Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Słaborowice

Słaborowice

 

Historia

Terenem działania Ochotniczej Straży Pożarnej w Słaborowicach są wsie Słaborowice i Młynów. Do roku 1988 stanowiły one jedno sołectwo.

Pierwsza wzmianki o obu miejscowościach pochodzą z XV wieku. Pierwsza wzmianka o Słaborowicach w źródłach historycznych pochodzi z 1414 r., a o Młynowie z 1498 roku.

Obie wsie były we władaniu drobnej szlachty i należały do parafii w Szczurach. Nie znamy nazwiska ówczesnego właściciela Słaborowic.

Młynów był w końcu XV wieku własnością Dersława  Kwiatkowskiego herbu Korab, podczarzego kaliskiego. Był on także właścicielem wsi Kwiatków  i  położonego obok miasteczka zwanego Wiesiołowem. Kolejnym właścicielem tych dóbr był Piotr Kwiatkowski.

W wieku XVI Słaborowice były własnością  rodziny KarSkich. Na początku następnego wieku zmieniają się właściciele obu wsi. W roku 1608 właścicielem Słaborowic był Adam Mielęcki, do którego należała także wieś Ociąż. Około 1620 r. Podzielił on swoje posiadłości między dwóch synów.

W roku 1618 właścicielem Młynowa był Stanisław Kęszycki. W 1725 roku właścicielem wsi był Dobieski, ktory ją sprzedał Antoniemu Rokossowskiemu. Kolejnym właścicielem wsi był w 1749 r. Walenty Rokossowski, który sześć lat później sprzedał Młynów i Gołuchów Antoniemu Otto - Trąpczyńskiemu.

Obie wsie leżały w okresie I Rzeczpospolitej w obszarze województwa kaliskiego i powiatu kaliskiego. Powiat ten obejmował cały obszar obecnego powiatu ostrowskiego. Na terenie tego powiatu w końcu XVIII wieku znajdowało się 14 miast i ponad 490 miejscowości, w tym 306 wsi z falworkami, 93 wsie bez falworków,23 samych folwarków, 33 osad olęderskich, 6 osad przy innych wsiach, 35 pustkowi, 14 oddzielnych  przysiółków, karczm i młynów i 1 osada przemysłowa (Potaźnia w powiecie odolanowskim).

Powierzchnia powiatu wynosiła około 2890 km2 i należał on do najmniejszych w Wielkopolsce. Na terenie powiatu  kaliskiego największą majętnością było starostwo niegrodowe w Odolanowie obejmujące miasta Odolanów i Sulmierzyce, 19 wsi i 10 pustkowi, z którego dochód  szacowano na 33 tys. zł.  Drugą majętnością w powiecie  były dobra przygodzickie należące do książąt Radziwiłłów i obejmujące 1 miasto (Ostrów), 18 wsi i kilka pustkowi. Dobra przygodzickie leżały też na terenie powiatu ostrzeszowskiego, gdzie do Radziwiłłów należało 5 wsi i kilka pustkowi. Włąścicielem tego latyfundium  był Michał Radziwiłł, który należał do największych magnatów I Rzeczpospolitej, miał także dobra na Litwie,gdzie pełnił najpierw urząd kasztelena wileńskiego, a następnie wojewody wileńskiego. Dochód z dóbr przygodzickich szacowano na 63 tys. zł., w tym 16 tys. zł. z gospodarki rybnej.

W roku 1789 właścicielem wsi i folwarku Słaborowice był kasztelan Karol Koszutski herbu Leszczyc. W wiosce były wówczas 24 dymy  (chałupy), w których mieszkały 204 osoby, w tym 109 mężczyzn i 95 kobiet. Wśród mężczyzn było 57 osób poniżej 15 roku życia. Wieś była typową wsią pańszczyźnianą, z której roczny dochód szacowano na 936 zł. W tej kwocie były również czynsze, których wartość nie przekraczała 100 zł.

Właścicielem Młynowa był wówczas Ignacy Malczewski, a we wsi było 13 dymów, w których mieszkało 88 osób, w tym 43 mężczyzn i 45 kobiet. Wśród mężczyzn było 13 chłopców w wieku do 15 lat.  Majątek młynowski składał się ze wsi i falworku, a dochód z niego szacowano na 616 zł. Również i w tym majątku czynsze nie przekraczały 100 zł. W tym samym czasie Będzieszyn liczył 13 dymów i 113 mieszkańców, w tym 55 kobiet i dawał 908 zł dochodu rocznego. Szacowane dochody z pozostałych sąsiednich wsi były znacznie większe. Gutów liczący 24 dymy i 155 mieszkańców, w tym 80 kobiet - 1251 zł; Kwiatków mając 21 dymów i 126 mieszkańców - 1338 zł; Lewków liczący 47 dymów i 289 mieszkańców - 1723 zł; Szczury mające 31 dymów i 124 mieszkańców - 1445 zł.

Zachował się opis budynków dworskich i wsi Młynów z 1779 r., gdzie czytamy:

„A najprzód dwór w blochy w przyciesach, naokół oblepiony, snopkami pokryty. Z tego wychodząc na prawą rękę do sadu sklepik w ziemi wykonany, wydylowany i snopkami poszyty, poprawy potrzebujący.Za tym sklepikiem mielcuch w dyle stawiany, snopkami poszyty. Do którego wchodząc drzwi na biegunach z wrzeciądzem i skoblem. W ziemi komin i kotlina. Ta sień obszerna do narzędziów mielcusznych. Z tej ziemi izba do słodów robienia, w której piece 2 i komin, tudzież koryta zalewne. Posowa z dyli łupanych. Na górze suszenie do słodów. W tyle studnia w sadzawce. Od mielcucha powracając na drugą stronę dworu w lewą stronę jest naprzód studnia w dyle łupana, w której studni węborek z pałąkiem żelaznym, za studnią idąc wprost sękowanie w blachy pod poszyciem. Drzwi na zawiasach  z wrzecądzem i skoblem, podłoga pozowa z dyli. Idąc dali lewą stroną jest stodoła o dwóch pobojowiskach, mocnej reperacji potrzebuje. W rogu tej stodoły chlew przystawiony. Przy tym stole stoi sypanie z blachy, do którego drzwi na zawiasach z wrzecądzem i skoblem żelaznemi. W tym 2 tylko części podłogi z tarcic, pozowa cała. Cały też potrzebuje reperacji. Przy tym sypaniu zaraz stajnie dwie, w którym przyciesi pogniły. Wedle tych stajni kurniki w 5 przegrodach niezłe. Przy tych kurnikach obora w blachy o wrotach podwójnych na wylot bez żelaza. Te budynki, potym owczarnia mała, dobra, w tej wrota wylotne i drzwi na boku, w których jest 1 kuna żelazna z skoblami i wrzecądzem żelaznemi.

Chałupnicy. Ignacy ma chałupę dobrą, chlewy i stodołę, wołów 4, krów 2, świni 3. Karol Świsterek ma chałupę starą, chlewy i stodołę, wołów 4, konia 1, krów 2, świnie 2. Andrzej ma chałupę dobrą, chlewy i stodołę, wołów 4, krów 3, świnie 5. Maci Jakubowski ma chałupę starą, złą, chlewy i stodoły, wołów 4, krów 2, świnie 8. Pan Józek ma chałupę nową, chlewy i stodołę, wołów 4, krów 2, świnie 3. Jan Cudak ma chałupę dobrą, chlewy i stodoły, wołów 4, krów 2, świnie 3.

Marcin Pośpiech ma chałupę nową, chlewy i stodołę, wołów 4, krów 2, świnie 2. Ci wszyscy robią w tydzień jak każą bydłem albo ręczną dni 3, oprócz tego drogi, do kapusty, do lnu moczenia, zwiezienia i wywłóczenia.

Komornicy. Cyprian Prokopowski niegruntowy siedzi w chałupie Jana Cudaka. Ambroży siedzi w chałupie nowej o 2 izbach, na dwóch postawiony komorników. Jerzy ma chałupę swoją. Ci komornicy robią w tydzień dni dwa, biorą z pola żyta kopę, jęczmienia sieją składów 2, grochu 2, prosa zagonów 2, lnu 2, na rzepę składów 2. Komornica Regina tę powinność robi i tę kopczyznę.

Karczma nowa i karczmarz w niej luźny".

W zaborze pruskim

W roku 1793 nastąpił drugi rozbiór I Rzeczpospolitej, w którym uczestniczyły Prusy i Rosja. Prusy  zajęły całą Wielkopolskę. Już w dniu 15 stycznia 1793 r. Król pruski Fryderyk Wielki wydał deklarację uzasadniającą wkroczenie wojsk pruskich na ziemie Rzeczpospolitej. Kolumna wojsk pruskich pod dowództwem gen. mjr von Polinitza manewrowała z Dolnego Śląska przez Leszno i Wschowę aby w dniu 15 lutego zająć tereny w pobliżu Ostrowa i Grabowa, gdzie połączyła się z inną kolumną wojsk pruskich pod wodzą gen mjr von Frankeberga. Dla utrwalenia panowania pruskiego w Ostrowie pozostawiony został szwadron huzarów.

W kwietniu zaczęły działać pruskie komisje królewskie, które przejmowały władzę z rąk urzędników polskich. Na terenie województwa kaliskiego działały dwie dwuosobowe komisje królewskie, które inwentaryzowały mienie i opisywały szczegółowo stan gospodarki.

Ziemie polskie zajęte podczas drugiego rozbioru otrzymały nazwę Prus Południowych i zostały podporządkowane Generalnemu Dyrektorium, czyli centralnej władzy administracyjnej, w ramach której utworzono odrębny departament prowincji. Prusy Południowe początkowo podzielono na dwa departamenty z siedzibami w Poznaniu i Piotrkowie. Departamenty dzieliły się na prowincje (Kreis), w skład których nie wchodziły miasta tworzące odrębne jednostki administracyjne. Na czele powiatu stał radca ziemski (Landrat). Departament piotrkowski składał się z 27 powiatów, a poznański z 7 powiatów. Po kilku  latach z części z części departamentu piotrkowskiego utworzono nowy departament kaliski, w którym znalazł się powiat odolanowski obejmujący 187 miejscowości. W powiecie tym znalazły się Słaborowice i Młynów.

W październiku 1806 r. Prusy poniosły straszliwą klęskę militarną w wojnie z Napoleonem Bonaparte. Dowodzone przez niego wojska francuskie zajęły całą Wielkopolskę, a do Poznania przybył słynny dowódca Legionów Polskich gen Jan Henryk Dąbrowski i Józef Wybicki. Ludność polska chwyciła za broń aby zrzucić panowanie pruskie.

W powiecie odolanowskim właściciel Wysocka Wielkiego, Sadowia i Parczewa  generał Paweł Skórzewski wspólnie z właścicielem Lewkowa generałem Michałem Lipskim, na czele kilkuset ochotników zajął niespodziewanie Kalisz biorąc do niewoli cały garnizon pruski. Skórzewski otrzymał następnie nominację na naczelnika wojennego departamentu kaliskiego.

Po klęsce Napoleona, decyzją Kongresu Wiedeńskiego większość Wielkopolski dostała się pod panowanie pruskie. Nadal istniał powiat odolanowski, jednak siedzibę władz powiatowych przeniesiono do Ostrowa. Znacznie zmniejszył się obszar powiatu, gdyż odłączono od niego ziemię rejonu pleszewskiego. Na terenie powiatu istniały cztery miasta: Ostrów, Odolanów, Raszków i Sulmierzyce oraz 127 wsi.

Od roku 1864 właścicielem Słaborowic była Anna z Mańkowskich i Konstanty Koszutcy. Po nich majątek objęła Katarzyna z Borkowskich Koszutska i posiadała Słaborowice do roku 1826. Wówczas to wieś przeszła w ręce Wilhelminy Amelii z Hilgendorffów i jej męża Wilhelma Wessela. Po jego śmierci w 1829 r. samodzielną właścicielką została Wilhelmina Amelia, która w roku 1831 wyszła za mąż za Józefa Patryka Zecha i wspólnie z nim zarządzała majątkiem. Zech zmarł w roku 1864 i ponownie Wilhelmina Amelia zarządzała posiadłością.

Młynów w latach 1799 - 1821 był własnością Kaliksta Malczewskiego, a a następnie do roku 1828 Franciszka Rzepeckiego. W latach 1828 - 1839 współwłaścicielem wsi były dzieci Franciszka Rzepeckiego: Antonina, Michał, Józefa i Salomea. Ta ostatnia poślubiła właściciela Gutowa Kacpra Zakrzewskiego herbu Wysokota. Ich syn Tadeusz Zakrzewski był kolejnym właścicielem majątku, a po jego śmierci w 1865 r. stanowił własność jego żony Teodozji z Morawskich i ich pięcioro dzieci.

Młynów w roku 1821 liczył 12 dymów i 20 mieszkańców, a w 1841 r. miał już 13 dymów i 113 mieszkańców.

W Słaborowicach na początku lat 30 - tych XIX wieku było 14 gospodarstw chałupniczych i 8 komorniczych oraz karczma. W latach 1832 - 1833 przeprowadzone zostało uwłaszczenie chłopów połączone z regulacją i separacją gruntów majątkowych od gruntów chłopskich. Podstawę prawną uwłaszczenia stanowiła ustawa z dnia 8 kwietnia 1823 roku i była to pierwsza wielka reforma rolna na ziemiach polskich. Po uwłaszczeniu ustawały stosunki feudalne, a zapanowały nowe, kapitalistyczne, oparte na własności środków produkcji. Folwarki stawały się z tym momentem  przedsiębiorstwami kapitalistycznymi, a szlachta przekształciła się w ziemian. Uwłaszczeniem objęto tylko najbogatszych chłopów, a wszystkich pozostałych pozbawiono prawa do ziemi.

Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim dopiero w końcu lat 60 - tych XIX wieku. Właściciele majątków dążyli do okrojenia udziałów chłopskich i oddanie we władanie chłopów najgorszych gruntów. Gospodarstwa położone w pobliżu folwarków przenoszono na inne grunty, gdzie wznoszono nowe budynki. W rezultacie wsi podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. Folwarki stanowiły obszary dworskie, których przełożonymi byli ich właściciele.  Z części chłopskiej utworzono gminy, na czele których stali sołtysi.

W roku 1832 władze pruskie odebrały szlachcie stanowiska wójtów, a w 1837 r. wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Komisarzom obwodowym podlegały gminy i obszary dworski na określonym terenie.

Właściciele majątków powiększali obszar ziemi uprawnej poprzez karczowanie lasów. Do roku 1840 wykarczowane zostały całe połacie lasów, a znaczna część z nich została znacznie przetrzebiona. W efekcie cena drewna na terenie powiatu wzrosła dwukrotnie. Władze pruskie starały się także propagować nowe formy użytkowania gruntów: zaniechania trójpolówki i wprowadzenie płodozmianu. W latach pięćdziesiątych płodozmian stosowano w większości folwarków. W gospodarstwach chłopskich tradycyjnie stosowano jeszcze trójpolówkę. W wielu gospodarstwach zwiększano zyski majątków poprzez hodowlę bydła oraz budowę gorzelni, cegielni i olejarni. Zwiększył się obszar gruntów, na których uprawiano rzepak.

W pierwszej połowie XIX wieku wzrosła wydajność upraw roślinnych. Z jednego ziarna otrzymywano 10 ziaren prosa, 6-7 ziaren pszenicy, żyta i owsa, 5 ziaren jęczmienia i 4 ziarna grochu. Z jednego szefla sadzeniaków otrzymywano 8 szefli   ziemniaków.

W latach 1820 - 1867 stale rosło pogłowie bydła, owiec i nierogacizny. Szczególnie dynamicznie rosło pogłowie koni, a systematycznie w takim samym stopniu zmniejszało się pogłowie wołów. Wydaje się, że taka sytuacja wynikała ze zmiany techniki uprawy ziemi. Wykorzystywane dotychczas do tego rodzaju prac woły zastępowano szybszymi i silniejszymi końmi.

W latach czterdziestych XIX wieku powiat odolanowski pod względem policyjnym dzieliła się na 5 następujących okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, rososzycki i skalmierzycki.

Słaborowice i Młynów należały do okręgu lewkowskiego, który obejmował także wsie: Czekanów, Kwiatków, Lewków, Karski, Franklinów, Gremblów, Szczury, Będzieszyn, Biniew, Skrzebowa, Raszkowek, Jelitów, Sulisław, Pogrzybów, Przybysławice, Rąbczyn oraz folwarki: Bagatela, Marczewskie, Stary Staw, Nowy Staw i karczmy Piaski, Szczygliczka, Zmyślona. Do okręgu należały również wsie: Lewków Olendry i Szczury Olendry, które dzisiaj trudno zlokalizować w terenie. Łącznie na terenie okręgu istniało 546 dymów, w których mieszkało 5525 osób.

W latach 1865 - 1907 folwark w Słaborowicach obejmował 304 ha, a na obszarze dworskim było 9 domów, w których mieszkały 134 osoby.

W roku 1896 w majątku było 269 ha ziemi uprawnej i ogrodów, 20 ha łąk, 4 ha lasu; 2,38 ha wód a resztę zajmowały nieużytki, podwórza i drogi. W 1907 roku w majątku chowano 32 konie, 46 sztuk bydła i 4 świnie.

W roku 1865 powierzchnia majątku Młynów wynosiła 1646 mórg, a w 18881 r. było 200 ha pól uprawnych; 28,4 ha łąk; 2,8 ha pastwisk i 183 ha lasu.

Według radcy ziemskiego Teschowitza rola w obu miejscowościach była ziemią owsianą czyli stanowiła dobry grunt żytni. Grunt taki był również w sąsiednim Kwiatkowie. W innych sąsiednich wsiach ziemia była znacznie lepsza czyli jęczmienna. Do takich zaliczone zostały ziemie w Będzieszynie, Szczurach, Franklinowie, Lewkowie, Czekanowie, Ociążu i Czachorach. Najlepsza ziemia - pszeniczna była tylko w 16 wsiach na terenie powiatu, w tym w pobliskim Gniazdowie i Kurowie. Najgorsze ziemie piaszczysto - żytnie były w 8 miejscowościach, głównie w południowo - zachodniej części powiatu. Wśród tych miejscowości była jednak Bagatela.

W drugiej połowie XIX wieku często zmieniali się właściciele obu majątków. W roku 1870 został nim Ernest Lehnert, a po jego śmierci liczni spadkobiercy sprzedali majątek w 1895 roku Shalowi. Ten trzy lata później  sprzedał włości pruskiej Komisji Kolonizacyjnej tzw. Hakacie. Ta po roku 1907 majętności słaborowickie rozparcelowała. Majątek młynowski w 1888 r. został sprzedany przez Teodozję Zakrzewską i jej dzieci Bernardowi Mendelsohnowi ze Środy. W latach 1891 - 1900 jego właścicielem był Martin Mendelshon, a następnie po 1900 roku osiadły w Gutowie Emil Mendelshon. W  tym czasie obszar pól i ogrodów powiększył się z 200 ha do 267 ha głównie kosztem wyrębu lasów. Ich powierzchnia w latach 1865 - 1907 zmniejszyła się z 183 do 119 ha. W majątku chowano wówczas 18 koni, 146 sztuk bydła i 30 świń.

Z dniem 1 października 1887 r. władze pruskie podzieliły dotychczasowy powiat odolanowski na dwa powiaty: odolanowski i ostrowski. Powiat ostrowski liczył 414 km2  i obejmował miasto Ostrów i 4 komisariaty obwodowe: Ostrów - Północ, Ostrów - Południe, Sieroszewice i Skalmierzyce.

Słaborowice i Młynów wchodziły w skład obwodu Ostrów - Północ, który obejmował także następujące gminy i obszary dworskie: Będzieszyn, Biskupice, Biniew, Czekanów, Fabianów, Gremblów, Kamienice Nowe, Kołątajew, Krępa, Kwiatków, Pruślin, Słaborowice Nowe i Słaborowice.  Urząd komisarza obwodowego Ostrów - Północ istniał na terenie wsi Krępa.

W wolnej polsce

Przez kilka lat po odzyskaniu niepodległości władze polskie zachowały administracyjny podział powiatu ukształtowany w latach zaborów. Na początku lat dwudziestych w skład komisariatu obwodowego wchodziły wyżej wymienione gminy i 9 następujących obszarów dworskich: Będzieszyn, Biniew, Czekanów, Karski, Krępa, Kwiatków, Lewków, Młynów i Szczury.

W Młynowie nie było gminy wiejskiej, a tylko obszar dworski, którego przełożonym był Kandt. Sołtysem w Słaborowicach Nowych był Jaentsch, a w Słaborowicach Wojtczak.

Na początku 1928 roku zlikwidowano komisariaty obwodowe, a na ich miejsce powołano wójtowstwa obwodowe. Na  ich czele stał wójt, który kierował wójtowstwem przy pomocy wydziału wójtowskiego złożonego z przedstawicieli gmin wiejskich i przełożonych obszarów dworskich.

Z dniem 1 kwietnia 1932 r. połączono powiaty ostrowski i odolanowski. Nowy powiat dzielił się teraz na 8 obwodów wójtowskich, a te na 118 gmin wiejskich, 70 obszarów dworskich.

W lipcu 1934 r. połączono jednowioskowe gminy i obszary dworskie w gromady, na czele których stał sołtys. Poszczególne gromady wchodziły w skład gmin zbiorowych, którymi kierowały zarządy na czele, których stał wójt. Z dotychczasowych gmin Słaborowice i Słaborowice Nowe oraz obszaru dworskiego Młynów utworzono gromadę Słaborowice. Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 12 gmin zbiorowych:  Biniew, Czarny Las, Czekanów, Daniszyn, Granowiec, Mikstat, Odolanów, Przygodzice, Raszków, Sieroszewice, Skalmierzyce Nowe i Wysocko Wielkie.

Gromada Słaborowice wchodziła w skład gminy Czekanów. W jej skład wchodziło oprócz Słaborowic jeszcze 10 tego typu jednostek: Biskupice Ołoboczne, Czekanów, Fabianów, Franklinów, Karski, Kołątajew, Kwiatków, Lewkowiec, Lewków i Szczury.

W 1939 r. na terenie gminy Czekanów mieszkały 4072 osoby. Gromada Słaborowice liczyła 390 mieszkańców. Pozostałe gromady liczyły następującą ilość mieszkańców: Biskupice Ołoboczne - 1184, Czekanów - 469, Fabianów - 406, Franklinów - 314, Karski - 232, Kołątajew - 139, Kwiatków - 224, Lewkowiec - 188, Lewków - 356 i Szczury - 170.

Na terenie gromady Słaborowice największą własnością ziemską była posiadłość Emila Mendelsohna w Młynowie, która w połowie lat dwudziestych obejmowała obszar 419 ha. Nadal dużą jej część stanowiły lasy, których w 1933 r. było 128,6 ha. Chowano w niej 20 koni i 98 sztuk bydła rogatego. W roku 1938 nastąpiła częściowa, przymusowa parcelacja majątku Mendelsohna, który razem z posiadłością w Gutowie liczył 831 ha. Z tego obszaru do parcelacji przeznaczono 380 ha, a ziemię na preferencyjnych zasadach otrzymali robotnicy folwarczni tracący pracę w majątku.

We wrześniu 1939 r. cała Wielkopolski zajęta została przez hitlerowskie Niemcy, którzy nazwali ją „Krajem Warty" (Wartheland). Został on włączony do Rzeszy i podzielony na trzy rejencje: poznańską, inowrocławską i łódzką. Rejencje dzieliły się na landantury, które terytorialnie były identyczne z polskimi powiatami. Powiat ostrowski dzielił się na 4 miasta i 13 gmin (Amstsbezirk).

Utworzona została bowiem nowa gmina w Strzyżewie, który teraz nosił nazwę Deutschdorf. Niemcy zmienili nazwy miejscowości. Słaborowice nazywały się Schwachwalde, a Młynów nosił nazwę Műhlwald.

Pozostałe miejscowości w gminie nosiły teraz nazwy:: Biskupice Ołoboczne - Bischofsfelde, Czekanów - Schackenau, Fabianów - Langzelle,  Karski - Karske, Kołątajew - Wilhelmsfelde, Kwiatków - Blűtenfelde, Lewków - Klein  Lőwenfeld, Lewkowiec - Gross Lőwenfeld i Szczury - Alt Kirch. Sąsiednie miejscowości miały następujące nazwy; Będzieszyn - Benden, Gutów - Guthof, Gwiazdów - Langdorf i Ociąż - Schőneiche. W gminie Czekanów w październiku 1940 roku było 4206 mieszkańców, w tym 300 Niemców (8,4% ogółu mieszkańców).

W styczniu 1945 roku teren powiatu ostrowskiego został wyzwolony przez pododdziały 3 Armii Gwardyjskiej gen. płk Gardowa. W oparciu o przedwojenny podział administracyjny formowały się gminne rady narodowe. Wójtem gminy Czekanów mianowany został członek Stronnictwa Ludowego Franciszek Portasiak.

Dopiero ustawa z dnia 20 marca 1950 roku o terenowych organach jednolitej władzy państwowej zniosła organy samorządu terytorialnego, organy administracji ogólnej i szereg urzędów administracji szkolnej i finansowej, a całość kompetencji przekazano radom narodowym i ich organom wykonawczym. Ustawa z dnia 25 września 1954 roku zlikwidowała gminy i dotychczasowe gromady, a w ich miejsce powołała nowe mniejsze jednostki administracyjne - gromady. Wraz z powołaniem gromad zlikwidowano stanowiska sołtysów jako przedstawicieli wsi. W ich miejsce powołano pełnomocników. W Słaborowicach dotychczasowy sołtys Stanisław Sójka został pełnomocnikiem.

Na terenie powiatu ostrowskiego powołano 39 gromad. Wieś Słaborowice należała do gromady Lewków. Nowopowstałe gromady były jednostkami trzykrotnie mniejszymi od dotychczasowych gmin. Małe i słabe ekonomicznie gromady nie były zdolne do samodzielnego realizowania funkcji terenowych organów władzy i administracji państwowej. Dlatego też po kilku latach nieudanego eksperymentu zaczęto likwidować najsłabsze jednostki. Z dniem 31 grudnia 1959 roku zlikwidowano gromadę Ociąż, której część włączono do gromady Lewków. W roku 1958 przywrócono funkcję sołtysa i powołano sołectwa. Sołectwo Słaborowice obejmowało także Młynów i Biłgoraje. Funkcję tą w latach 1958-1990 pełnił Stanisław Sójka. Jego następcą została Maria Wojtczak, która tą funkcję pełni do chwili obecnej.

Kolejna reforma administracji weszła w życie z dniem 1 stycznia 1973 roku, kiedy to zlikwidowano gromady i powołano gminy. Sołectwo Słaborowice znalazło się w granicach gminy Ostrów Wielkopolski.

 

 HISTORIA OCHOTNICZEJ STRAZY POŻARNEJ W SŁABOROWICACH

Ochotnicza Straż Pożama w Słaborowicach powstała w dniu 23 marca 1928 roku na zebraniu w którym uczestniczyło około 25 mieszkańców wsi Słaborowice Nowe i Słaborowice. Organizatorem zebrania był sołtys Wojciech Apel, który też został wybrany pierwszym prezesem jednostki. Na funkcję naczelnika wybrano Wincentego Mizerskiego, a jego zastępcą został Mieczysław Różański. Oprócz nich w skład Zarządu wchodził Józef Nowicki, któremu powierzono funkcję adiutanta oraz syn prezesa - Franciszek Apel i Michał Bielski wybrani na stanowiska sekretarza i skarbnika OSP. Członkami jednostki byli także: Jan Stodolny, Leon Stodolny, Antoni Smętek, Roch Mikołajczyk i Ignacy Szczepaniak.

Nowopowstała straż pożarna przejęła od gminy ręczną  sikawkę na podwoziu kołowym z jednym wężem tłoczonym, która przechowywana była remizie wybudowanej w roku 1906 w miejscu gdzie stoi obecnie kapliczka. Gminy miały obowiązek posiadania sikawek na podstawie rozporządzenia pruskich władz policyjnych z dnia 15 czerwca 1882 roku i 7 lutego 1907 roku.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wojewoda poznański P. Bniński rozporządzeniem z dnia 29 stycznia 1923 roku określił obowiązki gmin w zakresie zapobiegania pożarów oraz ustalił zasady powoływania przymusowych i ochotniczych straży pożarnych. Zarząd OSP z dużym zapałem przystąpił do realizacji zadań statutowych. Jednostka liczyła 20 członków czynnych i 5 wspierających. W celu zdobycia środków finansowych na zakup sprzętu i umundurowania przeprowadzał zbiórki pieniężne wśród mieszkańców obu słaborowickich gmin i właścicieli okolicznych majątków ziemskich. Pod kierownictwem miejscowego nauczyciela Jana Kaczmarka utworzony został zespół teatralny, który wystawiał amatorskie przedstawienia, a pozyskane w ten sposób środki pieniężne przeznaczył na realizację zadań statutowych. Naczelnik OSP Wincenty Mizerski ukończył kurs pożarniczy i w marcu 1931 roku został mianowany ogniomistrzem obwodowym. W dniu 29 czerwca 1932 roku OSP bierze udział w zawodach powiatowych w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie zajęła w grupie IV drugie miejsce za Biskupicami Ołobocznymi z identycznym wynikiem 103 pkt. Na trzecim miejscu w tej grupie sklasyfikowana została OSP Latowice przed jednostkami z Leziony ( obie po 98 pkt. ) Biniewa, Wielowsi, Trkusowa i Sieroszewic. W nagrodę OSP otrzymała 40 złotych. Przygotowujące się do tych zawodów członkowie jednostki odbywali ćwiczenia w każdą niedzielę o godz. 5.00 rano.

W roku 1934 nastąpiły zmiany w składzie Zarządu OSP. Na funkcję prezesa wybrany został Franciszek Poniecki, na stanowisko naczelnika powołano Leona Stodolnego, a jego zastępcą został Franciszek Stendera. Nowym sekretarzem został Wiktor Mikołajczyk. Po trzech latach następuje następna zmiana w składzie Zarządu. Prezesem zostaje Jan Kaczmarek, a na funkcję naczelnika powraca Wincenty Mizerski. Nowym zastępcą naczelnika zostaje Józef Nowicki, a obowiązki skarbnika powierzono Mieczysławowi Różańskiemu. Funkcję sekretarza zachował Wiktor Mikołajczyk. Zarząd w tym składzie pracował do wybuchu II wojny światowej.

Po kampanii wrześniowej niemieccy okupanci zniszczyli dokumenty i mundury jednostki, która została przekształcona w straż przymusową. Wielu dotychczasowych członków OSP zostało wysiedlonych lub wywiezionych na roboty w głąb Niemiec. Po zakończeniu działań wojennych wznowienie działalności jednostki było bardzo trudne, gdyż jej członkowie dopiero wracali do swoich domostw i w pierwszym momencie zwracali głównie uwagę na odbudowę swoich gospodarstw i organizowanie własnych warsztatów pracy. Dlatego też OSP wznowiła działalność dopiero w październiku 1945 roku. Na Walnym Zebraniu wybrany zostaje Zarząd na czele którego stanął Jan Kaczmarek, a na funkcję naczelnika wybrano Wincentego Mizerskiego. Funkcję skarbnika powierzono Czesławowi Wojtczakowi.

W roku 1949 władze państwowe rozwiązały Związek Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej, w którym zrzeszona była większość OSP. Decyzja ta została podjęta ze względów politycznych. W następnym roku Sejm uchwalił ustawę o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji (Dz. U. z 1951 roku Nr 50, poz. 404), która wprowadziła nowe zasady organizacji ochrony przeciwpożarowej w naszym kraju. Utworzono stanowisko komendanta głównego straży pożarnych, który został centralnym organem państwowym do spraw ochrony przeciwpożarowej. Organem pracy komendanta głównego była Komenda Główna Straży Pożarnych. Przy prezydiach wojewódzkich i powiatowych rad narodowych utworzono komendy straży pożarnych, których komendanci byli terenowymi organami administracji państwowej w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Do ich obowiązków należało kierowanie i nadzorowanie wszystkich jednostek ochrony przeciwpożarowej, w tym ochotniczych straży pożarnych.

W maju 1951 roku opublikowano nowy wzorcowy statut ochotniczej straży pożarnej, który w miejsce zarządu wprowadzał komendy. Na czele komendy stał komendant, który nie był wybierany przez walne zebranie jednostki, ale wyznaczany przez komendanta wojewódzkiego na wniosek komendanta powiatowego straży pożarnych. Pozostałych członków komendy: dwóch zastępców komendanta i pozostałych członków komendy nadal wybierało walne zebranie, które pozostało najwyższą władzę OSP. Pierwszym komendantem Ochotniczej Straży Pożarnej w Słaborowicach został Wincenty Mizerski, dotychczasowy naczelnik jednostki. Później komendantami OSP byli: Franciszek Marciszewski i Leonard Mikołajczyk.

Nowe organy administracji państwowej dużo troski i uwagi poświęcały sprawom szkoleniowym. Wydano walkę wszelkim tradycjom związanym z okresem przedwojennym, bez uprzedniej oceny ich wartości i przydatności. Efektem tych działań było" upaństwowienie pożarnictwa " i odsunięcie się straży od społeczeństwa..Nastąpiło osłabienie prężności organizacyjnej OSP, co wyrażało się zmniejszeniem liczby członków w jednostkach, zahamowaniem działalności inwestycyjnej i prawie całkowitym zanikiem czynów społecznych. Zlikwidowano instytucję członków popierających. Byli nimi w straży ci członkowie, którym wiek oraz stan zdrowia nie pozwalał na czynny udział w codziennych obowiązkach strażackich, ale ciągle byli pełnoprawnymi członkami straży i wspierali je swym doświadczeniem i środkami finansowymi. Zmieniono tradycyjne umundurowanie strażackie i zrównano je ze strażami zawodowymi. Ochotnicy mieli się różnić tylko kolorem otoku na czapce (czerwony) od strażaków zawodowych (niebieski). Szczególnie krytykowane było wprowadzenie okrągłych czapek - nigdy nie używanych w strażach polskich, w miejsce tradycyjnych rogatywek. Nowy system organizacyjny nie sprawdził się w życiu, a wiele OSP nie przejawiało większej aktywności. Wydaje się, że uwaga ta dotyczy także słaborowickiej jednostki.

Sytuacja zmieniła się, gdy w końcu grudnia 1956 roku powołano do życia Związek Ochotniczych Straży Pożarnych. Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 lipca 1957 roku rozprowadzono nowy wzorcowy statut OSP, który pozytywnie został przyjęty przez działaczy jednostek. Nowy statut ponownie na cele jednostki stracił zarząd wybierany przez walne zebranie. W czasie kampanii walnych zebrań w 1958 roku we wszystkich jednostkach w miejsc komend wybrano zarządy.

W Ochotniczej Straży Pożarnej w Słaborowicach takie Walne Zebranie odbyło się w dniu 16 stycznia 1958 roku i uczestniczyło w nim 37 członków. Na zebraniu tym przyjęto nowy statut i zgodnie z nim wybrano władze OSP. W skład Zarządu przedstawił się następująco: prezes - Wiktor Mikołajczyk, naczelnik - Stanisław Sójka, zastępca naczelnika ­Franciszek Stendera, sekretarz - Stanisław Nowicki, skarbnik ­Czesław Wojtczak i gospodarz - Mieczysław Kurtyka. Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się w składzie: Józef Mikołajczyk, Aleksander Kmieciak i Józef Kościelny. Najaktywniejszymi członkami straży byli wówczas: Franciszek Stendera (w OSP od 16 roku życia), Stanisław Stodolny, Stefan Woźniak, Stanisław Sójka, Franciszek Tasarek, Mieczysław Kutyka, Stanisław Nowicki i Jan Kupczyk. Nowe władze jednostki podejmują działania na rzecz podniesienia sprawności bojowej i ożywienia działalności jednostki. Aktualizowano rejestry członków OSP i analizowano opłacalność składek członkowski. Organizowano alarmy i ćwiczenia, a od władz administracyjnych gromady Lewków żądano uregulowania sprawy dostarczenia koni do sikawki. W celu pozyskania środków na działalność statutową organizowano zabawy oraz wieczorki taneczne za zaproszeniami. Podczas Świąt Wielkanocnych w dnia 6 i 7 kwietnia 1958 roku postanowiono trzykrotnie dać przedstawienie teatralne, które przygotował zespół członków pod kierownictwem Jana Kaczmarka. Następnie planowano dać przedstawienie w Lewkowie, Ociążu i Sobótce. Za wypracowane w ten sposób środki pieniężne zakupiono 10 mundurów za kwotę 1.860 złotych. W dniu 3 maja 1958 roku dwa trzyosobowe zespoły. przeprowadziły kontrole sanitarno - porządkową w gospodarstwach na terenie Słaborowic i Młynowa. W styczniu 1959 roku powołano nowy zespół do kontroli tych obiektów. Jednostka uczestniczyła w dniu 22 czerwca w zawodach sportowo - pożarniczych w Ociążu, gdzie zajęła 4 miejsce. Wszystkie te fakty świadczą o dużym ożywieniu działalności jednostki w 1958 roku. Do tego należy dodać, że oprócz Walnego Zebrania w tym roku odbyły się jeszcze trzy ogólne zebrania członków i dwa zebrania Zarządu OSP. Jednakże już w następnym roku entuzjazm i zaangażowanie członków znacznie spadło. Jak wynika z materiałów z Walnego Zebrania odbytego w dniu 13 marca 1960 roku niezadowalająca była aktywność społeczna członków jednostki. OSP liczyła wówczas 24 członków czynnych i 21 wspierających, a w tym posiedzeniu uczestniczyło 29 osób. Wielu członków nie opłaciło składki członkowskiej w wysokości 1 złotego miesięcznie, a na organizowane kilkakrotnie w 1959 roku ćwiczenia pożarnicze nie przyszedł nikt. Słaba była tez frekwencja członków na trzech ogólnych zebraniach zwoływanych w tym roku przez Zarząd. W celu pozyskania środków finansowych zorganizowano dwie zabawy taneczne, ale jedna z nich z powodu zimna dała tylko 80 złotych zysku. Z drugiej zabawy uzyskano 823 zysku. Zabawy odbywały się na placu będącym własnością rodziny Korczyńskich. Po zakończeniu jednej zabawy plac sprzątał prezes Mikołajczyk z żoną, gdyż nikt nie przyszedł do tej pracy.

Jednostka brała w tym roku udział w zawodach sportowo-­pożarniczych w Skalmierzycach, gdzie zajęła 3 miejsce. W dniu 18 maja 1963 roku jednostka w zawodach odbywających w Boczkowie odnosi pierwszy duży sukces, gdyż okazała się najlepsza w rejonie. Sukces ten strażacy Słaborowiccy powtórzyli dwa lata później podczas zawodów w dniu 13 czerwca w Ociążu. W 1964 roku jednostka zajmuje 2 miejsce w zawodach powiatowych, które odbyły się w Ostrowie Wielkopolskim. Podczas Walnego Zebrania w dniu 22 maja 1961 roku, które tak jak wszystkie zebrania w tym czasie odbyło się w Szkole Podstawowej, odbyły się  wybory władz jednostki. Zarząd OSP wybrano w tym samym składzie osobowym, ale skład Komisji Rewizyjnej uległ zmianie gdyż  tworzyli Wincenty Kurtyka, Stefan Woźniak i BonifacyKukułka.

W roku 1963 jednostka z własnych środków zakupiła od Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnych w Poznaniu motopompę. Jednocześnie na kurs mechaników motopomp ochotniczo zgłosił się Bonifacy Kukułka. Uroczyste jej przekazanie odbyło się w dniu 26 maja tego roku. Zaproszono okoliczne Ochotnicze Straże Pożarne. Przybyły delegacje OSP z Biskupic Ołobocznych, Boczkowa, Czekanowa, Fabianowa, Kwiatkowa, Ociąża, Ostrowa Wielkopolskiego, PKP Ostrów Wielkopolski, Skalmierzyc i Wtórku.

W roku 1964 funkcje prezesa OSP obejmuje ponownie kierownik Szkoły Podstawowej Jan Kaczmarek i pełni ją do dnia 28 lutego 1967 roku. W roku 1973 jednostka otrzymuje z Komendy Powiatowej Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim drugą motopompę wraz z zestawem węży.

W tym roku OSP jest po raz pierwszy organizatorem zawodów sportowo - pożarniczych na które przybywa 12 sekcji terenu gminy. Były to pierwsze zawody nowopowstałej jednostce administracyjnej - w gminie Ostrów Wielkopolski. W tej rywalizacji słaborowicka jednostka zajęła 3 miejsce, a największy wkład pracy w ten sukces wniósł naczelnik Stanisław Sójka, mechanik Henryk Sztukowski, Bonifacy Kukułka, Jan Kupczyk, Stefan Woźniak i Jan Molka. Na ­początku lat siedemdziesiątych przystąpiono do budowy strażnicy i świetlicy wiejskiej. Realizacja tej inwestycji odbyła się w ramach czynów społecznych, przy pomocy finansowej Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnych w Poznaniu i władz gminy Ostrów Wielkopolski. W roku 1974 realizacja tej inwestycji była już tak zaawansowana, że na Walnym Zebrania w dniu 27 stycznia ustalono, że klucze do remizy przechowywane będą u skarbnika Czesława Wojtczaka, a od świetlicy u prezesa Jana Kaczmarka. Uroczyste otwarcie Domu Strażaka złożonego ze świetlicy i remizy odbyło się w dniu 18 maja 1974 roku i uczestniczyły w niej delegacje z Ochotniczych Straży Pożarnych z Będzieszyna, Gorzyc Wielkich, Kwiatkowa, Wtórku i Wysocka Wielkiego.

 Wielkim problemem było wyposażenie tego obiektu w podstawowy sprzęt i urządzenia. Dzięki staraniom Wiktora Mikołajczyka Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" w Czekanowie z czystej nadwyżki budżetowej z 1974 roku na ten cel przeznaczyła kwotę 5.000 złotych. Miejscowe Kółko Rolnicze z własnych funduszy zakupiło piec kuchenny do tego obiektu. Członkinie Koła Gospodyń Wiejskich zajęły się porządkowaniem całego obiektu i przygotowaniem uroczystości jego otwarcia od strony kulinarnej.

Członkowie Związku Młodzieży Wiejskiej porządkował otoczenie Domu Strażaka oraz pomagali układać podłogę i kompletować umeblowanie sali wiejskiej.

Po otwarciu tego obiektu Komenda Powiatowa Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim przekazała na wyposażenie jednostki samochód marki "Żuk", który jest w jej użytkowaniu do chwili obecnej. W ramach czynów społecznych zostaje też wybudowany w pobliżu Domu Strażaka zbiornik przeciwpożarowy zabezpieczający wodę do celów pożarniczych dla Słaborowic.

Na odbytym w 1976 roku Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym po raz pierwszy od roku 1958 dokonano większych zmian w składzie zarządu. Co prawda Wiktor Mikołajczyk, Stanisław Sójka, Stanisław Nowicki i Czesław Wojtczak zachowali swoje dotychczasowe funkcje, ale i gospodarzem został Jan Bodylski. Ze starego składu Komisji Rewizyjnej nadal jej członkiem został Stefan Woźniak, którego  wspierali od tego momentu Jan Kupczyk i Józef Zaleśny. Delegatami na I Zjazd Gminny Związku Ochotniczych Straży Pożarnych wybrano Wiktora Mikołajczyka i Stanisława Sójkę. Żaden z nich na Zjeździe tym w dniu 9 maja 1976 roku nie został wybrany do dziewięcioosobowego Zarządu Gminnego i trzyosobowej Gminnej Komisji Rewizyjnej. W dniu 9 lipca 1978 roku Ochotnicza Straż Pożarna w Słaborowicach uroczyście obchodzi 50-lecie swojej działalności. Na uroczystość zaproszono jednostki z Będzieszyna, Czekanowa i Kwiatkowa. Zarząd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim reprezentowany był przez wiceprezesa Józefa Mikołajczyka z Wtórku. W uroczystości uczestniczyła także Stanisława Kamińska, naczelnik gminy Ostrów Wielkopolski. Mimo deszczowej pogody w imprezie uczestniczyli mieszkańcy wioski i członkowie jednostki. Z okazji jubileuszu złotym medalem odznaczono Józefa Nowickiego, medalami srebrnymi Wiktora Mikołajczyka i Czesława Wojtczaka, a Leon Stodolny i Leonard Mikołajczyk zostali udekorowani medalami brązowymi. Działalność władz OSP pozytywnie została oceniona na kolejnym Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym w dniu 12 listopada 1978 roku. W porównaniu do stanu z dnia 13 lutego 1977 roku szeregi jednostki zwiększyły się z 18 do 33 członków zwyczajnych. W dyskusji wskazywano na potrzebę naprawy dachu na świetlicy, ogrodzenia zbiornika przeciwpożarowego i zakupienia nowych mundurów, których na stanie jednostki było tylko 10 kompletów. Władze OSP prawie w całości uzyskały mandat na kolejną kadencję. Jedynie Marian Dyczak został nowym członkiem Zarządu w miejsce Stanisława Stodolnego.

Delegatami na II Zjazd Gminny zostali ponownie Wiktor Mikołajczyk i Stanisław Sójka. Ten pierwszy podczas obrad tego Zjazdu w dniu 29 stycznia 1979 roku wybrany został przewodniczącym Gminnej Komisji Rewizyjnej, a Stanisław Sójka został członkiem piętnastoosobowego Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim.

W roku 1979 jednostka uczestniczy w czterech akcjach gaśniczych w Kwiatkowie, Będzieszynie i Słaborowicach oraz w dwóch manewrach organizowanych przez Zarząd Gminny ZOSP. W następnym roku OSP ponownie gasi cztery pożary. Stabilizuje się liczba członków jednostki. W dniu 15 listopada 1980 roku na kolejnym Walnym Zebraniu sprawozdawczo ­wyborczym OSP liczyła 30 członków zwyczajnych i 5 wspierających. Zarząd w całości odnawia swój mandat, z tym, że II wiceprezesem zostaje Marian Dyczak, a jego skład uzupełnia Stanisław Stodolny, który obejmuje funkcje zastępcy naczelnika. Delegatami na III Zjazd Gminny zostają Józef Kościelny, Jan Kupczyk i Wiktor Mikołajczyk. Podczas zjazdu w dniu 8 lutego 1981 roku Wiktor Mikołajczyk i Stanisław Sójka ponownie zostają członkami władz gminnych zachowując swoje dotychczasowe funkcje.

Czas stanu wojennego i lata następne są okresem systematycznej pracy władz jednostki. Zarząd nie zmienia na kolejnych Walnych Zebraniach swojego składu i sprawnie administruje posiadanym majątkiem. Co roku dwie - trzy sekcje biorą udział w zawodach sportowo - pożarniczych oraz ćwiczeniach i manewrach organizowanych przez Komendę Rejonową Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim oraz Komendanta Gminnego Straży Pożarnych Tadeusza Lubojańskiego.

Na początku roku 1987 z pracy we władzach jednostki rezygnuje kilku starszych wiekiem działaczy. Doprowadza to do dużych zmian osobowych w ich składzie. Na Walnym Zebraniu w dniu 18 stycznia 1987 roku nowym prezesem zostaje Jan Bodylski, funkcje sekretarza obejmuje Zdzisław Goplarek, a skarbnika Jan Kupczyk. Wiceprezesami zostają: Marian Dyczak i Józef Kukułka, a gospodarzem Stanisław Sobczak. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej zostaje Józef Zaleśny, jego zastępcą Jan Molka i sekretarzem Henryk Mieszała. Skład osobowy komisji uzupełnili Tadeusz Bodylski i Józef Nieborak jako członkowie. Ustępujący, wieloletni członkowie Zarządu OSP Wiktor Mikołajczyk, Czesław Wojtczak i Stanisław Nowicki otrzymują godność członków honorowych. Na kolejny Zjazd Gminny ZOSP delegatami zostają Jan Bodylski i Stanisław Sójka. W ciągu całej kadencji władz OSP (1987 - 1991) nie zaszły w ich składach żadne zmiany osobowe.

Następne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 13 stycznia 1991 roku i wówczas dochodzi do kolejnych dużych zmian we władzach OSP. Funkcję prezesa obejmuje dotychczasowy długoletni naczelnik Stanisław Sójka, którego na tej funkcji zastępuje Zdzisław Goplarek. Jego zastępca zostaje Janusz Jędrzejak. Najmłodszym członkiem Zarządu jest wiceprezes Andrzej Dyczak. Nowymi twarzami w tym organie są także: sekretarz Marian Kościelny i gospodarz Tadeusz Bodylski. Jedynie Jan Kupczyk zachowuje funkcje skarbnika, którą pełnił w poprzedniej kadencji. Na czele Komisji Rewizyjnej postawiono Stanisława Sobczaka, którego działania wspierali Jan Molka i Józef Nieborak. Delegatami na Zjazd Gminny zostają Stanisław Sójka i Marian Dyczak. Na zebraniu tym zostaje przyjęty wniosek o ufundowanie sztandaru dla jednostki, ale wówczas nie został on zrealizowany.

W dniu 24 sierpnia 1991 roku Sejm przyjmuje nowa uchwałę o ochronie przeciwpożarowej, która ponownie czyniła ochotnicze straże pożarne zwykłymi stowarzyszeniami działającymi na podstawie statutów uchwalonych przez poszczególne jednostki i zatwierdzone przez sąd rejestrowy.

W tej sytuacji z  inicjatywy Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolski odbywają się Walne Zebrania poszczególnych jednostek, na których przyjmuje się jako własny statut opracowany przez ten organ. W OSP Słaborowice zebranie odbyło się w dniu 24 listopada 1991 roku i podobnie jak w innych jednostkach na terenie gminy przyjęło nowy statut, który następnie przedłożyło do zarejestrowania w Sądzie Wojewódzkim w Kaliszu.

Nowy statut stanowił, że kadencja władz jednostki będzie trwała 3 lata. Liczebność Komisji Rewizyjnej ustalił na 3 - 5 osób. Wprowadził też nowa kategorię członków - dożywotnich. W końcu 1992 roku zatwierdzony został także statut Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej, który określał nowe zasady powoływania władz gminnych i wojewódzkich. W tej sytuacji Zarząd Gminy podjął uchwałę o zwołaniu nadzwyczajnego Zjazdu Gminnego celem dostosowania składu władz gminnych do postanowień wymienionego statutu.

Zwołane na dzień 17 stycznia 1993 roku Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborczym. W wyniku przeprowadzonych wyborów tylko w składzie zarządu nastąpiły niewielkie zmiany. Nowym naczelnikiem OSP został Zdzisław Walczak, a były prezes Jan Bodylski został gospodarzem jednostki. Delegatami na Zjazd Gminny zostali Stanisław Sójka i Zdzisław Walczak.

W kwietniu 1993 roku ciężkiemu wypadkowi na stacji PKP w Biniewie uległ skarbnik OSP Jan Kupczyk. W związku z tym na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 9 stycznia 1994 roku funkcję tą powierzono Zdzisławowi Kościelnemu. Jan Kupczyk zostaje honorowym członkiem OSP.Dwie zmiany zachodzą także w składzie Komisji Rewizyjnej. Nowym jej przewodniczącym zostaje Grzegorz Tasarek, a jej sekretarzem Jan Mikołajczyk.

Kolejne Walne Zebranie OSP odbyło się w dniu 19 stycznia 1997 roku kiedy to wybrano władze jednostki w następującym składzie osobowym: Zarząd: prezes - Jan Bodylski, naczelnik - Zdzisław Walczak, wiceprezes - Andrzej Dyczak, zastępca naczelnika - Janusz Jędrzejak, sekretarz - Marian Kościelny, skarbnik - Zdzisław  Kościelny i gospodarz Jan Molka. Komisja Rewizyjna: przewodniczący - Wojciech Kaźmierczak, sekretarz - Józef Zaleśny i członek - Henryk Mieszała. Władze jednostki działały w tych składach za jednym wyjątkiem do końca kadencji. Na Walnym Zebraniu w styczniu 1999 roku nowym gospodarzem został Stanisław Nowicki. OSP w Słaborowicach liczyło wówczas 33 członków czynnych, 10 honorowych i 10 jest członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej.

W dniu 23 stycznia 2000 roku odbywa się kolejne zebranie sprawozdawczo - wyborcze na którym ponownie powierzono funkcję prezesa Stanisławowi Sójce. Nowym wiceprezesem zostaje Krzysztof Cofalski, a pozostali członkowie zachowują swoje dotychczasowe stanowiska. W ciągu 3 - letniej kadencji w składzie Zarządu nie zachodzą żadne zmiany.

Następce Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się 19 stycznia 2003 roku, podczas którego w tajnym głosowaniu wybrano władze jednostki w składzie: prezes - Stanisław Sójka, naczelnik - Zdzisław Walczak, wiceprezes - Andrzej Dyczak, zastępca naczelnika - Janusz Jędrzejak, sekretarz - Marian Kościelny, skarbnik - Krzysztof Cofalski i gospodarz - Zdzisław Kościelny. W skład Komisji Rewizyjnej weszli: Stanisław Nowicki (sekretarz), Marian Kaźmierczak (przewodniczący) i Zdzisław Golarek (członek). w ciągu trzy letniej kadencji w skłąd władz OSP nie zaszły żadne zmiany.

Ostatnie Walne Zebranie Sprawozdawczo - Wyborcze odbyło się w dniu 22 stycznia 2006 r. Jednostka liczyła wówczas 42 członków czynnych, 4 honorowych i 2 dożywotnich. Działająca przy OSP Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza skupiała w swoich szeregach 10 chłopców. W wyniku tajnych wyborów nowym prezesem OSP wybrano Zdzisława Goplarka, który był jedynym kandydatem na to stanowisko. Swoje dotychczasowe stanowiska zachowali: Zdzisław Walczak i Krzysztof Cofalski. Nowym wiceprezesem został Zenon Tułacz, zastępcą naczelnika - Dariusz Stodolny, sekretarzem - Marian Cofalski i gospodarzem - Leszek Matuszczak. Nadal przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Marian Kaźmierczak, którego wspierać mieli: Łukasz Mielcarek (sekretarz) i Henryk Mieszała (członek). Delegatami na X Zjazd Oddziału Gminnego wybrano Zdzisława Goplarka i Zdzisława Walczaka. Ten pierwszy został także przedstawicielem jednostki w składzie Zarządu Oddziału Gminnego. W bieżącej kadencji w składzie osobowym władz OSP nie nastąpiły żadne zmiany.

Na początku obecnego roku jednostka liczyła 45 członków czynnych, 6 honorowych, a Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza skupiła w swoich szeregach 12 chłopców.

W ostatnich latach działania członków i władz jednostki ukierunkowane są na realizację licznych zadań statutowych. Nadal głównym zadaniem straży pożarnych jest gaszenie pożarów, ale oprócz tego prowadzone są działania ratownicze, prewencyjne i propagandowe. I tak do roku 1990 włącznie jednostki przeprowadzały kontrolę stanu ochrony przeciwpożarowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych i innych obiektach stanowiących własność osób fizycznych. Członkowie OSP przeprowadzali kontrole na terenie Słaborowic, Młynowa i Biłgorajów.

Od 1979 roku systematycznie organizowane są eliminacje szkolne i gminne Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej pod hasłem „Młodzież Zapobiega Pożarom". Od kilku lat nasz Związek OSP RP organizuje konkurs plastyczny „Zapobiegajmy pożarom" w 6 grupach wiekowych.

Co roku z okazji Dania Strażaka oraz majowych Dni Ochrony Przeciwpożarowej organizowane są liczne imprezy propagandowe, często połączone z obchodami jubileuszy poszczególnych jednostek.

Od 20 lat przy jednostce działa Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza skupiająca młodzież od 12 do 18 roku życia. Członkowie MDP uczestniczą w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych oraz w turniejach piłki nożnej o Puchar Zarządu Gminnego ZOSP RP. Dużym przedsięwzięciem jest udział co roku w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych, które rozgrywane są w chwili obecnej w 3 grupach kobiet i mężczyzn. Co roku nasza jednostka zgłasza do tej imprezy 2 - 3 sekcje.

Stałą troską jednostki jest utrzymanie w należytej sprawności technicznej sprzętu będącego na stanie jednostki oraz remontowanie i modernizowanie pomieszczeń strażnicy i świetlicy wiejskiej. Dzięki temu co roku poprawia się wyposażenie i estetyka tych obiektów. Dobrze w tym zakresie układa się współpraca z Radą Sołecką, z Panią Sołtys i Kołem Gospodyń Wiejskich. Dzięki ich pomocy udało się w dniu 15 maja 1988 roku zorganizować obchody 60-lecia jednostki, a 10 lat później - w dniu 21 czerwca 1998 roku obchody 70-lecia OSP połączone z nadaniem pierwszego sztandaru ufundowanego ze składek społeczeństwa i przedsiębiorstw działających na terenie sołectwa i w jego okolicy. Na czele Społecznego Komitetu Fundacji Sztandaru stał druh Andrzej Mikołajczyk.

         W dniu 22 czerwca 2003 roku uroczyście obchodzono kolejny jubileusz 75 rocznice powstania jednostki.

- p9200033.jpg

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.