjną Tworzyli: Andrzej Płócienniczak, Stanisław Kołodziej i Stanisław Dolata.

Nowy system organizacyjny nie sprawdził się w życiu. Wydano także walkę wszelkim tradycjom związanym z okresem przedwojennym, bez uprzedniej oceny ich wartości i przydatności. Efektem „upaństwowienia" pożarnictwa było odsunięcie się straży od społeczeństwa. Nastąpiło osłabienie prężności organizacyjnej OSP, co wyrażało się zmniejszeniem listy członków w jednostkach, zahamowaniem działalności inwestycyjnej i prawie całkowitym zanikiem czynów społecznych. Brak w aktach OSP jakichkolwiek dokumentów obrazujących działalność jednostki zdaje się potwierdzać tezę, że kryzys dotknął także i małotopolską jednostkę. Pod względem techniczno- operacyjnym jednostka nadal należała do przodujących w powiecie Ostrowskim. W roku 1953 na powiatowych zawodach sportowo - pożarniczych w Tarchałach Wielkich jednostka zajęła pierwsze miejsce i jako nagrodę otrzymała samochód pożarniczy „Opel Blitz"

W końcu grudnia 1958 roku powołano do życia Związek Ochotniczych Straży Pożarnych, a zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych rok wcześniej wprowadzono nowy wzorcowy statut OSP. Odrzucał od rozwiązania przyjęte w statucie z 1951 roku, i ponownie na czele jednostki stawiał zarząd wybierany na walnym zebraniu. Zmiany te pozytywnie zostały przyjęte przez aktyw pożarniczy. W czasie kampanii walnych zebrań w 1958 roku prawie we wszystkich OSP w miejsce komend wybrano zarządy.

Walne Zebranie naszej OSP odbyło się w dniu 29 grudnia 1957 roku na którym zaakceptowano nowy statut OSP. Prezesem ponownie został Antoni Górski, a na funkcję naczelnika powołano Jana Witka. Oprócz tego w skład Zarządu wchodzili: sekretarz - Wacław Wawrzyniak, skarbnik - Kazimierz Szyszka i gospodarz - Józef Paduch. Komisję Rewizyjną stanowili: Stanisław Kołodziej /przewodniczący/. Stanisław Dolata i Andrzej Płócienniczak.

W roku 1959 jednostka liczyła 44 członków czynnych i 21 popierających. W tym roku jednostka brała udział w 5 akcjach gaśniczych, w manewrach z OSP Ostrów oraz zawodach rejonowych i powiatowych.

W następnych latach pogorszyła się sytuacja finansowa jednostki i nie można było wykończyć dobudówki do strażnicy OSP. W tym samym czasie istniejące w budynku Władysława Płochacza przedszkole miało być zamknięte ze względu na niespełnienie warunków sanitarnych. W tej sytuacji Walne Zebranie w dniu 11 lutego 1968 roku postanowiło na potrzeby przedszkola przeznaczyć połowę dobudówki, w tym kuchnię i sanitariaty.

Współdziałając z Wydziałem Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim i przy wydatnej pomocy miejscowego Kółka Rolniczego, które wypracowane z działalności gospodarczej zyski przekazywało na konto OSP - zakończono tą inwestycję.

Wyżej wymienione Walne Zebranie przyniosło także istotne zmiany we władzach jednostki. Z funkcji prezesa ustąpił Antoni Górski liczący wówczas 64 lata, a jego nastepca został jego syn Jan Górski. Nowym naczelnikiem został Bolesław Skrzypek, sekretarzem Zygmunt Glinkowski, skarbnikiem Jan I Kołodziej i gospodarzem Stefan Pastuszak. Na czele Komisji Rewizyjnej stanął Kazimierz Szyszka, a jej członkami zostali Jan Wala i Mieczysław Majchrzak. Nowe władze energicznie wzięły się do pracy. Kierowane przez naczelnika Bolesława Skrzypka sekcje uczestniczące w zawodach sportowo - pożarniczych kilkakrotnie zwyciężyły w rywalizacji na szczeblu powiatowym i godnie prezentowały się na imprezach wojewódzkich.

W roku 1971 sekcja dziewcząt i sekcja chłopców Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej zakwalifikowały się do II Wojewódzkich zawodów MDP, które odbyły się w Kościanie. Sekcja dziewcząt w skałdzie: Wiesława Górska, Sabina Grochowska, Maria Kroska, Anna Kurowska, Halina Paluch, Halina Pawlak, Urszula Pawlak i Aleksandra Piechowiak, zajęła w tych zawodach 2 miejsce. Natomiast sekcja chłopców startowała w składzie Mieczysław Kołodziej, Lech Mikołajczyk, Eugeniusz Morowiak, Andrzej Płócienniczak, Ryszard Sikora, Leszek Tokarz, Henryk Urban i Marek Wawrzyniak została sklasyfikowana na VI miejscu.

Dzięki tym sukcesem w roku 1971 udało się uzyskać w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnych w Poznaniu przydział samochodu Star 25, który był na wyposażeniu niewielu OSP na terenie powiatu.

W roku 1975 prezesem OSP zostaje Zbigniew Matysiak. Jednostka liczy wówczas 42 członków zwyczajnych i 20 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej, w tym 10 dziewcząt.

W roku 1978 otynkowano strażnicę, a do świetlicy zakupiono ze środków własnych 15 stolików i 60 krzeseł. W następnych latach systematycznie remontowano i modernizowano strażnicę. W roku 1980 zainstalowano telefon w mieszkaniu gospodarza OSP. Rok później wyburzono ścianę między salami świetlicy i w ten sposób poprawiono jej funkcjonalność. Jednocześnie założono nową instalację elektryczna i boazerię na sali. W roku 1984 dzięki pomocy finansowej Urzędu Gminy w Ostrowie Wielkopolskim zakupiono słupki i betonowe płyty na parkan, który wykonano w czynie społecznym.

 Na Walnym zebraniu w dniu 3 grudnia 1978 roku wybrano Zarząd w składzie Zbigniew Matysiak - prezes, Bolesław Skrzypek - naczelnik, Jan Kołodziej - skarbnik, Jerzy Nowak - sekretarz, Stanisław Płochacz - gospodarz i Jan Pawlak członek. Komisję Rewizyjną tworzyli: Kazimierz Szyszka, Zdzisław Dolata i Zdzisław Jędraszczyk. Na Walnym Zebraniu w dniu 2 grudnia 1979 roku podjęto uchwałę o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu na przedszkole, gdyż władze oświatowe nie remontowały jego pomieszczeń, a do placówki uczęszczało tylko kilka dzieci. Do realizacji uchwały nigdy jednak nie doszło chociaż sprawa ta była jeszcze poruszana na dwóch kolejnych zebraniach.

W roku 1979 jednostka brała udział w 7 akcjach gaśniczych w tym przy gaszeniu stogu we własnej miejscowości.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 7 grudnia 1980 roku. Powiększono wówczas Zarząd do 7 osób, a nowymi jego członkami byli: Andrzej Maroszek - skarbnik, Mirosław Kryjom - wiceprezes, i Bolesław Dudczak - zastępca gospodarza. Dotychczasowy członek Zarządu - Jan Pawlak został wybrany zastępcą naczelnika. Komisje Rewizyjną tworzyli: Jan Kołodziej, Zdzisław Dolata i Kazimierz Kołodziej.

Dwa lata później zastępcą gospodarza został nowy kierowca OSP Stanisław Kaszuba i była to jedyna zmiana w składzie władz OSP dokonana na Walnym Zebraniu. Ważnym zadaniem dla OSP były kontrole stanu ochrony przeciwpożarowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych. W pierwszej połowie lat 80-tych OSP przeprowadzała kontrole nie tyle we własnej miejscowości, ale także w sołectwie Franklinów.

Systematycznie co roku na początku lat osiemdziesiątych jednostka uczestniczyła w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych do których zgłaszała 1 - 2 sekcje w grupie chłopców (15 - 18 lat) i w grupie drużyn bojowych (powyżej 18 roku życia). Szczególnie duże sukcesy odnotowała na swoim koncie sekcja bojowa, która zajmowała 1 miejsce w tych zawodach  w roku 1980, 1984 i 1986 r. w roku 1985 była druga, a w latach 1981 i 1982 zajmowała 3 miejsce. Największym sukcesem chłopców z Młodzieżowej Drużyn Pożarniczej było zwycięstwo w zawodach gminnych w 1981 roku. Najmłodsi członkowie MDP (12-15 lat) zajęli 2 miejsce w tej imprezie w 1986 r.

W dniu 12 lipca 1981 roku jednostka była po raz pierwszy organizatorem finałów gminnych zawodów sportowo - pożarniczych, które odbyły się na placu za strażnicą OSP.

Władze jednostki aktywnie włączyły się w popularyzację wśród młodzieży szkolnej pierwszych edycji Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej pod hasłem: „młodzież zapobiega pożarom". Dzięki dobrej współpracy z miejscową Szkoła Podstawową już w 1981 roku jej uczniowie zanotowali pierwsze sukcesy w eliminacjach gminnych, kiedy to wśród młodzieży tego szczebla zwyciężył Włodzimierz Guzik i reprezentacja placówki w Topoli Małej. W roku 1986 uczennica opolskiej szkoły Wiesława Godziszewska zajęła w eliminacji gminnej II miejsce. Reprezentacja Szkoły Podstawowej została sklasyfikowana na 3 miejscu w 1985 roku.

Mimo tych sukcesów OSP w Topoli Małej zajmowała dość odległe miejsce w prowadzonym w latach 1978-1990 współzawodnictwie pomiędzy terenowymi jednostkami na terenie gminy w zakresie realizacji zadań statutowych. W roku 1980 i 1981 jednostka została sklasyfikowana na 9 miejscu, a w kolejnym roku awansowała na 7 miejsce. W roku 1983 OSP zajęła 6 miejsce w gronie 21 jednostek terenowych działających na terenie gminy.

W dniu 23 stycznia 1983 roku w sali strażnicy odbył się IV Zjazd Gminny Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim, na którym Jerzy Nowak wybrany został sekretarzem, a Zbigniew Matysiak członkiem Zarządu Gminnego. W roku 1985 OSP otrzymała z Komendy Rejonowej Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim samochód Star 244 w miejsce dotychczas użytkowanego samochodu Żuk.

Na Walnym Zebraniu w dniu 5 stycznia 1986 roku powołano Komitet Fundacji Sztandaru na którego czele stanął Jan Górski. Oprócz niego w skład Komitetu wchodzili: Ignacy Pawlak, Jan Pawlak, Marian Dolata, Ferdynand Nowak, Ludwik Serek, Kazimierz Szyszka, Alfred Kurowski i Zbigniew Matysiak. Uroczystość wręczenia nowego sztandaru jednostce odbyła się w dniu 17 sierpnia 1986 roku na placu OSP w obecności przedstawicieli Zarządu Wojewódzkiego ZOSP i Komendy Wojewódzkich Straży Pożarnych w Kaliszu, władz administracyjnych i związkowych gminy Ostrów Wielkopolski.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze OSP odbyło się w dniu 4 stycznia 1987r. na którym dokonano dużych zmian w składzie Zarządu. Prezesem OSP został Jan Pawlak, naczelnikiem Władysław Sudolski, wiceprezesem Jan Górski. Nowym skarbnikiem został Kazimierz Hubert, a zastępcą naczelnika Stanisław Michalczak.

W następnym roku nowym gospodarzem i członkiem Zarządu jednostki został kierowca Waldemar Szymanowski.

W dniu 15 stycznia 1989 roku na Walnym Zebraniu z funkcji prezesa ustępuje z powodu złego stanu zdrowia Jan Pawlak, a nowym prezesem zostaje Jan Górski. Nowymi członkami Zarządu zostają Zdzisław Dolata /wiceprezes/ i Zbigniew Kryjom /kronikarz/. W miejsce Zdzisława Dolaty członkiem Komisji Rewizyjnej wybrany zostaje sołtys Marian Dolata. Walne Zebranie nadaje Janowi Pawlakowi godność honorowego prezesa, a Bolesławowi Skrzypkowi godność honorowego naczelnika OSP.

12 września 1989 roku z funkcji naczelnika zrezygnował Władysław Sudolski i na to stanowisko powołano nowego naczelnika, został nim Henryk Urban.

Stosunkowo liczne zmiany we władzach jednoatki nie spowodowały obniżenia jej prężności organizacyjnej. W latach 1987 - 1989 OSP zgłaszała do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych 3-6 sekcje, we wszystkich grupach wiekowych - w tym dziewcząt (gr. I, 12-15 lat). Już w swoim debiucie w 1987 r. sekcja dziewcząt zajmuje 3 miejsc, a dwa lata później zwycięża w rywalizacji z dużą przewagą punktową nad następną sekcją. Ich koledzy największy sukces odnoszą w tym samym roku zajmując drugie miejsce podczas zawodów w Czekanowie.

W dniu 12 lipca 1987 r. na placu przy strażnicy OSP w strugach deszczu rozegrano pierwsze gminne zawody w kategorii seniorów (35 lat i starsi), w których zwyciężają gospodarze. W następnym roku sekcja seniorów w tej rywalizacji zajmuje 2 miejsce.

Na uwagę zasługują także sukcesy starszych chłopców MDP (16-18 lat) w zawodach w 1989 roku. Najpierw podczas zawodów gminnych zajmują drugie miejsce a następnie na takim samym miejscu zostają sklasyfikowani podczas zawodów rejonowych zorganizowanych na stadionie w Raszkowie.

W końcu lat osiemdziesiątych jednostka odnosi swoje największe sukcesy we współzawodnictwie statutowym na terenie gminy Ostrów Wielkopolski zajmując w latach 1988-1990 kolejno czwarte, trzecie i drugie miejsce w gronie 22 OSP terenowych.

W dniu 6 maja 1990 roku miał miejsce tragiczny wypadek samochodowy w czasie wyjazdu na akcję gaśniczą, w którym zginął Władysław Sudolski i Wojciech Hubert. Zniszczeniu uległ samochód Star 244 i motopompa M-800.

 Na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 27 stycznia 1991 roku naczelnikiem ponownie został wybrany Henryk Urban, a jego zastępcą Jan Kołodziej. Skarbnikiem został Benedykt Bober. Zupełnej zmianie uległ skład Komisji Rewizyjnej, którą tworzyli: Andrzej Maroszek /przewodniczący/ Kazimierz Hubert i Włodzimierz Adamiak. W dyskusji na tym zebraniu wracano do tragicznych wydarzeń z dnia 6 maja poprzedniego roku i radzono jak zapewnić zdolność techniczno - operacyjną jednostki w sytuacji gdy nie posiada ona na wyposażeniu samochodu pożarniczego. Ostatecznie postanowiono wytypować 5 członków jednostki, którzy w przypadku pożaru dostarczą ciągniki z przyczepą do przewozu sprzętu pożarniczego.

W tym samym roku, w dniu 10 listopada odbyło się kolejne Walne Zebranie, na którym przyjęto nowy statut jednostki przygotowany przez Zarząd Gminny ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim. Statut ten dostosowywał działalność OSP do nowych uregulowań prawnych zawartych w nowej ustawie o ochronie przeciwpożarowej z 24 sierpnia 1991 roku. Statut ten następnie przedłożono do rejestracji w Sądzie Wojewódzkim w Kaliszu i do dnia dzisiejszego jest podstawą działalności OSP.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się 16 stycznia 1994 roku. W wyniku przeprowadzonych wyborów częściowej zmianie uległ skład władz OSP. W Zarządzie Janowi Kołodziejowi powierzono funkcję wiceprezesa, a Zdzisław Dolata zastąpił go na stanowisku zastępcy naczelnika. Członkiem Zarządu zostaje też Marian Dolata. Nowym członkiem Komisji Rewizyjnej zostaje Zbigniew Matysiak - w miejsce Włodzimierza Adamka. W dniu Walnego Zebrania OSP liczyła 46 członków czynnych, w tym 6 do lat 25 lat włącznie, 21 w wieku od 25 lat do 50 lat włącznie, a 19 osób miało więcej niż 50 lat. Oprócz tego przy jednostce działała 18 osobowa Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza złożona z samych tylko chłopców.

Na Walnym Zebraniu w dniu 7 stycznia 1996 roku podsumowano prace społeczne przy budowie boiska sportowego przy Szkole Podstawowej, a zaoszczędzone środki finansowe przy realizacji tej inwestycji postanowiono przeznaczyć na zakup figury św. Floriana.
W następnym miesiącu jednostka traci swojego oddanego prezesa Jana Górskiego, gdyż po krótkiej chorobie umiera w dniu 23 lutego 1996 r. Na Nadzwyczajnym Walnym Zebraniu w dniu 2 marca tego samego roku nowym prezesem wybrany zostaje Jan Kołodziej, dotychczasowy wiceprezes OSP. Na funkcję tą wybrany zostaje Zdzisław Dolata, a Marianowi Dolacie powierza się stanowisko zastępcy naczelnika. Mieszkający w budynku strażnicy Ryszard Mech wybrany zostaje gospodarzem jednostki, a Henryk Pawlak zostaje członkiem Zarządu. W następnym roku odbywa się zgodnie ze Statutem OSP kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, w wyniku którego następuje tylko jedna zmiana w składzie władz jednostki. Nowym członkiem Komisji Rewizyjnej zostaje Lech Giernalczyk, w miejsce Zbigniewa Matysiaka. Władze OSP w tym składzie osobowym pracowały przez całą 3 letnią kadencję.

W roku 1990 gminne zawody sportowo - pożarnicze nie odbyły się z powodu braku środków finansowych budżecie gminy na ten cel. Od roku 1991 nie było już prowadzone współzawodnictwo w rywalizacji zadań statutowych między jednostkami terenowymi OSP. Jednocześnie wprowadzono punktację ogólną OSP podczas gminnych zawodów sportowo - pożarniczych, której zadaniem było zwiększenie zainteresowania jednostek tą formą aktywności społecznej.

Jednostka pod kierownictwem naczelnika Henryka Urbana zanotowała na swoim koncie wiele sukcesów. Młodzi członkowie Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej (do 16 lat włącznie) zwyciężyli w rywalizacji gminnej w roku 1994 i 1995, a w 1993 i 1999 sklasyfikowani zostali na trzecim miejscu. Ich starsi koledzy (16-18 lat) zajmowali pierwsze miejsca w roku 1991, 1993 i 1998 a w roku 1996 zdobyli brązowy medal.

Nie mniejsze sukcesy na swoim koncie odnotowała sekcja bojowa (powyżej 18 lat), która zwyciężyła w zawodach gminnych w roku 1994, 1995 1997, a w roku 1996 i 1998 zajmowała drugie miejsce w tej imprezie.

Największe sukcesy odnotowała jednak w latach dziewięćdziesiątych sekcja seniorów, która pięciokrotnie stawała n najwyższym podium w zawodach gminnych (w roku 1991, 1994, 1995, 1998 i 2000) i jeszcze w 1993 r. została sklasyfikowana na 2 miejscu.

W efekcie tych sukcesów jednostka zajmowała wysokie miejsca w punktacji ogólnej gminnych zawodów, do których zgłaszała co roku tylko 3 - 4 sekcje. Najwyższe, bo 2 miejscu OSP zajęła w roku 1995, w roku: 1993, 1994 i 2000 była sklasyfikowana na 3 miejscu w gminie w tej punktacji, a w 1991 i 1998 roku zajmowała w tej rywalizacji czwarte miejsca. W tej sytuacji za niepowodzenie należy uznać 11 miejsce w punktacji ogólnej w roku 1992 i 1996.

Dużym wydarzeniem w życiu jednostki była organizacja w dniu 26 maja 1996 roku uroczystości 70 lecia jednostki, podczas której poświęcono i odsłonięto na ścianie frontowej budynku strażnicy figurkę św. Floriana. Przed uroczystością przeprowadzono prace remontowo - modernizacyjne w budynku strażnicy. Zlikwidowano drewniane ściany oddzielające świetlicę od pomieszczeń Przedszkola Publicznego, które zostało przeniesione do Szkoły Podstawowej. Naprawiono także dach nad pomieszczeniami zajmowanymi dotychczas przez Przedszkole, wygospodarowano miejsce i wybudowano dwie komory chłodnicze oraz przebudowano kuchnię. Wartość wszystkich wykonanych prac wyceniono na 3550 zł.

W lipcu następnego roku jednostka aktywnie włącza się w działania związane z ratowaniem mienia mieszkańców wioski zagrożonego wylewem wody pochodzącej z nadmiernych opadów deszczu. W niebezpieczeństwie znalazły się zabudowania położone w pobliżu rowu biegnącego przez centrum wsi.

Kolejne Walne Zebranie w dniu 16 stycznia 2000 roku wysoko oceniło dokonanie władz OSP w minionej kadencji, a większość członków wybrana została ponownie na pełnione funkcje. W Zarządzie z dotychczasowego składu osobowego o reelekcję nie ubiegali się Ryszard Męch i Henryk Pawlak, a w ich miejsce wybrano na jego członków Macieja Menderę i Mariusza Urbana. Nowym zastępcą naczelnika jako dziewiąty członek Zarządu został Stanisław Michalczak, a pełniący dotychczas tę funkcję Marian Dolata został tylko jego członkiem. W tym składzie Zarząd zaczął działać bardzo prężnie. Zakupiono nową motopompę TOHATSU produkcji japońskiej o dużej wydajności (1600 l/min) Środki na zakup pozyskano częściowo od Towarzystwa Ubezpieczeniowego „WARTA" i pozostałą część z własnej kasy w stosunku 5:7. Nowa motopompa została poświęcona przez proboszcza parafii Gorzyce, ks. Pateckiego podczas obchodów Dnia Strażaka w dniu 7 maja 2000 roku.

W roku 2000 dokonano istotnych zmian w zasadach organizacji gminnych zawodów sportowo - pożarniczych. Członkowie Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych rywalizowali odtąd według regulaminu CTIF, w którym prawo startu mają dziewczęta i chłopcy do 16 roku życia włącznie. Starsi chłopcy MDP (17-18 lat) uzyskali prawo startu w zawodach w ramach sekcji bojowych (gr. „A"), a dziewczyny w tym samym wieku w sekcjach kobiet (gr. „C"). Obniżono także wiek kobiet w grupie seniorek, gdzie prawo startu uzyskały panie po 30 roku życia (gr. „Cs"). Bez zmiany pozostawiono rywalizację w kategorii seniorów (gr. „As" - powyżej 35 lat). Zrezygnowano także z przeprowadzenia eliminacji w rewirach i od tego momentu w każdej kategorii wiekowej odbywają się zawody dla wszystkich jednostek z terenu gminy. Wszystkie te zmiany oraz rezygnacja w maju 2001 r. Henryka Urbana z funkcji naczelnika OSP, negatywnie wpłynęły na osiągnięcia jednostki podczas gminnych zawodów sportowo - pożarniczych. Sekcja seniorów po raz szósty zwyciężyła w tej imprezie w roku 2000 i dopiero w tym roku zajęła 2 miejsce w tej kategorii. Sekcja bojowa (gr. „A") powróciła na podium w roku ubiegłym zajmując 2 miejsce i w bieżącym roku powtórzyła ten sukces. Sekcja chłopców MDP startując w pierwszych zawodach według regulaminu CTIF w 2000 r. zajęła 2 miejsce i jak dotychczas sukcesu tego już nigdy nie powtórzyła. Bardzo rzadko do gminnych zawodów zgłoszona jest sekcja dziewcząt MDP, której jedynym sukcesem było zajęcie 3 miejsca w 2004 roku.

Na początku obecnego dziesięciolecia jednostka zgłaszała najczęściej tylko 2-3 sekcje do gminnych zawodów. W efekcie OSP zajmowało dalekie miejsca w punktacji ogólnej podczas tych imprez. I tak, najwyższe miejsce jednostka zajęła w bieżącym roku, kiedy sklasyfikowana została na 6 miejscu. W roku 2003 zajęła 10 miejsce w roku 2001 i 2004 uplasowała się na 12 miejscu, ale w 2002 roku została sklasyfikowana dopiero na 22 miejscu.

Na Walnym Zebraniu w dniu 28 stycznia 2001 roku podjęto decyzję o obchodach 75 lecia jednostki i ufundowaniu nowego sztandaru przez członków OSP i mieszkańców wioski. Powołano Komitet Fundacji Sztandaru w skaldzie: Grzegorz Majchrzak, Jan Kołodziej, Stanisław Krakowski i Jadwiga Krzyślak. W ramach prac przygotowawczych do jubileuszu wykonano remont małej sali polegający na: zerwaniu starej drewnianej podłogi i wymiany gruntu pod nią, a następnie położeniu izolacji poziomej i wylaniu betonowej posadzki. Na tę posadzkę położono płytki ceramiczne i pomalowano całe pomieszczenie. Wyremontowano także korytarz wejściowy do strażnicy, gdzie położono płytki na podłodze i ścianach oraz wykonano nowe schody prowadzące na poddasze.

Uroczystości jubileuszowe odbyły się w dniu 17 czerwca 2001 roku. Podczas tej uroczystości wręczony został jednostce nowy sztandar, który następnie został udekorowany srebrnym medalem „Za zasługi dla pożarnictwa"

 W dniu 17 lutego 2002 roku na Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym wybrano nowy Zarząd w składzie: prezes Jan Kołodziej, wice prezes Marian Dolata, naczelnik - Stanisław Michalczak, zastępca naczelnika Jarosław Grobelny, sekretarz - Jerzy Nowak, skarbnik - Benedykt Bober, członek Zarządu Grzegorz Majchrzak. Wybrano także Komisję Rewizyjną w składzie; Henryk Urban /przewodniczący/, Lech Giernalczyk (sekretarz), Henryk Pawlak (członek). Na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 5 stycznia 2003 roku odwołano z funkcji zastępcy naczelnika Jarosława Grobelnego i stanowisko to powierzono Markowi Kołodziejowi.

Z inicjatywy Jana Kołodzieja i Henryka Urbana została wyremontowana zabytkowa sikawka konna, co pozwoliło na udział sekcji z Topoli Małej w Europejskich Zawodach Sikawek Konnych w Cichowie. Sekcja zajęła w roku 2002 i 2003 dwukrotnie 6 miejsce w tej imprezie w której startowało ponad 50 sekcji z całego kraju.

Zarząd OSP tej kadencji dużą wagę przywiązywał do modernizacji strażnicy i jej zaplecza kuchenno - magazynowego. W ramach tych prac przeniesiono dmuchawę do pieca do oddzielnego pomieszczenia, wykonano wentylację w kuchni i wyremontowano piec w tym pomieszczeniu. Następnie pomalowano kuchnię oraz sikawkę konną, oznakowanie wewnętrzne i bramę garażu. Posadzono także drzewka na placu ćwiczeń od strony południowej. Następne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze Zarząd OSP zwołał w dniu 2 stycznia 2005 roku. W wyniku przeprowadzonych wyborów swoje dotychczasowe funkcje zachowali: Jan Kołodziej, Stanisław Michalczak, Jerzy Nowak i Benedykt Bober. Nowym wiceprezesem OSP został Henryk Urban, a Rafał Dolata objął stanowisko zastępcy naczelnika. W skład Zarządu wchodzi także Marian Dolata. Całkowitej zmianie uległ skład Komisji Rewizyjnej na cele której stanął Andrzej Maroszek mający do pomocy Jana Urbana i Zdzisława Dolatę. W połowie roku rezygnację z funkcji naczelnika złożył Stanisław Michalczak, a w grudniu prezes Jan Kołodziej. W tej sytuacji Zarząd podjął uchwałę o zwołaniu Walnego Zebrania sprawozdawczo -wyborczego w dniu 22 stycznia 2006 roku. Walne Zebranie przyjęło złożone rezygnacje, ale nie dokonało wyboru nowych władz. Dopiero w dniu 5 marca zakończono to zebranie i wybrano władze jednostki. Zarząd OSP wybrany został w składzie: prezes - Andrzej Maroszek, naczelnik - Zdzisław Dolata, wiceprezes - Henryk Urban, zastępca naczelnika  - Jan Urban, sekretarz - Jerzy Nowak, skarbnik - Benedykt Bober i członek Zarządu - Marian Dolata. Nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Lech Giernalczyk, a jej sekretarzem wybrano Tomasza Czubę i Stanisław Michalczaka na funkcję jej członka.

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.