Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Świeligów

Świeligów

 

Zarys dziejów wsi Świeligów

Wieś Świeligów stosunkowo późno występuje w dokumentach historycznych. Pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1597, kiedy to nastąpiło rozgraniczenie gruntów wsi Świeligów z gruntami Radłowa i Jaskółek.

W różnych dokumentach wieś występuje pod nazwą Świeligowo, Świelugow.

W pierwszej połowie XVIII wieku wieś Świeligów wchodziła w skład dóbr przygodzkich, których właścicielem do roku 1729 był podskarbi wielki koronny Jan Jerzy Przebendowski, a następnie jego zięć marszałek wielki koronny Franciszek Bieliński, herbu Junosza. Dobra przygodzkie dzieliły się wtedy na trzy klucze: przygodzki, tarchalski i krępski. Ten ostatni obejmował miasto Ostrów, pustkowie Wenecja i 6 wsi z folwarkami: Krępa, Kamiecę, Jaskółki, Radłów, Zacharzew i Świeligów.

W roku 1755 dobra przygodzkie przeszły w ręce księcia Marcina Radziwiłła, który był synem Jana Mikołaja Radziwiłła i Doroty Henryki z domu Przebendowskiej. Marcin Radziwiłł - herbu Trąby, był ordynatorem na klechu i krojczym litewskim. W 1773 roku dobra przygodzkie dzieliły się na 5 kluczy. Wieś Świeligów wchodziła wówczas w skład klucza jaskólskiego, który obejmował także Radłów i Jaskółki.

Po Marcinie Radziwile dobra przygodzkie odziedziczył jego syn Michał Hieronim, który wprowadził wzorową administrację, zagospodarował nieużytki, założył nowoczesną gospodarkę stawową i leśną oraz przemysł browarniczy i gorzelniany.

Dobra przygodzickie obejmowały także wsie: Gorzyce Wielkie, Gorzyce Małe, Janków, Jaskółki, Kamieniczka, Krępa, Pruślin, Przygodzice, Radłów, Tarchały, Topola Mała, Topola Wielka, Wtórek, Wysocko Małe, Zacharzew i Zembców. Nie we wszystkich tych wsiach znajdowały się folwarki. Folwarku nie było w Świeligowie, Gorzycach Małych, Jankowie, Jaskółkach, Pruślinie i Topoli Wielkiej. Do dóbr przygodzickich należało wówczas miasto Ostrów, pustkowia: Charych (koło Odolanowa), Strzewiny i Wenecja oraz folwark Papiernia Stara.

W Świeligowie było wówczas 9 dymów, czyli zagród chłopskich, w których mieszkało 66 osób, w tym 31 kobiet, 18 mężczyzn powyżej 15 roku życia i 17 chłopców do 15 lat. Roczny dochód z czynszów ze wsi Świeligów oszacowano tylko na 80 zł. W Jaskółkach w tym samym roku było 24 dymy i 127 mieszkańców, w tym 51 kobiet i 43 mężczyzn powyżej 15 lat. W sąsiednim Radłowie były 22 dymy i 188 mieszkańców, w tym 90 kobiet i 50 mężczyzn w wieku powyżej 15 lat. Obie wsie dawały jednak znacznie większy dochód: Jaskółki - 1563 zł i 10 gr., a Radłów - 2021 zł i 15 gr. Ponad 90 % procent dochodów ze wsi Jaskółki dawały czynsze, które w wypadku Radłowa nie przekraczały kwoty 100 zł.

Wszystkie trzy wioski należały do parafii w Pogrzybowie. Cała parafia leżała na terenie powiatu i województwa kaliskiego. Na terenie powiatu kaliskiego w dobie Sejmu Czteroletniego (1788-1792) znajdowało się 14 miast i ponad 490 miejscowości, w tej liczbie było 306 składających się z wsi chłopskiej i folwarku, 93 wsie bez folwarków, 23 osobnych folwarków, 33 samodzielne osady olęderskie, 6 osad przy innych wsiach, 35 pustkowi, 14 oddzielnych przysiółków, karczm i młynów oraz 1 osada przemysłowa (Potażnia - w starostwie odolanowskim). Powierzchnia powiatu wynosiła około 2890 km2, co czyniło go jednym z najmniejszych w ówczesnej Wielkopolsce. Na terenie powiatu kaliskiego największą majętnością było starostwo odolanowskie, należące do najbogatszych starostw niegrodowych w Wielkopolsce. Obejmowało ono dwa miasta: Odolanów i Sulmierzyce, 19 wsi i 10 pustkowi, a roczny dochód z niego szacowano na ok. 33 tys. zł. Majętność przygodzicka obejmowała 1 miasto, 18 wsi i kilka pustkowi na terenie powiatu kaliskiego oraz 5 wsi i kilka pustkowi na terenie powiatu ostrzeszowskiego. Dochody z tego latyfundium szacowano jednak na ponad 63 tys. zł., w tym 16 tys. zł. z gospodarki rybnej, Michał Radziwiłł należał do najpotężniejszych magnatów I Rzeczpospolitej, a większość jego majętności położonych była na Litwie, gdzie pełnił najpierw urząd kasztelana, a później wojewody wileńskiego. Największymi i najbardziej dochodowymi wsiami w dobrach przygodzickich były miejscowości: Przygodzice (43 dymy, 398 mieszkańców i 20972 zł dochodu), Gorzyce Wielkie (46,364 i 3220), Tachały (34,314 i 2300), Zacharzew (30,226 i 2196), Zembców (24,181 i 21554) i Wtórek (35,280 i 1865). Ostrów miał wówczas 364 dymów i 2223 mieszkańców.

W wyniku drugiego rozbioru Polski cała Wielkopolska znalazła się pod panowaniem pruskim.

W styczniu 1973 roku tereny Południowej Wielkopolski zajmują wojska pruskie pod dowództwem generała - majora von Frankenberga. Następuje drugi rozbiór Polski. W dniu 7 maja 1793 roku król pruski odbiera hołd od mieszkańców tej części Wielkopolski. Prusacy zajęte tereny dzielą na trzy departamenty, a te na wiele nowych powiatów. Utworzony zostaje wówczas powiat odolanowski, który obejmował 187 miejscowości, w tym wieś Świeligów. Powiat odolanowski należał do departamentu kaliskiego.

W listopadzie 1806 roku wojska napoleońskie zajmują Wielkopolskę, a ludność polska nie czekała bezczynnie i sama zrzuciła znienawidzone panowanie pruskie. W dniu 7 listopada generałowie Paweł Skórzewski z Parczewa (także właściciel Wysocka Wielkiego i Szczur) i Michał Lipski z Lewkowa na czele kilkuset ochotników zajęli Kalisz i wzięli do niewoli pruski garnizon. Wśród powstańców polskich aktywny był także Konstanty Kossecki z Kęszyc. Wkrótce przystąpiono do tworzenia 7 pułku piechoty, który stacjonował w Ostrowie i w okolicy. Pułk ten walczył w Prusach Wschodnich, w Hiszpanii, a w 1812 roku brał udział w wyprawie napoleońskiej na Rosję. Później walczył nad Łabą i pod Lipskiem.

Po klęsce Napoleona teren Południowej Wielkopolski znalazł się ponownie pod pruskim panowaniem. Kongres wiedeński w 1815 roku potwierdził ten fakt. Utworzono Wielkie Księstwo Poznańskie, którego namiestnikiem został Antoni Radziwiłł (1775 - 1833), poprzez żonę spokrewniony z pruskim domem panującym.

Prusacy zachowali poprzedni podział administracyjny, w tym powiat odolanowski. Jednakże siedziba władz powiatowych przeniesiona została do Ostrowa.

W latach 30-tych w poszczególnych miejscowościach następowało uwłaszczenie chłopów na podstawie ustawy z dnia 8 kwietnia 1823 roku i była to pierwsza wielka reforma rolna na ziemiach polskich. Od tego momentu ustały na wsi stosunki feudalne, a zapanowały nowe, kapitalistyczne, oparte na własności środków produkcji. Folwarki stały się przedsiębiorstwami kapitalistycznymi, a szlachta przekształciła się w ziemian. Uwłaszczeniem objęto tylko najbogatszych chłopów, a wszystkich pozostałych pozbawiono prawa do ziemi.

Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim dopiero w końcu lat sześćdziesiątych XIX wieku. Właściciele dążyli do okrojenia nadziałów chłopskich i oddania we władanie chłopów najgorszych gruntów. Na tych gruntach stawiano nowe zabudowania chłopskie. W rezultacie wszystkie wsie podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. Z części chłopskiej wsi utworzono gminy, na czele których stali sołtysi. Folwarki stanowiły obszary dworskie, których przełożonymi byli ich właściciele.

W roku 1832 władze pruskie odebrały szlachcie stanowisko wójtów, a w 1837 roku wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Komisarzem obwodowym podlegały gminy i obszary dworskie na określonym terenie.

Właściciele majątków powiększali obszar ziemi uprawnej poprzez karczowanie lasów. Do roku 1840 wykarczowane zostały całe połacie lasów, a część z ich została mocno przetrzebiona. W efekcie cena drzewa wzrosła dwukrotnie na terenie powiatu.

W majątkach ziemskich zrezygnowano z trójpolówki na rzecz bardziej wydajnego płodozmianu. W latach trzydziestych na dużą skalę prowadzono prace melioracyjne, głównie wzdłuż Baryczy w wyniku których nastąpił wzrost powierzchni pastwisk i łąk. Zlikwidowało to niedostatek pastwisk latem i siana w okresie zimy. W efekcie wzrosło pogłowie bydła, owiec, nierogacizny oraz koni, którymi zaczęto w większym stopniu uprawiać ziemię. Zastępowały one używane dotychczas do tego celu powolniejsze i słabe woły.

Uwłaszczenie chłopów w Świeligowie nastąpiło w latach 1838-1840. W roku 1838 sporządzony został „Reces tyczący się urządzeniami stosunków dominialnych a włościańskich w Świelugowie powiatu odolanowskiego", który nadawał 15 chłopom gospodarstwa o powierzchni 707 mórg. Proces uwłaszczeniowy zakończył protokół końcowy podpisany przez gospodarzy i pełnomocnika rodziny Radziwiłłów w Przygodzicach w dniu 30 grudnia 1840 r.

W latach trzydziestych XIX wieku władze pruskie zaczęły organizować szkoły publiczne. Wydaje się, że dzieci ze Świeligowa początkowo uczęszczały do szkółki parafialnej w Zacharzewie, która istniała tam już co najmniej od 1836 r., a nauczycielem był Florian Nowacki. Następnym nauczycielem w tej szkółce był w 1856 r. Antoni Rowecki, w 1958 roku zastąpiony przez Ignaca Łukaszewskiego. Od roku 1862 istniała szkółka w Lamkach, do której uczęszczały dzieci z Lamek, Świeligowa i Zalesia, a nauczycielem był Franciszek Cieśliński. W roku 1864 w szkółce tej pracował Jan Hoppe i w 1873 r. Jan Matecki. W roku szkolnym 1872/1873 do szkółki w Lamkach uczęszczało 75 dzieci, a do placówki w Zacharzewie 60 uczniów. Nauczyciele w Lamkach otrzymywali wynagrodzenie w wysokości 44 talarów rocznie oraz dodatek na kwotę 42 talarów. Oprócz tego nauczyciele otrzymywali 47 szeflów zboża i 136 arów ziemi do uprawy. W Zacharzewie nauczyciele otrzymali jeszcze większe wynagrodzenie, gdyż płacono im 69 talarów pensji i 60 talarów dodatku oraz otrzymywali 18 szeflów zboża i 6 mórg roli.

Obie szkoły były szkółkami jednoklasowymi, ale prowadzącymi oddziały: najniższy, średni i najwyższy. W oddziale najniższym było 25 godzin nauki, a w pozostałych oddziałach po 32 godziny.

Najwięcej czasu poświęcono nauce języka niemieckiego - 11 godzin w oddziale najniższym, 10 w średnim i 8 w najwyższym. Na naukę języka polskiego poświęcono w oddziale najniższym 5 godzin, a w pozostałych dwóch oddziałach po 3 godziny. Na naukę religii przeznaczono 4 godziny w oddziale najniższym i po 5 godzin w pozostałych oddziałach. Na rachunki i naukę o przestrzeni przeznaczono po 4 godziny w dwóch niższych oddziałach i 5 godzin w najwyższym oddziale. We wszystkich oddziałach uczono śpiewu - 1 godzina w najniższym oddziale i po 2 godziny w pozostałych dwóch oddziałach. W oddziale średnim i najwyższym uczono także robót ręcznych (po 2 godziny) rysunków (po 1 godzinie) oraz tzw. „realia" (5-6 godzin).

Obowiązywał przymus szkolny, ale dzieci uczęszczały do szkół nieregularnie. Władze państwowe aby przymusić dzieci do uczęszczania do szkoły podwoiły kary pieniężne, a nawet zastępowały je karą więzienia. W 1868 roku 61 uczniów w szkółce Nowe Kamienice - Pruślin opuściło 4776 dni nauki, a Wysocku Wielkim 144 dzieci opuściło 10324 dni nauki.

W powiecie odolanowskim istniały 62 szkółki katolickie zatrudniające 70 nauczycieli. Inspektorami szkółek byli dziekani poszczególnych dekanatów.

Od roku 1872 państwo pruskie powierzyło nadzór szkolny świeckim inspektorom. Pierwszym był Antoni Baeck, ale po kilku tygodniach piastowania tego stanowiska zmarł 28 grudnia 1872 roku w Ostrowie. Następcą jego był Lux, syn byłego pastora w Odolanowie.

Do powstania szkółek wiejskich przyczynili się książęta: Michał, Antoni, Wilhelm, Bogusław, Antoni i Ferdynand Radziwiłłowie. Książe dziedzic był prezesem dozorów szkolnych. Na terenie majętności przygodzickiej, która w roku 1840 otrzymała nazwę hrabstwa, istniały 22 szkółki (we wszystkich wsiach).

W połowie lat czterdziestych ubiegłego stulecia powiat odolanowski pod względem policyjnym dzielił się na pięć następujących okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, rososzycki i skalmierzycki. Świeligów należał do okręgu przygodzickiego, który obejmował miejscowości należące do hrabstwa przygodzickiego. W skład hrabstwa wchodziły wsie: Bledzianów, Chynowa, Ludwików (huta szkła), Dębnica, Gorzyce Wielkie, Gorzyce Małe (z młynem Gorzyczka), Janków Przygodzki (ze strażnicą stawową Drygus i Pardolinem - handel rybami), Jaskółki (z folwarkiem Kamieniczka, posterunkiem leśnym Lasogaj i cegielnią), kolonia Kamienice Nowe, Krępa (z pustkowiem Mielczarek i osadą Wenecja), Lamki (z posterunkiem lesnym Białebłoto), Pruślin, Przygodzice (z pustkowiem Grochowisko), Nadstawki (z pustkowiami: Papiernia, Szmata, Tarchalskie, Trzcieliny i folwarkiem Strugi), Radłów, Czarnylas (z pustkowiami: Laski, Łabędź, Spalony, Zawidze i karczmą Krzyżaki), Szklarka Przygodzka (z koloniami: Antonin i Kotowskie oraz z pustkowiami: Kała i Lis), Tarchały (z karczmą Przerwa), Topola Wielka (z posterunkiem leśnym Bażantarnia i młynem Popłonik), Topola Mała (z posterunkiem leśnym Drygas), Wtórek (z posterunkiem leśnym Kąkolewiec, karczmą Trąba i młynem Olek), Wysocko Małe, Zacharzew i Zembców. Na terenie hrabstwa były 993 dymy i mieszkało 10.760 osób.

Wieś Świeligów liczyła 15 dymów i 173 mieszkańców. Po upływie prawie pół wieku - w końcu lat osiemdziesiątych, liczba mieszkańców wioski wzrosła do 224 osób, a liczba zagród chłopskich do trzydziestu. Większość mieszkańców wioski, bo aż 184 osoby były wyznania katolickiego. W użytkowaniu mieszkańców Świeligowa było 197 ha, w tym 178 ziemi uprawnej i 4 ha łąk.

Z dniem 1 października 1887 r. władze pruskie podzieliły dotychczasowy powiat odolanowski na dwa powiaty: odolanowski i ostrowski. Ten drugi liczył 414,16 km2 i obejmował miasto Ostrów. Powiat ostrowski dzielił się na 4 obwody: Ostrów - Północ, Ostrów - Południe, Sieroszewice i Skalmierzyce. Powiat odolanowski obejmował obszar 479,6 km2, a na jego obszarze leżały trzy miasta: Odolanów, Raszków i Sulmierzyce. Powiat ten dzielił się także na 4 obwody: Odolanów, Raszków, Czarny Las i Sośnie. Wszystkie obwody obejmowały łącznie 64 gminy wiejskie i 33 obszary dworskie.

Gmina wiejska Świeligów znalazła się na terenie obwodu Raszków. W skład obwodu wchodziły także gminy: Drogosław, Janków Zaleśny, Jaskółki, Jelitów, Lewkowiec, Łąkociny, Moszczanka, Niemajowiec, Pogrzybów, Przybysławice, Raszkówek, Rąbczyn, Szczurawice, Skrzebowa, Sulisław, Walentynów i Zalesie oraz obszary dworskie: Łąkociny i Zalesie. Na czele obwodu stał komisarz obwodowy, a na czele gminy sołtys.

Podział ten zachował się także po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Dopiero z dniem 1 kwietnia 1932 r. zlikwidowano powiat odolanowski i w całości włączono go do powiatu ostrowskiego. Dwa lata później z powiatu ostrowskiego wyłączono miasto Sulmierzyce, gminy wiejskie i 3 obszary dworskie i włączono je do powiatu krotoszyńskiego. Jednocześnie do powiatu ostrowskiego włączono 11 gmin wiejskich i 9 obszarów dworskich z powiatu jarocińskiego oraz miasto Mikstat, 6 gmin wiejskich i 3 obszary dworskie z powiatu kępińskiego.

W lipcu 1934 roku zlikwidowano jednowioskowe gminy i obszary dworskie, a w ich miejsce utworzono gminy zbiorcze, na czele których stali wójtowie. Mniejszymi jednostkami podziału administracyjnego były gromady obejmujące dotychczasowe gminy wiejskie i obszary dworskie. Na czele gromady stał sołtys.

Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 12 gmin, w których była następująca liczba gromad: Biniew-9, Czarnylas-13, Czekanów-11, Daniszyn-8, Granowiec-12, Mikstat-7, Odolanów-11, Przygodzice-7, Raszków-13, Sieroszewice-12, Skalmierzyce Nowe-19 i Wysocko Wielkie-8.

Gromada Świeligów znalazła się w granicach gminy Raszków. Poszczególne gromady wchodzące w skład tej gminy liczyły następującą liczbę mieszkańców: Drogosław-137, Janków Zaleśny-689, Jaskółki-369, Jelitów-143, Moszvczanka-536, Pogrzybów-305, Przybysławice-463, Radłów-564,Rąbczyn-371, Skrzebowa-300, Szczurawice-250, Świeligów-251 i Walentynów-279. Łącznie na terenie gminy Raszków mieszkało 4657 osób. Miasto Raszków stanowiło odrębną jednostkę administracyjną i liczyło w tym samym czasie 1375 mieszkańców. Wójtami gminy Raszków byli mieszkańcy Świeligowa: Jan Kozik i Michał Sobczak. Sołtysami gromady Świeligów w okresie międzywojennym byli: Marcin Sobczak i Antoni Zimniak.

Po klęsce wrześniowej prawie cała historyczna Wielkopolska stanowiła tzw. „Kraj Warty" (Wartheland). Zwierzchnikiem, czyli namiestnikiem Rzeszy w tej prowincji był Artur Greiser, który jednocześnie był szefem partii hitlerowskiej, czyli ganleiterem. „Kraj Warty" podzielony był na 3 rejencje: poznańską, inowrocławską i łódzką. Rejencje dzieliły się na landatury, które odpowiadały polskim starostwom powiatowym. Ostrów był siedzibą landrata. Ziemia ostrowska należała do rejencji łódzkiej. Powiat dzielił się na 4 miasta i 13 gmin (Amtsbezirk). Zmieniono nazwy wszystkich miejscowości. Raszków nazywał się teraz Raschkan, Drogosław-Treuwalde, Janków Zaleśny-Hauswalde, Jaskółki-Schwalbenau, Jelitów-Hirschweide, Moszczanka-Raschwege, Pogrzybów-Pilsdorf, Przybysławice-Volkingen, Radłów-Radlau, Rąbczyn-Walrode, Skrzebowa-Steinhagen, Szczurawice-Siegersolorf, Świeligów-Schwielau, Walentynów-Waltersau. Według stanu z dnia 1 października 1940 r. na terenie gminy Raszków obejmującej obszar o pow. 6450 ha mieszkały 5263 osoby, w tym 1012 Niemców (stanowili 19,2 % ogółu mieszkańców).

W styczniu 1945 r. teren powiatu ostrowskiego został wyzwolony przez pododdziały 3 Armii Gwardyjskiej gen. płk Gardowa.

W oparciu o przedwojenny podział administracyjny formowały się miejskie i gminne rady narodowe. Dopiero ustawa z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej zniosła organy samorządu terytorialnego, organy administracji ogólnej i szereg urzędów administracji szkolnej i finansowej, a całość kompetencji przekazano radom narodowym i ich organom wykonawczym. Ustawa z dnia 25 września 1954 r. zlikwidowała gminy i dotychczasowe gromady i powołała nowe mniejsze jednostki - gromady. Wraz z powołaniem gromad zlikwidowano stanowiska sołtysa jako przedstawiciela wsi. W ich miejsce powołano pełnomocników. Pełnomocnikiem wsi Świeligów został Jan Kaźmierczak (senior).

Na terenie powiatu ostrowskiego powołano 39 gromad. Wieś Świeligów należała do gromady Radłów, w skład której weszły także sołectwa: Jelitów, Radłów i Rąbczyn. Nowopowstałe gromady były jednostkami trzykrotnie mniejszymi od dotychczasowych gminy. Małe i słabe ekonomicznie gromady nie były zdolne do samodzielnego realizowania funkcji terenowych organów władzy i administracji państwowej. Dlatego też po kilku latach nieudanego eksperymentu zaczęto likwidować najsłabsze jednostki. Z dniem 31 grudnia 1961 roku zlikwidowano 14 gromad, wśród nich gromadę Radłów. Wieś Świeligów przyłączono do gromady Gorzyce Wielkie, a pozostałe sołectwa do gromady Raszków. Sołtysami sołectwa Świeligów od roku 1950 byli: Tomasz Kruszyk, Stanisław Kaźmierczak, Władysław Rybka, Bolesław Pietraszek i obecnie Kazimiera Panek

Kolejna reforma administracyjna weszła w życie z dniem 1 stycznia 1973 roku kiedy to zlikwidowano gromady i powołano gminy. Sołectwo Świeligów znalazło się w granicach gminy Ostrów Wielkopolski.

Ochotnicza Straż Pożarna w Świeligowie

W dniu 29 stycznia 1923 r. wojewoda poznański Adolff Bniiński wydał rozporządzenie regulujące obowiązki gmin w zakresie zapobiegania pożarom oraz określające sposób zakładania obowiązkowych i ochotniczych straży pożarnych. Zgodnie z tym rozporządzeniem każda gmina miejska i wiejska winna utworzyć na swoim terenie obowiązkową straż pożarną, do której należeć mieli wszyscy mężczyźni od 18 do 55 roku życia z wyjątkiem osób zatrudnionych w niektórych działach administracji państwowej. Gminy miały obowiązek wyposażyć pozostałe straże pożarne w niezbędny sprzęt przeciwpożarowy oraz uregulować kolejność dostawy koni pociągowych do posiadanego sprzętu. Osady należące do ochotniczej straży pożarnej zwolnione były z obowiązku należenia do obowiązkowej straży pożarnej.

Obowiązek realizacji tego rozporządzenia spoczywał na starostach powiatowych, komisarzach obwodowych i sołtysach poszczególnych gmin. Ci ostatni najczęściej byli inicjatorami zwoływania zebrań wiejskich, na których powoływano do życia ochotnicze lub obowiązkowe straże pożarne. W przypadku powołania w danej miejscowości obu straży pożarnych, jednostki te użytkowały ten sam sprzęt i korzystały z tych samych obiektów. Wobec braku jakichkolwiek tradycji strażackich na wsi ostrowskiej mało kto rozróżniał różnice prawne między obu rodzajami straży pożarnych. Bardzo często wpływ na rozwój ruchu strażackiego miały osoby, które stawały na czele danej straży. W przypadku, gdy na czele ochotniczej straży pożarnej stawała osoba energiczna i przedsiębiorcza jednostka ta organizowała całą ochronę przeciwpożarową na terenie gminy. Niekiedy na czele obowiązkowej straży pożarnej stawały osoby sumienne i zdyscyplinowane, które potrafiły utrzymać na wysokim poziomie sprawność operacyjno - techniczną danej jednostki i jej działalność w niewielkim stopniu różniła się od funkcjonowania ochotniczej straży pożarnej. W większych miejscowościach osoby prowadzące działalność na własny rachunek często wstępowały do ochotniczej straży pożarnej jako członek wspierający, gdyż po zapłaceniu stosunkowo nie wysokiej składki zwolnione były z obowiązku uczestniczenia w pracy obowiązkowej straży pożarnej.

Zgodnie z przekazem najstarszych mieszkańców Świeligowa na przełomie 1929 i 1930 roku w wiosce powstała straż pożarna, której naczelnikiem był Antoni Wodniczak. Brak dokumentów z tego okresu nie pozwala określić charakteru powołanej jednostki. Przy powoływaniu pierwszych ochotniczych straży pożarnych na naszym terenie znane są przypadki powoływania na początku funkcjonowania jednostki osób na stanowiska dowódcze, a dopiero później po dokładnym zapoznaniu się ze statutem wybierano całe zarządy z prezesem na czele. W sprawozdaniach z działalności Wielkopolskiego Związku Straży Pożarnych w Poznaniu z tego okresu podaje się dane o liczbie przeszkolonych naczelników wiejskich straży pożarnych, bez określenia charakteru jednostek, których pochodzili.

Antoni Wodniczak ukończył w 1931 roku tygodniowy kurs naczelników straży pożarnych w Odolanowie. Funkcję tą pełnił do września 1939 roku.
Na wyposażeniu świeligowska  straż miała  2 dwukołowe kufry na wodę oraz drobny sprzęt taki jak: baraki, wiadra i łopoty. Sprzęt ten przechowywany był w murowanej remizie, która stała w centrum wsi na gruntach wiejskich, w miejscu gdzie istnieje obecnie sklep spożywczy wybudowany przez Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska" w Ostrowie Wielkopolskim. W obiekcie tym było jedno pomieszczenie z jednym oknem. Wcześniej pomieszczenie to wykorzystywane było jako noclegownia dla osób bezdomnych z terenu wioski. Ostatnim „lokatorem" w tym obiekcie był mężczyzna o nazwisku Guździoł, którego samorząd wiejski w połowie lat trzydziestych wysiedlił do Radłowa, gdzie na działce do niego należącej wybudowano mu drewnianą szopę. Od tego momentu do końca lat pięćdziesiątych obiekt ten wykorzystywany był na remizę.

W okresie okupacji jednostka nie działała, gdyż część członków została wysiedlona ze Świeligowa, a brak sprzętu gaśniczego czynił ją mało przydatną w przypadku większego pożaru. Niemcy dla poprawy zaopatrzenia wsi w wodę do celów przeciwpożarowych wykopali zbiornik w pobliżu remizy, który następnie ogrodzono wokół akacjami.

Po zakończeniu działań wojennych jednostka kontynuowała działalność, a jej kolejnymi naczelnikami byli: Tadeusz Zimniak i Jan Matecki. W roku 1949 z inicjatywy Edwarda Pawlaczyka przystąpiono do organizacji Ochotniczej Straży Pożarnej. Nawiązano kontakty z biurem Oddziału Powiatowego Związku Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej w Ostrowie Wielkopolskim i powołano jednostkę. Na funkcję naczelnika OSP wybrany został Edward Pawlaczyk. Oprócz Edwarda Pawlaczyka założycielami jednostki byli: Zygmunt Biernat, Władysław Janoś, Jan Kaczmarek, Stanisław Kaczmarek, Jan Kaźmierczak, Kazimierz Kruszyk, Jan Maciejewski, Marian Maciejewski, Mieczysław Michalczyk, Feliks Nowostawski, Jan Pawlak, Kazimierz Pawlak, Bolesław Pietraszek, Bolesław Rusek, Mieczysław Wierzyk, Stanisław Wodniczak, Jan Woźnicki i Stanisław Zimniak. Jednakże Władze państwowe ze względów politycznych w 1949 roku rozwiązały Związek. W dniu 4 lutego 1950 roku Sejm przyjął ustawę o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji (Dz. U. z 1951 r. Nr 50, poz. 404), która wprowadzała nowe zasady i pozycję prawno - społeczną straży odpowiadającą potrzebom socjalistycznego państwa. Powołano Komendę Główną Straży Pożarnych jako centralny organ państwowy do spraw ochrony przeciwpożarowej. Przy prezydiach wojewódzkich i powiatowych rad narodowych utworzono komendy straży pożarnych jako organy terenowe władzy państwowej. Ich zadaniem było sprawowanie fachowego kierownictwa i nadzór nad całokształtem ochrony przeciwpożarowej. W ślad za ustawą opublikowany został w maju 1951 roku wzorcowy statut  ochotniczej straży pożarnej, który w miejsce zarządów wybranych przez walne zebrania powoływał komendy. Na czele komendy OSP stał komendant, którego wyznaczała komenda wojewódzka na wniosek komendy powiatowej. Natomiast dwóch zastępców komendanta OSP i pozostałych członków komendy wybierało walne zebranie będące nadal najwyższą władzą każdej jednostki. Zmieniono tradycyjne umundurowanie strażackie i zrównano je ze strażakami zawodowymi. Ochotnicy mieli się różnić tylko kolorem otoku na czapce (czerwony) od strażaków zawodowych (niebieski). Szczególnie krytykowane było wprowadzenie okrągłych czapek, nigdy nie używanych w strażach pożarnych, w miejsce tradycyjnych rogatywek. W ten sposób starano się zlikwidować wszelkie tradycje, które związane były z okresem przedwojennym, bez uprzednich ocen ich wartości i przydatności. Zlikwidowano też instytucję członków wspierających którymi byli sympatycy straży oraz ci członkowie OSP, którym wiek oraz stan zdrowia nie pozwalał nz czynny udział w codziennych obowiązkach strażackich, ale ciągle byli pełno sprawnymi członkami straży i wspierali je swym doświadczeniem oraz środkami finansowymi.

Zgodnie z nowym statutem powołano Komendę OSP w Świeligowie. Na stanowisko komendanta powołany został Edward Pawlaczyk, a jego zastępcą do spraw technicznych wybrano Józefa Bąka. Nie zachowało się w pamięci najstarszych członków OSP nazwisko drugiego zastępcy komendanta do spraw kulturalno - oświatowych. W skład Komendy wchodził także Jan Maciejewski pełniący funkcję sekretarza i Stanisław Zimniak wybrany skarbnikiem OSP.

Już w czerwcu 1950 roku naczelnik jednostki Edward Pawlaczyk ukończył kurs dowódców sekcji OSP w Odolanowie, który trwał 14 dni.

Dzięki staraniom Edwarda Pawlaczyka jednostka otrzymała motopompę francuskiej produkcji M-800, która jednak często ulegała awarii. Wówczas na wyposażenie OSP otrzymuje motopompę M-200, jedną z nielicznych na terenie powiatu ostrowskiego. Dzięki temu już w sierpniu 1950 roku jednostka bierze udział po raz pierwszy w zawodach w Raszkowie i zajmuje w nich pierwsze miejsce, gdyż była jedyną OSP startującą w zawodach w swojej kategorii.
W skład sekcji biorących udział w tych i następnych zawodach najczęściej wchodził: Edward Pawlaczyk, Zygmunt Biernat, Stanisław Kaczmarek, Stanisław Kaźmierczak, Mieczysław Michalczak, Feliks Nowostawski, Kazimierz Panek i Jan Pawlak. Sekcja w tym składzie startowała także w zawodach powiatowych jako zwycięzca eliminacji rejonowej.

Sprawą istotną dla funkcjonowania jednostki było pozyskanie środków finansowych na działalność statutową. Najczęściej organizowano majówki, zabawy i wieczorki taneczne. W okresie letnim organizowano je na gruncie wiejskim, gdzie obecnie stoi świetlica ze strażnicą. W okresie zimowym zabawy organizowano w szkole w Lamkach lub przedwojennym gościńcu należącym do Zofii Przytułowej. W tym ostatnim lokalu lub w budynku należącym do Michalczaka odbywały się zebrania Komendy i ogólne zgromadzenia członków OSP.

Już w roku 1954 członkowie jednostki postanowili rozpocząć budowę nowej strażnicy i świetlicy wiejskiej. Aby uzyskać środki finansowe na ten cel sprzedano w 1954 roku działkę rolną należącą do wsi. Organizowano także zbiórki pieniężne wśród mieszkańców wsi. Edward Pawlczyk zajmujący stanowisko zastępcy komendanta w Powiatowej Komendzie Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim wystarał się w Komendzie Wojewódzkiej w Poznaniu o typową dokumentacje techniczną strażnicy i świetlicy wiejskiej. W roku 1955 powołano Społeczny Komitet Budowy złożony z członków jednostki i działaczy społecznych z terenu wioski. Na początku budowy niezwykle aktywny był prezes Kółka Rolniczego i radny Gromadzkiej Rady Narodowej Antoni Kolado, który zatrudniony był w sklepie należącym do Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska". Antoni Kolado organizował zwózkę żużlu z terenu miasta Ostrowa Wielkopolskiego, zbiórkę kamieni i przywóz wapna. Przydziały deficytowych wówczas materiałów budowlanych załatwiał zazwyczaj Edward Pawlaczyk w Komendzie Wojewódzkiej w Poznaniu lub w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim. W roku 1957 lub 1958 wynajęto firmę budowlaną z Chynowy wyspecjalizowaną  w wznoszeniu z żużlu ścian wszelkiego rodzaju budowli. Pracownicy firmy nocowali na strychu w budynku Edwarda Pawlaczyka, a żywili ich mieszkańcy wioski. Pozostałe prace przy budowie tego obiektu wykonali w czynie społecznym członkowie jednostki i mieszkańcy wioski. Między innymi wywiązkę dachu Bolesław Pietraszek i Stanisław Zimniak.

Obiekt oddawano do użytku etapami. Najpierw oddano do użytku strażnicę a dotychczas nieużytkowany na ten cel obiekt sprzedano. Następnie podjęto działania mające na celu oddanie do użytku świetlicy wiejskiej. Okna do świetlicy pozyskano z Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Ostrowie Wielkopolskim, a krzesła z Domu Kultury w Ostrowie Wielkopolskim. Jeszcze nie w pełni wykończonym obiekcie odbywały się zabawy taneczne i różne imprezy kulturalne.

W roku 1955 z funkcji komendanta OSP rezygnuje Edward Pawlczyk a w jego miejsce powołany zostaje Kazimierz Kruszyk. Obsada pozostałych stanowisk w Komendzie OSP pozostała bez zmian.

W końcu grudnia 1956 roku działacze straży pożarnych powołują w Warszawie Związek Ochotniczych Straży Pożarnych, a w lipcu 1957 roku zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych wprowadzony został nowy wzorcowy statut OSP, który przywracał samorządowy charakter jednostek. Dlatego też od jesieni 1957 roku w poszczególnych OSP odbywały się zgromadzenia ogólne członków poszczególnych jednostek, na których przyjmowano statut wzorcowy jako podstawę działalności OSP. Według nowego statutu bieżącą działalnością jednostki kierował Zarząd, na czele którego stał prezes. Prezesem świeligowskiej OSP został w 1959 roku Kazimierz Kruszyk i funkcję te pełnił do roku 1963.

Nowym prezesem jednostki został wówczas dotychczasowy naczelnik OSP Józef Bąk. Naczelnikiem wybrano wówczas Kazimierza Nawrockiego, którego na tej funkcji 1968 roku zastąpił Marian Kusy. Brak dokumentów z pierwszego półwiecza działania OSP nie pozwala szczegółowo omówić zmian w składzie władz jednolatki. Wiadomo tylko, że po Józefie Bąku funkcję prezesa pełnił Kazimierz Bąk.

Do całkowitego odmłodzenia władz OSP doszło na Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym w dniu 3 grudnia 1970 roku, kiedy to do składu osobowego Zarządu i Komisji Rewizyjnej wybrano głównie dwudziestolatków. Z działaczy starego pokolenia do władz wybrano tylko Józefa Bąka i Władysława Motyla. W skład Zarządu zostali wówczas wybrani: Józef Bąk (prezes), Zenon Urbaniak (naczelnik i I wiceprezes), Jan Wodniczak (II wiceprezes), Jan Zimniak (skarbnik), Tadeusz Wodniczak (sekretarz), Józef Bąk (gospodarza) i Leszek Russek (przedstawiciel młodzieży). W skład Komisji Rewizyjnej weszli Władysław Motykl (przewodniczący), Ryszard Pawlak i Feliks Wałęsa (obaj jako członkowie). Młodzi działacze wyprowadzić mieli jednostkę z głębokiego kryzysu organizacyjnego. W kasie OSP nie było żadnych pieniędzy, a członkowie OSP nie płacili składek. Jednostka liczyła w dniu Walnego Zebrania  30 członków zwyczajnych, 30 wspierających, a młodzieżowa Drużyna pożarnicza liczyła 10 członków.

Nowy Zarząd OSP w ciągu następnego roku uporządkował ewidencję członków jednostki i sprawy finansowe. Skreślono z listy  członków osoby które od dawna nie uczestniczyły w życiu OSP. Przyjęto 5 nowych członków zwyczajnych i 5 wspierających. Zorganizowano zabawę taneczną i w kasie jednostki na koniec 1970 roku pozostała kwota 1356 zł. Zespół kontrolny dokonał kontroli stanu ochrony przeciwpożarowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych i innych obiektach będących w użytkowaniu osób fizycznych. W czasie Walnego Zebrania w dniu 2 grudnia 1970 roku dokonano jednej zmiany w składzie Zarządu, gdzie na stanowisko sekretarza powołany został Jan Kaźmierczak (junior). Całkowitej zmianie uległ skład osobowy Komisji Rewizyjnej, który tworzyli: Marek Pawlak (przewodniczący), Bolesław Piertaszek i Edward Pawlczyk. Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 14 grudnia 1980 roku. Doszło podczas tego zebrania do kolejnych zmian we władzach OSP. Nowym prezesem jednostki został Jan Kaźmierczak (junior), a dotychczasowy prezes Henryk Bąk został II wiceprezesem. Jerzy Rudowicz został nowym sekretarzem, a dotychczasowy członek Zarządu Jan Wodniczak został zastępcą naczelnika. Po raz kolejny całkowicie został zmieniony skład Komisji Rewizyjnej, na czele której stanął Kazimierz Kruszyk, a jej członkami zostali: Władysław Motyl i Marian Klusa. W dniu zebrania jednostka liczyła 35 członków zwyczajnych i 7 wspierających.

W ciągu całej dwuletniej kadencji we władzach OSP po raz pierwszy nie nastąpiły żadne zmiany. W roku 1980 jednostka była organizatorem eliminacji do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych, w której jednak ze względu na fatalną pogodę uczestniczyły tylko 4 sekcje. W maju 1982 roku jednostka otrzymuje syrenę elektryczną, którą zainstalowano obok strażnicy w następnym roku.

W dniu 5 stycznia 1982 roku odbyło się kolejne Walne Zebrania jednostki, które podsumowało trudny rok działalności w okresie stanu cywilnego jaki wprowadzony został w naszym kraju w dniu 13 grudnia 1981 roku. W tym okresie jednostka wykonywała swoje statutowe zadania i wywiązywała się ze wszystkich  obowiązków nakładanych przez władze gminy. Na zebraniu tym nowym prezesem OSP został Ryszard Przytuła, a dotychczasowy prezes Jan Kaźmierczak został sekretarzem jednostki. Nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Bolesław Pietrzak, a Aleksy Gałęski i Marian Stasiak uzupełnili jej skład. W ciągu 4-letniej kadencji władz OSP nie zaszły w ich składzie żadne zmiany. W tym samym okresie liczba członków zwyczajnych wzrosła do 44, a członków wspierających do 16 osób. Na strażnicy i świetlicy wiejskiej położony został nowy dach z eternitu i wyremontowano wnętrze tego drugiego obiektu. Dzięki temu w tym samym roku odbyła się w Świeligowie gminna uroczystość z okazji Dnia Strażaka. Jednostka w ciągu kadencji wzbogaciła się o 8 kompletów mundurów wyjściowych: Systematycznie co roku 2-3 zespoły kontrolne przeprowadzały kontrole przestrzegania przepisów przeciwpożarowych przez mieszkańców Świeligowa i części Zacharzewa. Jednostka OSP zaczęła też w tych latach organizować eliminacje szkolne kolejnych Ogólnopolskich Turniejów Wiedzy Pożarniczej pod hasłem „Młodzież zapobiega pożarom". Dlatego też podsumowanie działalności OSP w latach 1982-1986 dokonane na Walnym Zebraniu w dniu 1 lutego 1987 r. wypadło pozytywnie dla ustępujących władz. Większość dotychczasowych członków Zarządu ponownie została wybrana do władz jednostki. Nowym prezesem OSP został Jan Czekalski, a dotychczasowy prezes Ryszard Przytuła i Jan Sobański zostali wiceprezesami Zarządu. Po raz pierwszy Zarząd wybrany został w 9-osobowym składzie. Jego nowymi członkami zostali także: Stanisław Borowczyk (gospodarz), Andrzej Cepiński (kronikarz) i Tadeusz Panek (członek Zarządu). Całkowicie zmienił się skład osobowy Komisji Rewizyjnej, którą tworzyli: Kazimierz Cepa - jej przewodniczący oraz Jan Wodniczak i Jan Woźnicki jako jej członkowie. W nowej kadencji władze jednostki zaangażowały się w budowę nowego budynku Szkoły Podstawowej w Lamkach. Na budowie tego obiektu członkowie jednostki wykonali wiele czynów społecznych i zbierali pieniądze wśród mieszkańców na ten cel. Na potrzeby tej placówki oświatowej przekazano także świetlicę wiejską, którą zaadaptowano na trzy sale lekcyjne. Przez cały czas jednostka systematycznie uczestniczyła w zawodach sportowo - pożarniczych. W roku 1987 OSP ponownie było organizatorem zawodów, tym razem dla młodzieży gr. I (dziewczęta i chłopcy w wieku 12-15 lat).

Podczas Walnego Zebrania w dniu 28 lutego 1988 r. dokooptowano do Zarządu nauczyciela Szkoły Podstawowej w Lamkach Sławomira Szymanowskiego, którego uczyniono odpowiedzialnym za pracę z młodzieżą. W ciągu najbliższego roku dzięki działaniom Sławomira Szymanowskiego utworzona została Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza licząca 43 członków, w tym 16 dziewcząt. Podczas corocznych zawodów sportowo - pożarniczych jednostka wystawia 5 sekcji, z których największy sukces zanotowały dziewczęta w gr. I zajmujące podczas zawodów odbywających się w Michałkowie 3 miejsce. W następnym roku do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych jednostka zgłosiła 4 sekcje, ale nie odniosły one w tej imprezie sukcesów. W roku 1990 zawody gminne po raz pierwszy nie odbyły się na terenie gminy z powodu trudności finansowych.

Na Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze w dniu 27 stycznia 1991 roku Zarząd po raz pierwszy w swoim sprawozdaniu pokazał strukturę wiekową członków OSP. Na 44 członków czynnych w wieku do 25 lat włącznie było 31 osób, w wieku od 25 do 50 lat było 9 osób i tylko 4 osoby powyżej 50 lat. Oprócz tego jednostka liczyła 17 członków wspierających i 20 członków MDP. W tym roku kończyły się prace przy budowie nowego budynku Szkoły Podstawowej w Lamkach, i rozpoczęto przygotowania do wodociągowania wsi. Sprawa ta była dla działalności jednostki niezwykle ważna, gdyż w poprzednich latach wielokrotnie w dyskusjach na zebraniach wskazywano na brak wody do celów przeciwpożarowych. Odbyły się także wybory władz OSP, w wyniku których zaszły w ich składzie niewielkie zmiany. Do składu Zarządu wrócił Henryk Bąk, któremu powierzono funkcje zastępcy naczelnika. Nowym członkiem Zarządu został Roman Kaczmarek. Niektórzy dotychczasowi członkowie tego organu objęli nowe funkcje: Sławomir Szymanowski został wiceprezesem do spraw młodzieży i sportu, a Ryszard Przytuła został członkiem Zarządu. W składzie osobowym Komisji Rewizyjnej zaszła także zmiana, gdyż w miejsce Jana Woźnickiego jej nowym członkiem został Jan Pawlak.

W dniu 17 listopada 1991roku odbyło się ponowne Walne Zebranie, którego głównym punktem obrad było omówienie nowej ustawy o ochronie przeciwpożarowej i zatwierdzenie nowego statutu OSP opracowanego przez Zarząd Gminy ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim. Projekt statutu nie wywołał większej dyskusji i został jednogłośnie zatwierdzony. Dokonano także zmian we władzach jednostki. Rezygnację z funkcji prezesa i członka Zarządu złożył Jan Czekalski i na funkcję tą wybrano Grzegorza Michalczaka. Zmieniono też cały skład Komisji Rewizyjnej, której nowym przewodniczącym został Tadeusz Panek s. Kazimierza, a członkiem ławomir Panek. Nowy prezes OSP nie podjął swoich obowiązków i nastąpiło osłabienie aktywności jednostki. W roku 1982 jednostka nie brała udziału w zawodach sportowo - pożarniczych, nie zebrano składek członkowskich, a Zarząd odbył tylko 4 posiedzenia. W tej sytuacji w dniu 24 stycznia 1997 roku odbyło się kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, które przyniosło kilka zmian w składzie Zarządu. Nowym prezesem został Bronisław Włodarczyk, a naczelnikiem Mirosław Owczarek. Dotychczasowy naczelnik Zenon Urbaniak został zastępcą naczelnika, a były prezes Jan Czekalski wiceprezesem do spraw prewencji i propagandy. Zarząd ponownie wybrany został w 10-osobowym składzie, co było sprzeczne ze statutem OSP. Nowymi członkami Komisji Rewizyjnej zostali Aleksy Gałęski i Sylwester Rudowicz. Nowy Zarząd postanowił przeprowadzić remont świetlicy wiejskiej, która w stanie jakim zwróciła ją szkoła nie nadawała się do dalszego użytkowania. Zadanie to było w następnych latach systematycznie realizowane przy różnorodnym poparciu samorządu gminnego i wiejskiego. Po roku, na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 23 stycznia 1994 roku postanowiono nie tylko kontynuować remont i modernizację strażnicy, ale także zniwelować plac koło świetlicy i zlikwidować zbiornik przeciwpożarowy. Zobowiązano także Zarząd do podjęcia działań mających na celu „uzyskanie sztandaru" dla OSP. Podczas tego zebrania dokonano też zmiany na stanowisku naczelnika i wiceprezesa do spraw prewencji i propagandy. Na funkcję naczelnika powrócił Zenon Urbaniak, a jego funkcję zastępcy naczelnika powierzono Ryszardowi Przytule. Nowym wiceprezesem został zawodowy strażak Wiesław Janoś. Zmiany te przyczyniły się do ożywienia działalności jednostki. Uporządkowano ponownie ewidencję członków OSP, z której skreślono 8 osób nie uczestniczących w życiu jednostki. W dniu następnego Walnego Zebrania (15 stycznia 1995 roku) OSP liczyła 37 członków czynnych, w tym 4 w wieku do 25 lat i 27 w wieku od 25 do 50 lat oraz 18 członków dożywotnich.

W dniu 14 stycznia 1996 roku odbyło się kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, na które przybyło jedynie 20 członków. Z tego powodu w składzie władz zaszło kilka istotnych zmian. Nowym naczelnikiem został Tadeusz Panek, a na funkcję wiceprezesa odpowiedzialnego za pracę z młodzieżą wybrany został Andrzej Biel. Członkiem Zarządu został też 18 letni Tomasz Zimniak. Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się w składzie: przewodniczący - Mirosław Owczarek, sekretarz - Andrzej Szlachta i członek Jan Sobański. Walne Zebranie podjęło obszerną uchwałę końcową, w której zobowiązano Zarząd do kontynuowania remontu strażnicy, zagospodarowania boiska sportowego i skuteczniejszego egzekwowania składek członkowskich.

Jednakże kilka miesięcy po tym zebraniu dochodzi do nieporozumienia między prezesem Bronisławem Włodarczykiem, a niektórymi działaczami wiejskimi. W ich wyniku Bronisław Włodarczyk składa rezygnację z pełnionej funkcji. Rezygnację przyjęło Walne Zebranie w dniu 26 stycznia 1997 r., ale nie powołało nowego prezesa. Pełnienie obowiązków prezesa powierzono wiceprezesowi Andrzejowi Bielowi. Dopiero na następnym Walnym Zebraniu w dniu 18 stycznia 1998 roku Andrzej Biel zostaje wybrany prezesem, a funkcję wiceprezesa powierzono Tomaszowi Zimniakowi.

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.