Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Karski

Karski

 

Karski – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim, w gminie Ostrów Wielkopolski, przy północnej granicy Ostrowa (sąsiaduje z dzielnicą Piaski-Szczygliczka). Znajduje się przy drodze powiatowej prowadzącej na lotnisko Aeroklubu Ostrowskiego w Michałkowie.

Zarys historii wsi

W źródłach pisanych wieś Karski występuje dopiero w roku 1401 jako własność rycerska. Niewątpliwie jednak osadnictwo ludzkie na terenie wsi istniało wcześniej, na co wskazują znaleziska archeologiczne na terenie pobliskiego Czekanowa, które datowane są na okres brązu (1500 - 1200 lat przed naszą erą). Osady ludzkie powstawały wówczas wzdłuż cieków wodnych. Ludność utrzymywała się wówczas głównie z łowiectwa i rybołówstwa oraz zbieractwa, ale coraz większego znaczenia nabierała hodowla zwierząt gospodarskich. Przebiegające w pobliżu Karsek rzeczki Ołobok i Niedźwiada stwarzały dogodne warunki dla osadnictwa ludzkiego.

Pierwsze obszerniejsze wiadomości o Karskach pochodzą z 1568 r. i z 1579 r. kiedy to we wsi istniały trzy działy podatkowe, których właścicielami była rodzina Bunińskich. W roku 1618 jako właściciele wsi występują: Jędrzej Pigłowski i Regina Przybysławska. Ponad sto lat później - w roku 1730 właścicielem wsi był Franciszek Kurcewski, który postawił nowy dwór wówczas jeszcze nie ukończony. Być może już wówczas część Karsek należała do dziedzica Śliwnik - Józefa Nowowiejskiego. W 1745 roku całą majętność przejęła wdowa po nim, Konstancja z Lipskich Nowowiejska. Już po roku Karski przejął Michał Nowowiejski herbu Jastrzębiec, który był także właścicielem wsi Podkoce (miejscowość wchodząca dziś w skład miasta Nowe Skalmierzyce). W roku 1774 Karski jako zastaw znalazły się w rękach Stefana Ostaszewskiego. Kolejnym właścicielem wsi był Wojciech Lipski herbu Grabie, do którego od roku 1786 należał Lewków. W roku 1789 we wsi było 13 dymów (domów), w których mieszkało 61 osób, w tym 31 kobiet oraz 5 dzieci płci męskiej do 15 roku zycia.

W omawianym okresie I Rzeczypospolitej wieś Karski leżała na terenie powiatu i województwa kaliskiego.

W roku 1793 w wyniku drugiego rozbioru Polski cała Wielkopolska znalazła się pod panowaniem Prus. Ludność powiatu kaliskiego w dniu 7 maja 1793 r. złożyła hołd królowi pruskiemu Fryderykowi Wilhelmowi II. Zajęte w drugim rozbiorze ziemie polskie otrzymały nazwę Prus Południowych, które dzieliły się na trzy departamenty, w tym kaliski. Departamenty dzieliły się na powiaty, których liczba uległa powiększeniu przez utworzenie nowych jednostek tego typu. Powstał wówczas także powiat odolanowski, w którego skład weszło 187 miejscowości. Na czele powiatu stał landrat, do zadań którego należało ściąganie podatków i nadzorowanie wydatków powiatowych oraz nadzór policyjny.

Panowanie pruskie trwało krótko, gdyż w październiku 1806 r. wojska francuskie rozbiły armię pruską i zajęły całą Wielkopolskę. Ludność polska nie czekała bezczynnie i sama zrzuciła panowanie pruskie. W dniu 7 listopada 1806 r. kilkuset ochotników pod dowództwem generała Pawła Skórzewskiego (właściciela Parczewa, Szczur i Wysocka Wielkiego) i generała Michała Lipskiego (właściciela Lewkowa i Karsek) zajęło Kalisz, biorąc do niewoli całą załogę pruską. Na zajętych terenach wprowadzono administrację terenową na wzór francuski. Nadal istniał powiat odolanowski, na którego czele stał podprefekt. Napoleon Bonaparte powołał do życia Księstwo Warszawskie obejmujące także Wielkopolskę. W roku 1812 wypowiedział on wojnę Rosji, ale poniósł klęskę i już w grudniu tego samego roku na teren Księstwa Warszawskiego wkroczyły wojska rosyjskie. Wcześniej pokonane przez Napoleona Prusy przystąpiły do wojny po stronie rosyjskiej.

Wojny napoleońskie zakończyły się w 1815 roku, a zwołany do Wiednia kongres na nowo podzielił ziemie polskie. Wielkopolska dostała się ponownie pod panowanie pruskie jako Wielkie Księstwo Poznańskie, na którego czele stał namiestnik książę Antoni Henryk Radziwiłł - właściciel dóbr przygodzickich i Ostrowa.

Nadal istniał powiat odolanowski, ale siedzibę władz powiatowych przeniesiono do Ostrowa. Powiat odolanowski zmniejszył jednak swój obszar, gdyż odłączono od niego region pleszewski oraz miejscowości w pobliżu Kalisza, które znalazły się w granicach Królestwa Polskiego podporządkowanego carom rosyjskim. Na terenie powiatu znajdowało się 127 wsi i cztery miasta.

Po śmierci Wojciech Lipskiego w 1816 r. Karski przeszły w ręce licznych spadkobierców. Jednakże od roku 1833 samodzielnym właścicielem wsi był Wojciech Lipski, syn Michała. W roku 1821 w Karskach było tylko 12 dymów i 85 osób. W latach trzydziestych XIX wieku oprócz folwarku we wsi była karczma pańska i 9 gospodarstw włościańskich. W tym czasie władze pruskie przystąpiły do realizacji wielkiej reformy rolnej na ziemiach polskich - uwłaszczenia chłopów. Podstawą prawną tej reformy była ustawa z dnia 8 kwietnia 1823.

Od tego momentu ustały na wsi stosunki feudalne, a zapanowały nowe, kapitalistyczne, oparte na własności środków produkcji. Folwarki stały się przedsiębiorstwami kapitalistycznymi, a szlachta przekształciła się w ziemian. Uwłaszczeniem objęło tylko najbogatszych chłopów, a wszystkich pozostałych pozbawiło prawa do ziemi.

Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim w końcu lat sześćdziesiątych XIX wieku. Właściciele majątków dążyli do okrojenia nadziałów chłopskich i oddania we władanie chłopów najgorszych gruntów. Na tych gruntach stawiano nowe zabudowania chłopskie. W rezultacie wszystkie wsie podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. W roku 1832 władze pruskie odebrały szlachcie stanowisko wójtów, a w 1837 roku wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Wieś chłopska stanowiła samodzielną gminę na czele której stał sołtys, a majątki ziemskie stanowiły obszary dworskie, których przełożonym był właściciel danego majątku lub jego przedstawiciel. Właściciele majątków powiększali obszar ziemi uprawnej poprzez karczowanie lasów. Do roku 1840 wykarczowane zostały całe lasy, a część ich została mocno przetrzebiona. W efekcie cena drewna wzrosła dwukrotnie.

W Karskach reces uwłaszczeniowy między właścicielem wsi Wojciechem Lipskim a chłopami podpisany został w 1839 r. Na jego podstawie 5 zagród chłopskich przeniesionych zostało na nowe miejsce.

Zmiany społeczno - gospodarcze wywołały zmiany w sposobie zagospodarowania użytków rolnych. W majątkach ziemskich rezygnowano trójpolówki na rzecz bardziej wydajnego płodozmianu. W latach trzydziestych na dużą skalę prowadzono prace melioracyjne, głównie wzdłuż Baryczy w wyniku których nastąpił wzrost powierzchni pastwisk i łąk. Zlikwidowało to niedostatek pastwisk latem i siana w okresie zimy. W efekcie wzrosło pogłowie bydła, owiec, nierogaciny oraz koni, którymi zaczęto w większym stopniu uprawiać ziemię. Zastępowały one używane dotychczas do tego celu powolniejsze i słabe woły.        

W sprawozdaniu radcy ziemskiego Teschowitza za rok 1840 wszystkie ziemie na terenie powiatu odolanowskiego podzielone zostały na 4 kategorie: pszeniczne, jęczmienne, owsiane i piaszczysto - żytnie. Do pierwszej kategorii zaliczono ziemię w 16 wsiach. Ziemię jęczmienną miało 40 wiosek, w tym Czekanów, Lewków, Karski, Krępa, Franklinów, Szczury, Będzieszyn. Do trzeciej kategorii mającej grunty owsiane lub dobry grunt żytni zaliczono 47 posiadłości, w tym Kwiatków, Słaborowice Młynów Wtórek, Kęszyce i Biskupice. W czwartej grupie mającej ziemie piaszczysto - żytnie znalazło się 8 miejscowości w tym Bagatela.

W tym okresie powiat odolanowski pod względem policyjnym podzielony był na 5 okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, skalmierzycki i rososzycki. W skład okręgu lewkowskiego wchodziły wsie: Franklinów, Karski, Lewków Olendry, Jelitów, Rąbczyn, Sulisław, Pogrzybów, Przybysławice, Raszkówek, Skrzebowa, Biniew, Będzieszyn, Słaborowice, Młynów, Kwiatków, Czekanów i Lewków.

W roku 1841 w Karskach było 10 dymów, w których mieszkało 128 osób. Oprócz tego w spisie miejscowości występują Karskie Olendry, gdzie w 2 dymach mieszkało 16 osób. Obie miejscowości były własnością wspomnianego już Wojciecha Lipskiego, do którego należały także takie większe wsi jak: Franklinów (24 dymy, 170 mieszkańców), Lewków (31 i 478) i Lewków Olendry (25 i 263) oraz wsi mniejsze: Gremblów (9 dymów i 90 mieszkańców), Budy (Sztabniki - 15 i 97). Jego własnością były także karczmy na Piaskach i Szczygliczce, folwarki w Starym Stawie i w Nowym Stawie, posterunek leśny Renty z dwoma dymami i 23 mieszkańcami oraz cegielnia.

Po śmierci Wojciecha Lipskiego w 1855 roku Karski odziedziczył jego syn Józef, który gospodarzył do roku 1884.

Majątki ziemskie pozbawione przez proces uwłaszczenia chłopów darmowej siły roboczej w czasie żniw i zbioru ziemniaków odczuwały brak rąk do pracy. Zatrudniono w majątkach biedotę wiejską, na różnych warunkach wynagrodzenia. W Radłowie i Zacharzewie zatrudnieni tam komornicy dostawali darmowe pomieszczenia, dziesięć zagonów żyta, sześć zagonów jarzyn i dziesięć uprawionych zagonów na ziemniaki. Zagon miał 25 prętów - czyli 4,67 ara. W zamian byli zobowiązani do pracy w majątku przez 3 dni w tygodniu. W okolicy Odolanowa w zamian za mieszkanie, ogród zobowiązani byli przerobić sztukę przędzy z pańskiego lnu, przepracować w majątku 2 dni w tygodniu i stawiać się na każde żądanie do pracy w majątku, za którą dostawali dziennie 5-6 srebrnych groszy latem i 3 grosze zimą. Za pracę przy młóceniu dostawali co 13-ty wiertel żyta i 16-ty warzyw. W Daniszynie i Łąkocinach dostawali odpowiednio 12-ty i 15-ty wiertel. W Gorzycach Wielkich komornicy pracowali w majątku cały tydzień, za co rocznie otrzymywali 12 talarów, 16 szefli różnych zbóż, 9 zagonów na kartofle oraz paszę na utrzymanie jednej krowy. W Lewkowie komornicy otrzymywali 6 mórg ziemi i jedną łąkę, bezpłatne pomieszczenia oraz możliwość pasienia zwierząt na pastwisku i zbierania drzew w lasach dworskich.

W roku 1865 majątek w Karskach obejmował 1408 mórg. Na tę powierzchnię w roku 1881 składało się 205 ha ziemi uprawnej i ogrodów, 28,5 ha łąk, 10 ha pastwisk, 108 ha lasu i ponad 9 ha podwórzy i nieużytków. Folwark ten i w Lewkowie specjalizowały się w chowie bydła rasy oldenburskiej. W drugiej połowie XIX wieku wybudowane zostały nowe zabudowania folwarczne, dom zarządcy, murowana obora i paszalnia oraz kolonia domów robotników folwarcznych złożona z dwóch tzw. ośmioraków. Oba domy wybudowano około 1880 roku z cegły, nie podpiwniczone, jednokondygnacyjne, nakryte zostały wysokimi dachami dwuspadowymi z szerokim okapem i istnieją do chwili obecnej.

Po Józefie Lipskim kolejnym dziedzicem został Wojciech Lipski, a po nim w 1927 r. majątek przeszedł w ręce Józefa Lipskiego, radcy ministerstwa. W latach trzydziestych jego plenipotentem był Jan Lipski. Do majątku w roku 1907należała także karczma Piaski (Sandkrug) i Szczygliczka, folwarki Stary i Nowy Staw. Chowano wówczas w posiadłości 32 konie, 338 sztuk bydła, w tym 78 krów i 22 świnie. W roku 1926 cały ten majątek obejmował 788,6 ha, w tym 480 ha gruntów uprawnych oraz 9 ha łąk i pastwisk. Dużą część majątku stanowiły lasy, które w roku 1933 obejmowały 214,5 ha, w tym 180 ha sosny, 10 ha świerku i 8 ha dębu. W następnym roku zanotowano także wzrost obsady zwierząt gospodarskich w posiadłości, gdyż było 50 koni, 226 sztuk bydła, 156 świń i 16 kóz.

W celu zwiększenia liczby urzędników pruskich w roku 1887 władze podzieliły dotychczasowy powiat odolanowski na powiaty odolanowski i ostrowski.

Ten pierwszy obejmował powierzchnię 479,6 km2 i na jego obszarze leżały miasta: Odolanów Raszków i Sulmierzyce. Powiat ostrowski liczył 414,26 km2 i obejmował także miasto Ostrów. Powiat ostrowski dzielił się na cztery obwody: Ostrów - Północ, Ostrów - Południe, Sieroszewice i Skalmierzyce. Na czele obwodu stał komisarz obwodowy, któremu podlegały gminy i obszary dworskie.

Karski leżały na terenie Komisariatu Obwodowego Ostrów - Północ, którego siedziba mieściła się w Krępie. W skład obwodu wchodziły gminy: Będzieszyn, Biskupice Szalone (dzisiejsze Biskupice Ołoboczne), Biniew, Czekanów, Fabianów, Franklinów, Grabów, Kamienice Nowe, Kołątajew, Krępa, Kwiatków, Lewków, Pruślin, Słaborowice, Słaborowice Nowe i Szczury oraz obszary dworskie: Będzieszyn, Biniew, Czekanów, Karski, Krępa, Kwiatków, Lewków, Młynów i Szczury.

W roku 1934 zlikwidowano gminy jednowioskowe i obszary dworskie i utworzono gminy zbiorcze, wśród których była także gmina Czekanów. Obejmowała ona 11 gromad. Gromada była najniższą jednostką samorządu terytorialnego i powstała zazwyczaj z połączenia dotychczasowych gmin wiejskich i obszarów dworskich.

W roku 1939 gmina Czekanów liczyła 4072 mieszkańców i obejmowała gromady: Biskupice Ołoboczne (1184 mieszkańców),Czekanów (469), Fabianów (406), Franklinów (314), Karski (232), Kołątajew (139), Kwiatków (224), Lewków (356), Lewkowiec (188), Słaborowice (390), Szczury (170).

Gromady utworzono na mocy ustawy z dnia 23 stycznia 1933 roku, a na jej czele stał sołtys. Gminą kierował zarząd gminy na czele którego stał wójt.

W czasie II wojny światowej Niemcy zachowują istniejący podział terytorialny, przemianowali Czekanów na Schackenau.

Karski otrzymały nazwę Karske, Kołątajew - Wilhelmsfelde, Lewków - Klein LÖwenfeld, Kwiatków Blutenfelde, Słaborowice - Schwachwalde.

Gmina Czekanów istniała do października 1954 roku, kiedy to w miejsce gmin na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 38 gromad. Wieś Karski należała do gromady Lewków, której siedziba znajdowała się nadal w Czekanowie.

Z dniem 1 stycznia 1960 roku teren gromady Lewków powiększony został o większą część gromady Ociąż. Następnie z dniem 1 stycznia 1962 roku do gromady Lewków przyłączono gromadę Biskupice Ołoboczne. Gromada Lewków istniała do 1 stycznia 1973 roku kiedy to powołano do życia nowe jednostki administracyjne - gminy. Czekanów znalazł się w granicach administracyjnych gminy Ostrów Wielkopolski.

Po zakończeniu działań wojennych na terenie powiatu ostrowskiego przystąpiono do realizacji dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 roku o reformie rolnej. Zgodnie z tym dekretem na terenie województwa poznańskiego na cele reformy rolnej przeznaczono nieruchomości ziemskie stanowiące własność albo współwłasność osoby fizycznej o łącznej powierzchni 100 ha. Majątek w Karskach przeznaczony został na cele reformy, gdyż jego powierzchnia wynosiła 754,9 ha. Na terenie powiatu ostrowskiego powołano komisarza ziemskiego do prac związanych z reformą. W poszczególnych gminach powołano pełnomocników reformy rolnej. W gminie Czekanów pełnomocnikiem był Czesław Durajczyk. W poszczególnych majątkach powołano Folwarczne Komisje Podziału Ziemi. Nie zachował się skład Komisji w Karskach. Wiadomo tylko, że parcelacją majątku w Karskach i Szczurach przeprowadził Stanisław Bauman. a wielką aktywnością przy tych pracach wykazał się działacz PPS Stanisław Grzelak. Brak dokumentów odnoszących się do przebiegu i wyników reformy rolnej w Karskach.

Jednakże po kilku latach wraz z umacnianiem się systemu stalinowskiego w naszym kraju zmieniła się polityka władz wobec ludności chłopskiej. W końcu lat czterdziestych ubiegłego wieku przystąpiono do tworzenia rolniczych spółdzielni produkcyjnych. Taka spółdzielnia powstała także najprawdopodobniej w 1952 roku w Karskach  i miała swoją bazę w byłym majątku ziemskim. Działała kilka lat i została rozwiązana po znanych wydarzeniach w październiku 1956 roku. Jej założycielem i prezesem był Jan Witoński.

Do roku 1968 we wsi nie było świetlicy. Wszystkie uroczystości i zabawy odbywały się na placu koło jednego z tzw. „ośmioraków". Próby amatorskiego teatru odbywały się w prywatnych mieszkaniach, a po utworzeniu Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w jej biurze. Z przygotowanymi przedstawieniami amatorskimi wyjeżdżano do sąsiednich wsi: Biskupic Ołobocznych, Czekanowa i Lewkowa. Dochód z tych przestawień przeznaczony był na zakup rekwizytów do kolejnych przedstawień oraz na potrzeby środowiska.

Organizowano także tzw. „majówki" na wolnym powietrza, na których najczęściej za darmo przygrywał Wincenty Wielgusiak. Kilka razy zorganizowano także dożynki w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, na których w części artystycznej występowała młodzież z wioski. Począwszy od roku 1953 do wsi przyjeżdżała z ramienia Powiatowej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim instruktorka gospodarstwa domowego Gajda i prowadziła zajęcia kulturalne w zakresie prowadzenia gospodarstwa domowego.

W roku 1968 w części wspomnianego już „ośmioraka" wygospodarowano pomieszczenie na przechowywanie sprzętu przeciwpożarowego będącego na wyposażeniu miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej oraz utworzono świetlicę wiejską. Od tego momentu życie społeczne i kulturalne koncentrowało się w tych pomieszczeniach.

Kolejną jednostką o charakterze gospodarczym było Kółko Rolnicze powstałe w dniu 16 stycznia 1968 roku. Założycielami tej organizacji byli: Władysław Bugara, Władysław Bury, Czesław Krajewski, Wojciech Krysztofiak, Hieronim Matysiak, Irena Mocek, Wiktoria Puk, Antoni Rapier, Stefan Szron, Szczepan Szymczak, Jan Witoński i Wiktor Zamorski. Wybrano władze Kółka Rolniczego: Zarząd i Komisję Rewizyjną. W skład Zarządu weszli: prezes- Stefan Szron, skarbnik - Antoni Rapier i sekretarz - Jan Witoński. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Hieronim Matysiak, a jej członkami: Irena Mocek i Wojciech Krysztofiak. W protokóle z tego zebrania założycielskiego odnotowano, że Hieronim Matysiak postulował „ustawić jeden zestaw ciągnikowy, gdyż odczuwa się jego dotkliwy brak we wsi". Kółko Rolnicze w Karskach decyzją kierownika oddziału Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 1968 roku zostało wpisane do rejestru stowarzyszeń i związków pod pozycją nr 16/131.

Statut Kółka Rolniczego przewidywał, że jego członkinie organizują Koło Gospodyń Wiejskich. KGW działało na podstawie statutu Kółka Rolniczego, regulaminu KGW oraz planu pracy uzgodnionego z Zarządem Kółka Rolniczego. Członkowie KGW do kierowania bieżącymi pracami Koła wybierały Zarząd, który dysponował składami wpłaconymi przez kobiety oraz innymi dochodami uzyskanymi ze swej działności.

Nie zachowały się żadne dokumenty z założenia i pierwszych lat działalności Koła Gospodyń Wiejskich. Z przekazu ustnego wynika, że założycielką i pierwszą przewodniczącą Koła była Irena Mocek, a skład Zarządu wchodziła także Mirosław Ździech jako sekretarz i Czesława Szymczak pełniącą funkcję skarbnika.

Po dwuletniej kadencji pierwszych władz Kółka Rolniczego, w dniu 6 marca 1970 roku odbyło się Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, na które przybyło 8 członków Kółka i 10 członkiń KGW. Zebranie to - podobnie jak zebranie założycielskie, z ramienia władz gromady obsługiwał inż. Władysław Marczak. Dyskusja na zebraniu koncentrowała się wokół działalności Międzykółkowej Bazy Maszynowej w Lewkowie, która nie terminowo wykonywała usługi polowe. Proponowano zaprowadzić książki zamówień usług i opracowanie harmonogramu wykonywania najpilniejszych prac polowych i omłotów. Poskreślano też brak dostatecznej liczby traktorzystów MBM, który to fakt  negatywnie rzutował na działalność tej jednostki. Wybrano władze Kółka Rolniczego. Skład Zarządu został bez zmian, ale jego członkiem została także przewodnicząca KGW Irena Mocek. Przewodniczącą Komisji Rewizyjnej została Maria Mierzchała, a jej członkami Wojciech Krysztofiak i Hieronim Matysiak. Delegatem na Powiatowy Zjazd Kółek Rolniczych został Stefan Szron.

Kolejne Walne Zebranie odbyło się w dniu 11 lutego 1971 roku i uczestniczyli w nim: z ramienia Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopcka" w Czekanowie - organizator usług rolnych Józef Gruszka, władze MBM Lewków reprezentowała skarbnik Maria Wielgusiak, a Powiatowy Związek Kółek Rolniczych w Ostrowie Wielkopolskim Stefania Nowak. W obradach uczestniczył przewodniczący Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Lewkowie Edmund Marciniak i agronom Władysław Marczak. I znów głównym tematem dyskusji była sprawa nieterminowego i niedbałego wykonywania prac polowych przez MBM. Poruszono też sprawę nie wykonania kontraktacji czterech podstawowych zbóż prze wieś Karski, W zebrani uczestniczyło 12 członków Kółka i tylko 4 członkinie KGW.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, z którego zachował się protokół - odbyło się w dniu 1 lutego 1972 roku. Uczestniczył w nim kierownik MBM Henryk Sztukowski i prezes GS „SCH" Franciszek Kędzierski oraz Władysław Marczak. Z liczby 17 członków w zebraniu uczestniczyło 15 osób oraz aż 26 członkiń KGW. Członków Kółka interesowała sprawa kontraktacji w GS i wykup nawozów z tej jednostki pod te umowy oraz sprawa ziarna siewnego na wiosenne siewy. Członkinie KGW interesowała sprawa paszy do kurcząt, ogródki kwiatowe przy domach i wprowadzenie do uprawy mało znanych warzyw. Poruszano też sprawę wykładów mających być przeprowadzonych przez lekarza specjalistę oraz kto będzie pokrywał koszty jego przyjazdu. W składzie Zarządu nową osobą była tylko nowa przewodnicząca KGW Antonina Krysztofiak, która jednocześnie wybrana została delegatem na Powiatowy Zjazd Kółek Rolniczych. Przewodniczącą Komisji Rewizyjnej została Krystyna Jamroziak, a pozostali jej członkowie odnowili swój mandat.

W składzie Zarządu KGW oprócz przewodniczącej zmieniła się obsada stanowiska sekretarza, którą została Genowefa Kozińska, a dotychczasowy sekretarz Mirosława Ździech objęła obowiązki skarbnika Koła. Działalność KGW w tym okresie koncentrowała się wokół następujących spraw:

- organizowano konkursy na największa ilość produkcji owoców i warzyw,

- odbywano spotkania z lekarzami różnych specjalności,

- rozprowadzano pisklęta drobiu,

- organizowano kursy gotowania i szycia,

- przygotowano degustację mało znanych potraw głównie z ryb i warzyw,

- urządzono plac zabaw i gier dla dzieci,

- organizowano wycieczki do równych miejsc kultu religijnego,

- organizowano obchody świąt kobiet, matki i dnia dziecka.

W roku 1979 przeprowadzono zbiórkę pieniężną na Dom Dziecka i Centrum Zdrowia Dziecka, a w następnym odwiedzono członkinie KGW przebywające w Doku Opieki Społecznej w Psarach.

W końcu lat 70-tych ubiegłego wieku za środki finansowe pozyskane Funduszu Rozwoju Rolnictwa zakupiono sprzęt do wypożyczalni artykułów gospodarstwa domowego. Kobiety też pracowały przy rozrzucaniu żużla na drogach wiejskich. Dzięki staraniom Zarządu KGW udało się także uzyskać przydział butli gazowych do mieszkań członkiń. Członkinie Koła przepracowały także 2029 godzin przy budowie świetlicy wiejskiej wykonując głównie prace porządkowe oraz przy wystroju i dekoracji tego obiektu. Dominujący był także wkład Kobiet w przygotowanie uroczystej Sesji Gminnej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim w dniu 22 lipca 1988 roku połączonej z oddaniem do użytku świetlicy wiejskiej.

W grudniu 1991 roku wybrano nowy Zarząd KGW w składzie: przewodnicząca - Janina Rutkowska, z-ca przewodniczącej - Bogumiła Łyżwa, sekretarz - Czesława Sikorska, skarbnik - Zofia Wyrwas. Koło liczyło w tym czasie 40 członkiń.

W dniu 25 lutego 1993 roku KGW uroczyście obchodziło 25 rocznicę swojej działalności. W części artystycznej tej imprezy wystąpił znany zespół folklorystyczny z Sobótki „Jutrzenka". Został nawiązana ścisła i żywa współpraca dwóch istniejących jeszcze we wsi organizacji: Ochotniczej Straży Pożarnej i Koła Gospodyń Wiejskich, która przejawia się organizacją wielu imprez kulturalnych i społeczno - gospodarczych, takich jak: bal sylwestrowy, andrzejki, dożynki gminne, obchody dnia seniora i gwiazdki dla dzieci, itp.

Uzyskane z organizacji tych imprez środki finansowe przeznaczane są na modernizacje i uzupełnienie wyposażenia świetlicy i zaplecza kuchenno - sanitarnego. Zmienia się też wystój otoczenia świetlicy, zakupywany jest nowy sprzęt dla potrzeb KGW oraz OSP. Dzięki tej współpracy poprawiają się warunki życia wszystkich mieszkańców sołectwa Karski.


Zarys historii Ochotniczej Straży Pożarnej w Karskach

Zebranie Ochotniczej Straży Pożarnej w Karskach odbyło się w dniu 7 września 1965 roku, w sali wiejskiej mieszczącej się w budynku nr 32, gdzie obecnie znajduje się mieszkanie Krzysztofa Fity. Organizatorem zebrania był sołtys Władysław Sieczka, który też przewodniczył temu zgromadzeniu. Zarząd Oddziału Państwowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim reprezentował Tadeusz Lubojański zamieszkały w Czekanowie. Przedstawicielem Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Ostrowie Wielkopolskim był jej pracownik, szef zmiany Franciszek Kruszyk, który mieszkał na stałe w Karskach. Na zebranie przybyło 16 mieszkańców wioski, którzy własnoręcznymi podpisami potwierdzili swój akces na członków nowopowstałej jednostki. Założycielami Ochotniczej Straży Pożarnej W Karskach byli: Władysław Bugara, Stanisław Bury, Władysław Bury, Józef Kopeć, Franciszek Kruszyk, Mieczysław Łyżwa, Ryszard Matysiak, Stanisław Pajek, Antoni Rapier, Henryk Rutkowski, Józef Sieczka, Władysław Sieczka, Stefan Szron, Henryk Tęsiorowski, Sławomir Tęsiorowski i Jan Witoński. Protokolantem zebrania założycielskiego był: Stanisław Bury. Statut Ochotniczej Straży Pożarnej omówił Franciszek Kruszyk, a zabierający po nim głos Tadeusz Lubojański mówił o roli, zadaniach i uprawnieniach OSP. Zebrani jednogłośnie przyjęli statut OSP. Następnie przystąpiono do wyboru władz jednostki. Na funkcje prezesa OSP zgłoszono kandydatury Mieczysława Łyżwy i Stefana Szrona.
W jawnym głosowaniu prezesem wybrany został Mieczysław Łyżwa, który otrzymał 11 głosów. Naczelnikiem jednogłośnie wybrano Franciszka Kruszyka. Następnie przystąpiono do wyboru pozostałych członków Zarządu. Zgłoszono 5 kandydatów, spośród których największą liczbę głosów, bo aż 15 otrzymał Jan Witoński. Oprócz niego członkami zostali: Antoni Rapier (12 głosów) i Józef Kopeć (11 głosów). Ostatecznie Jan Witoński został skarbnikiem, Antoni Rapier sekretarzem, a Józef Kopeć gospodarzem jednostki. Wybrano tez Komisje Rewizyjną w składzie: przewodniczący: Stefan Szron i członkowie: Stanisław Bury i Józef Sieczka.

Ustalono, że składka członkowska wynosić będzie 5 zł miesięcznie. Wniosek o zarejestrowanie OSP do Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu złożył w dniu 17 września 1965 roku Zarząd Oddziału Powiatowego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim zaznaczając, że jednostka w Karskach „jest objęta planem rozmieszczenia sieci straży pożarnych". W odpowiedzi na to pismo Urząd Spraw Wewnętrznych udzielił w dniu 2 grudnia 1965 roku informacji, że OSP została zapisana do rejestru stowarzyszeń i związków pod numerem 815/16/96.następnie pismem z dnia 22 stycznia 1966 roku Zarząd Straży Pożarnych Prezydium Państwowej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim swój i Komisji Rewizyjnej skład osobowy. W piśmie tym podano, że gospodarzem jednostki był Władysław Sieczka. Dzięki staraniom Franciszka Kruszyka jednostka otrzymała na wyposażenie motopompę M-400.

Niewiele dokumentów zachowało się z pierwszych lat działalności jednostki. Zachowany rejestr opłacalności składek członkowskich pozwalała stwierdzić, że spośród członków - założycieli działalności nie kontynuował Stanisław Bury, który nie uiścił żadnej składki członkowskiej: Czesława Krajewskiego, Tadeusza Więcława, Franciszka Tęsiorowskiego, Józefa Milę, Wojciecha Krysztofiaka, Leona Mierzchałę i Henryka Puka. Składkę w wysokości 5zł miesięcznie płaciło większość członków. W roku 1968 obniżono ja na 3 zł miesięcznie.

W roku 1966 składkę opłacało 16 członków, 4 dalszych odbywało zasadniczą służbę wojskową a 1 przebywał w sanatorium. W następnym roku składkę uiściło 13 osób, 6 przebywało w wojsku i 1 e sanatorium.

Jednostka posiadając motopompę brała udział w rejonowych zawodach sportowo-pożarniczych, a mundury ochronne na ten czas naczelnik Franciszek Kruszyk wypożyczał w Komendzie powiatowej Straży Pożarnych w ostrowie Wielkopolskim. Zgubione dokumenty z lat 1966 - 1971 nie pozwalają szczegółowo omówić działalności jednostki w tym okresie.

Wszystkie Walne Zebrania i posiedzenia Zarządu OSP odbywały się w sali wiejskiej, obok której w oddzielnym pomieszczeniu przechowywano sprzęt gaśniczy: motopompę i kilka węży.

W roku 1972 jednostka otrzymała 10 kompletów mundurów ochronnych z Komendy powiatowej Straży Pożarnej w Ostrowie Wielkopolskim. W tym samym roku przy remoncie swojego pomieszczenia wykonano czyny społeczne na kwotę 675 zł. Jeden 3-osobowy zespół dokonywał kontroli stanu ochrony przeciwpożarowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych i innych obiektach stanowiących własność indywidualna na terenie wioski. Jedynym dochodem jednostki były wpływy ze składek członkowskich wynoszące 112 zł. Jednostka w 1972 roku liczyła 17 członków czynnych, którymi byli: Władysław Bugara, Władysław bury, Marian Kempiński, Franciszek Kruszyk, Wojciech Krysztofiak, Mieczysław Łyżwa, Leon Mierzchała, Janusz Puk, Antoni Rapier, Henryk Rutkowski, Władysław Sieczka, Marek Spławski, Stefan Szron, Henryk Tęsiorowski, Tadeusz Więcław i Jan Witoński.

W Walnym Zebraniu w dniu 27 stycznia 1973 roku uczestniczyło tylko 10 członków, którzy postanowili, że w składzie osobowym władzy OSP nie nastąpią żadne zmiany. Skład Zarządu przedstawiał się następująco: prezes - Mieczysław Łyżwa, I wiceprezes i naczelnik - Stefan Szron, II wiceprezes - Marian Kempiński, skarbnik - Antoni Rapier, sekretarz - Marek Spławski, Gospodarz - Władysław Bugara, i przedstawiciel Gminnej Rady Narodowej - Jan Witoński. Komisji Rewizyjnej przewodniczył Wojciech Krysztofiak, a jej członkami byli Leon Mierzchała i Janusz Puk.

Na początku lat 70-tych stałym wnioskiem zgłaszanym pod adresem władz nowoutworzonej gminy Ostrów Wielkopolski był zakup lub podział betonowych słupów na budowę suszarni węży. Planowano także wyczyścić staw na działce Franciszka Szaszczaka i po wyłożeniu go wiklina przeznaczyć na zbiornik przeciwpożarowy lub potrzeby wioski. Marzeniem członków było zakupienie syreny alarmowej dla potrzeb jednostki.

Na dzień 1 stycznia 1974 roku na wyposażeniu jednostki był następujący sprzęt: motopompa M-400 z wyposażeniem, 85 mb węża W-52, 80 mb węża W- 75, 3 węże ssawne W-75, 2 prądownice uniwersalne,1 rozdzielacz, 10 mundurów ochronnych i kanister na benzynę o pojemności 2 litrów. W pomieszczeniu zajmowanym przez OSP był regał, na którym przechowywano węże. W tym samym roku jednostka otrzymała 7 szt. helmów i 2 pasy bojowe bez toporów. OSP liczyła wtedy tylko 16 członków czynnych, których w Walnym Zebraniu w dniu 26 stycznia uczestniczyło 12 osób. Postanowiono wówczas wyremontować pomieszczenie zajmowane przez OSP, utworzyć żeńską i męską drużynę młodzieżową, w czasie żniw utworzyć dzieciniec wiejski, a wspólnie z Kołem Gospodyń Wiejskich zorganizować w sali OSP Czekanów wieczorek taneczny. Planowano także podnieść stan gotowości bojowej OSP poprzez organizacje zbiorek i ćwiczeń dla członków jednostki oraz przeprowadzenie 6 godz. Szkolenia przeciwpozarowego wszystkich mieszkańców wioski.

Te same wnioski omówiono na 2 następnych Walnych Zebraniach w dniu 16 lutego 1975 roku i 15 lutego 1976 ale nie zostały one zrealizowane. Na pierwszym z wyżej wymienionych Walnych Zebrań wybrano nowe władze jednostki. Ponieważ w posiedzeniu uczestniczyło tylko 11 członków, wybrano 5 osobowy Zarząd i 3 osobowa Komisje Rewizyjna. Wszyscy wybrani członkowie Zarządu wchodzili w jego skład w poprzedniej kadencji. W składzie Zarządu w porównaniu z poprzednia kadencja brakowało Marka Spławskiego i Władysława Bugary. Ich funkcje powierzono Marianowi Kempinskiemu (sekretarza) i Janowi Witońskiemu (gospodarza). Nowym członkiem komisji rewizyjnej został Tadeusz Więcław w miejsce Janusza Puka.

W roku 1975-1976 nikt z członków jednostki nie zapłacił składek członkowskich, które w poprzednich latach były jedynym źródłem pozyskiwania środków finansowych na potrzeby statutowe. Członkowie swoja postawę uzasadnili tym, ze jednostka nie prowadziła żadnej działalności poza organizacją Walnych Zebrań.

Kolejne Walne Zebranie odbyło się dopiero 12 lutego 1978 roku. Jednostka liczyła wówczas 15 członków czynnych i jednego popierającego. W obradach uczestniczyło tylko 9 członków i 2 gości. Na zebraniu tym Leon Mierzchała objął stanowisko sekretarza zachowując jednocześnie funkcje członka Komisji Rewizyjnej OSP. Było to niezgodne ze statutem jednostki, który zakazywał łączenie tych funkcji. Taki stan nie trwał jednak długo, gdyż Zarząd Gminny Związku Ochotniczych Straż Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim postanowił przyśpieszyć termin kampanii sprawozdawczo- wyborczej na terenie gminy wobec zaniechania pełnienia obowiązków prezesa przez Wacława Łazarza, którego wojewoda kaliski zawiesił w obowiązkach naczelnika gminy. W tej sytuacji kolejne Walne Zebranie odbyło się już 12 listopada 1978 roku. Wybrano władze jednostki delegatów na II Zjazd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim. W dniu zebrania jednostka liczyła 19 członków zwyczajnych gdyż w porównaniu z lutym przyjęto 6 nowych a skreślono 2 dotychczasowych członków. W posiedzeniu uczestniczyło 13 z nich. O kondycji OSP najlepiej świadczy stan środków finansowych pozostających w dyspozycji Zarządu- 28,75 zł.

W składzie Zarządu dokonano niewielkich zmian. Piotr Bury został wybrany gospodarzem i członkiem Zarządu w miejsce Jana Witońskiego, a jego brat Bogdan został członkiem Zarządu. Nowymi członkami Komisji Rewizyjnej zostali: Zdzisław Łyżwa i Leszek Szron. Delegatami na Zjazd Gminny wybrano: prezesa- Mieczysława Łyżwę oraz Tadeusza Więcława i Leszka Szrona.

Oprócz nich członkami jednostki byli: Władysław Bury, Marian Fita, Franciszek Kruszyk, Wojciech Krysztofiak, Leon Mierzchała, Janusz Puk, Mirosław Pietrzak, Antoni Rapier, Henryk Rutkowski, Wacław Rutkowski, Józef Sieczka, Stefan Szron, Krzysztof Szymczak, Sławomir Tęsiorowski i Jan Witoński.

Władze OSP w tym składzie pracowały przez cała 2- letnią kadencję. W tym okresie nie zdołano nawet zebrać składek członkowskich, których nikt nie płacił od 1977 roku. Taki stan nie mógł dalej istnieć i wobec nacisków Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim na kolejnym Walnym Zebraniu w 16 grudnia 1981 roku dokonano istotnych zmian w składzie władz OSP. Nowym prezesem jednostki został dotychczasowy naczelnik Stefan Szron będący wówczas radnym Gminnej Rady Narodowej w Ostrowie Wielkopolskim, a funkcję naczelnika objął Piotr Bury, jego zastępca został brat Bogdan Bury. Swoje funkcje w Zarządzie zachowali jedynie Leon Mierzchała i Antoni Rapier. Nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Tadeusz Więcław, jej sekretarzem Ryszard Matysiak, a członkiem Wojciech Krysztofiak. Delegatami na zjazd Gminy wybrano Stefana Szrona i Leona Mierzchałe.

Nowe władze OSP ożywiły działalność jednostki, która też otrzymała większe wsparcie ze strony Zarządu Gminnego ZOSP. Po raz pierwszy w historii jednostki zorganizowano zabawę taneczna, która przyniosła 14. 434 zł zysku. Zarząd Gminny ZOSP zakupił 2 komplety mundurów wyjściowych, których jednostka dotychczas nie posiadała. Ważnym wydarzeniem w tym roku był również udział po kilkuletniej przerwie sekcji bojowej OSP gminnych zawodach sportowo- pożarniczych, które odbyły się w dniu 3 lipca 1983 roku w Lamkach.

Na Walnym Zebraniu w dniu 2 grudnia 1981 roku wystąpiono do władz gminy o sprzedaż działki ze starym budynkiem podworskim, stanowiącym własność Państwowego Funduszu Ziemi, na którym zaplanowano budowę remizy strażackiej. Na zebraniu tym nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej wybrano Marka Spławskiego, gdyż jej dotychczasowy „ szef" Tadeusz Więcław przeprowadził się z Karsek do Gorzyc Wielkich. Natomiast Leszkowi Szronowi powierzono funkcje gospodarza OSP. Funkcję tą pełnił tylko rok gdyż na kolejnym walnym zebraniu 12 grudnia 1982 roku powołano na nią Wojciech Krysztofiaka. Zebranie to kończące dwuletnia kadencję władz jednostki, wybrało funkcję naczelnika Leona Mierzchała. Nowym sekretarzem został Marek Spławski, a przewodniczącym Komisji Rewizyjnej wybrano Sławomira Tęsiorowskiego. Delegatami na Zjazd Gminny ZOSP Marek Spławski i Stanisław Nagel. Rok 1982 był również dobrym rokiem finansowym, gdyż w kasie OSP pozostała na nowy rok znaczna wówczas kwota 26.772 zł.

W maju 1983 roku jednostka otrzymuje z Urzędu Gminy syrenę elektryczną, którą zainstalowano dopiero w następnym roku. Komenda Powiatowa Straży Pożarnych wymienia dotychczas będącą na stanie OSP motopompę M-400 na nową M-800. Członkowie jednostki wspólnie z członkami Koła Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej rozpoczęli także rozbiórkę budynku PFZ z zamiarem z zaadaptowania go na strażnicę i świetlicę wiejską. Przeprowadzono także renowacje zbiornika przeciwpożarowego na gruncie Franciszka Szaszczaka. Renowacje zbiornika wykonał Rolniczy Kombinat Spółdzielczy w Borowcu na własne koszty. Po zakończeniu prac właściciel gruntu nie pozwolił jednak na wykorzystywanie go do celów ochrony przeciwpożarowej.

W Walnym Zebraniu w dniu 6 stycznia 1985 wybrano nowa Komisję Rewizyjną, której przewodniczącym został Józef Bury, a członkami Wojciech Krysztofiak i Jan Witoński. Wiadomym znakiem umacniania się organizacyjnego OSP jest wzrost jej liczby członków. W grudniu 1982 roku OSP liczyła 19 członków zwyczajnych, w styczniu 1984 roku- 26, a w styczniu 1985 roku już 30 członków zwyczajnych oraz 4 wspierających. Jednostka z Urzędu Gminy otrzymuje 10 hełmów bojowych i 2 mundury wyjściowe.

W roku 1986 przy jednostce powstaje Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza, której władze gminy przekazują 10 pasów i 10 hełmów młodzieżowych. Sekcja w grupie IIa chłopców (16-18lat) miała bardzo udany debiut gdyż podczas gminnych zawodów sportowo- pożarniczych w dniu 19 czerwca 1986 roku zajęła II miejsce z takim samym wynikiem jak zwycięzca- OSP Sadowie. Jeszcze większy sukces odniosła sekcja bojowa w grupie III"M", która zajęła I miejsce i uzyskała prawo startów w zawodach rejonowych. Ten jak na razie jedyny start jednostki w zawodach rejonowych nie przyniósł jej sukcesu, gdyż w dniu 7 września 1986 roku na boisku sportowym w Pruślinie zajęła ostatnie 5 miejsce. Należy odnotować także, że organizatorem wyżej wymienionych zawodów gminnych była po raz pierwszy w swojej historii OSP Karski.

Walne Zebranie w dniu 25 stycznia 1987 roku podsumowuje 4 - letnią kadencję władz OSP oraz wybiera Zarząd i Komisję Rewizyjną na nową kadencję. Prezesem ponownie wybranym zostaje Stefan Szron, skarbnikiem Antoni Rapier, a gospodarzem Wojciech Krysztofiak. Nowym naczelnikiem zostaje dotychczasowy sekretarz OSP Marek Spławski, wiceprezesem odpowiedzialnym za pracę z młodzieżą Jan Kupycz, a Stanisławowi Jurkowi powierza się funkcję sekretarza. Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się w składzie: przewodniczący - Jarosław Nagel oraz Leon Mierzchała i Jan Mocek. Na zebraniu tym podsumowano prace społeczne przy budowie świetlicy wiejskiej, której budowa dobiegła końca oraz podjęto decyzję o dobudowaniu do niej zaplecza kuchenno- gastronomicznego i strażnicy OSP. Walne Zebranie wybrało delegatami na Zjazd Gminny Stefana Szrona i Jarosława Nagla. Zjazd ten odbył się w dniu 1 marca 1987 roku w Borowcu, gdzie prezes Stefan Szron wybrany został członkiem Zarządu Gminnego jako pierwszy działacz z Karsek.

Energiczne działania jednostki powodują napływ nowych członków w jej szeregi. W samym tylko 1986 roku przyjęto do OSP aż 12 nowych członków.

Na początku 1988 roku jednostka liczyła 44 członków zwyczajnych, 4 wpierających i 12 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Odbiciem działalności jednostki w latach 80-tych były jej osiągnięcia we współzawodnictwie statutowym pomiędzy terenowymi OSP na terenie gminy Ostrów Wielkopolski. W latach 1979-1984 jednostka klasyfikowana była na miejscach 16-20 na 21 jednostek. W roku 1985 jednostka zajęła w tej rywalizacji 4 miejsce 1986 roku- 3 miejsce i 1, w 1987 roku- 2 miejsce za OSP Franklinów.

Kolejne Walne Zebranie w dniu 8 stycznia 1989 roku dokonuje zmiany całego składu osobowego Komisji Rewizyjnej. Jej nowym przewodniczącym zostaje Stanisław Muszyński, a członkami Marek Kobierski i Wacław Rutkowski.

Kadencja władz OSP wybranych w roku 1987 upływa w roku 1991. Walne Zebranie sprawozdawczo- wyborcze odbyło się w dniu 2 lutego 1991 roku przy bardzo niskiej frekwencji członków. Na zebraniu tym z kandydowania do władz jednostki zrezygnowało wielu starszych wiekiem i zasłużonych członków. Nowym prezesem OSP został: Marek Spławski, a funkcje naczelnika objął ponownie Leon Mierzchała. Wiceprezesem został Lesze Szron. „ Nowymi twarzami" w składzie Zarządu byli: zastępca naczelnika Wiesław Czarnota, sekretarz Wacław Rutkowski i gospodarz Ryszard Matysiak. Antoni Rapier po raz kolejny został wybrany skarbnikiem OSP. W skład Komisji Rewizyjnej weszli: Jan Mocek jako przewodniczący, Stanisław Kucza i Lucjan Urbaniak jako członkowie. Delegatami na Zjazd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim wybrani zostali: Stefan Szron i Marek Spławski.

W dniu 24 sierpnia 1991 roku Sejm uchwalił nową ustawę o ochronie przeciwpożarowej, zgodnie, z która ochotnicze straże pożarne ponownie stały się stowarzyszeniami rejestrowanymi w sądach powszechnych i mogącymi dowolnie kształtować swój statut. W tej sytuacji zwołane na dzień 10 listopada 1991 roku Nadzwyczajne Walne Zebranie przyjęło statut opracowany przez Zarząd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim, które następnie przedłożono do rejestracji w Sądzie Wojewódzkim w Kaliszu.

Przemiany gospodarcze i społeczne zapoczątkowane na początku lat 90-tych osłabiły prężność organizacyjną jednostki, czego wymownym przykładem jest spadek członków czynnych do 30 osób w końcu 1991 roku. Niska była też frekwencja członków na kolejnych Walnych Zebraniach. W roku 1991 OSP nie brała udziału w zawodach sportowo- pożarniczych, co nie zdarzyło się do roku 1994.

W roku 1992 jednostka była po raz drugi organizatorem gminnych zawodów sportowo- pożarniczych, tym razem w grupie I (młodzież do lat 15 włącznie). Do tych zawodów zgłosiła sekcję dziewcząt i chłopców. Kilka tygodni później # sekcje z OSP startowało podczas eliminacji do gminnych zawodów sportowo- pożarniczych, które odbyły się na lotnisku w Michałkowie. W efekcie w prowadzonym przez Zarząd Gminny ZOSP RP współzawodnictwie na najlepszą OSP na terenie gminy podczas tych zawodów jednostka została sklasyfikowana na 8 miejscu. W tej rywalizacji w następnych latach OSP zajmowała dalsze miejsca: 11 w 1993, 14 w 1994, 12 w 1995, 20 w 1996 roku.

Po zarejestrowaniu OSP jako stowarzyszenie Zarząd zdecydował się na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 3 stycznia 1993 roku przeprowadzić wybory do władz jednostki. Zgodnie z nowym statutem wybrano 9 osobowy Zarząd i 3 osobową Komisję Rewizyjną. Swoje funkcje w Zarządzie zachowali: Marek Spławski, Leon Mierzchała, Wacław Rutkowski i Antoni Rapier. Nowym wiceprezesem został Andrzej Zdziech, zastępcą naczelnika Stanisław Muszyński i gospodarzem Stanisław Kucza, członkami Zarządu zostali: Mirosław Łyżwa i Jan Mocek. Zmianie uległ także skład Komisji Rewizyjnej na czele, której stanął Lucjan Urbaniak mający do pomocy jako jej członków Ryszarda Matysiaka i Kazimierza Wikło.

Głównym zadaniem, jakim stanęło przed władzami OSP było zakończenie budowy strażnicy, ze sklepem i zapleczem kuchenno- gospodarczym dla świetlicy wiejskiej. Podjęto decyzję, aby nad tymi pomieszczeniami wybudować jeszcze jedną kondygnację, w której zamierzano umieścić pokoje gościnne dla osób wynajmujących na imprezy ten obiekt. W oparciu o skromne środki finansowe przyznawane przez władze samorządowe Gminy Ostrów Wielkopolski i przy pomocy garstki działaczy jednostki i samorządu wiejskiego systematycznie realizowano budowę tego obiektu.

Władze OSP wybrane w styczniu 1993 roku działały cała kadencję w tym samym składzie osobowym. Przeprowadzone na Walnym Zebraniu w dniu 7 stycznia 1996 roku wybory w niewielkim stopniu zmieniły ich stan osobowy. Nowym wiceprezesem jednostki został Stanisław Jurek, a dotychczasowy członek Zarządu Stanisław Muszyński objął funkcję gospodarza. Wiesław Czarnota po 3-letniej przerwie wybrany został ponownie zastępcą naczelnika. Wybrano także nowych członków Komisji Rewizyjnej, którymi zostali: Bogdan Bury i Andrzej Ździech. Delegatami na Zjazd Gminny ZOSP RP zostali: Wacław Rutkowski i Marek Spławski. Zarząd i Komisja Rewizyjna OSP w tym składzie pracują do końca kadencji. W tym czasie jednostka liczyła 26 członków czynnych, 7 dożywotnich i 16 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej.

Władze jednostki doprowadziły w 1997 roku do zorganizowania przedawnionego jubileuszu 30 - lecia jednostki. Uroczystości jubileuszowe zorganizowano w dniu 20 lipca. Po mszy świętej w kościele parafialnym w Lewkowie, członkowie jednostki, delegacje, poczty sztandarowe z jednostek z terenu gminy spotkały się na uroczystej zbiórce na placu przed świetlicą i strażnicą. Ksiądz Antoni Nowak poświęcił nową strażnicę, a zasłużeni działacze OSP wyróżnieni zostali odznaczeniami związkowymi. Była to pierwsza duża uroczystość zorganizowana przez jednostkę w jej historii.

W tym samym roku aż cztery sekcje OSP uczestniczyły w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych, zajmując w tej rywalizacji odległe miejsca. Sekcja chłopców uczestniczyła kolejny raz w turnieju piłki nożnej o Puchar Zarządu Gminnego ZOSP RP, ale odpadła z gry już w turnieju eliminacyjnym.

W następnym roku do zawodów sportowo - pożarniczych jednostka zgłosiła trzy sekcje, w których wszystkie awansowały do zawodów finałowych. Najlepiej z nich zaprezentowała się sekcja seniorów, która sklasyfikowana została na 4 miejscu, a sekcja bojowa (gr. III) zajęła 7 miejsce. W punktacji ogólnej, prowadzonej podczas tej imprezy, OSP sklasyfikowana została na 14 miejscu.

W roku 1999 tylko dwie sekcje uczestniczyły w zawodach sportowo - pożarniczych, z których jedna zakwalifikowała się do finału. Zawody finałowe zorganizowane zostały w dniu 5 września na stadionie miejskim (żużlowym) w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie uczestnicząca w nich sekcja seniorów zwyciężyła w swojej grupie. Następnie sekcja ta brała udział w I Powiatowych Zawodach Sportowo - Pożarniczych, które w dniu 26 września odbyły się w Sośniach, gdzie zajęła 3 miejsce.

W tym samym roku, w dniu 10 stycznia, odbyło się kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze. Nowym skarbnikiem został Stanisław Jurek, Piotr Wikło wybrany został na funkcję wiceprezesa, a Antoni Rapier powrócił na stanowisko gospodarza. W składzie Komisji Rewizyjnej nie zaszły żadne zmiany. Na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 2 stycznia 2000 roku, nowym gospodarzem OSP został Mieczysław Łyżwa.

W roku 2000 dokonano istotnych zmian w zasadach organizacji gminnych zawodów sportowo - pożarniczych. Członkowie Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych rywalizowali odtąd według regulaminu CTIF, w którym prawo startu mają dziewczęta i chłopcy do 16 roku życia włącznie. Starsi członkowie MDP ( 17 -18 lat) uzyskali prawo startu w zawodach sekcji bojowych (gr. „A"), a dziewczyny w gr. „C". Obniżono także wiek kobiet w grupie seniorek, gdzie prawo startu uzyskały panie po 30 roku życia (gr. „Cs"). Bez zmian pozostawiono rywalizację w kategorii seniorów (gr. „As"). Zrezygnowano także z przeprowadzania eliminacji w rewirach i od tego momentu w każdej kategorii wiekowej odbywają się zawody dla wszystkich jednostek z terenu gminy.

Do rywalizacji w tym roku przystąpiły tylko sekcje w gr. „A" i „As", ale zajęły dalsze miejsca, a sekcja seniorów została sklasyfikowana nawet na ostatnim miejscu. W następnym roku ponownie lepiej zaprezentowała się sekcja w gr. „A", która zajęła 7 miejsce.

W roku 2000 kontynuowano prace wykończeniowe w części socjalnej świetlicy wiejskiej oraz położono kostkę przed budynkiem.

Na Walnym Zebraniu w dniu 7 stycznia 2001 roku wybrano dwóch delegatów (przedstawicieli) na IX Zjazd Gminny ZOSP RP w Ostrowie Wlkp. Mandaty uzyskali: Marek Spławski - prezes OSP i Ryszard Płóciennik. Ten pierwszy wybrany został też przedstawicielem OSP w Zarządzie Gminnym w nowej kadencji.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 6 stycznia 2002 roku, na którym prezesem jednostki wybrany został Wacław Rutkowski, a dotychczas pełniący tą funkcję Marek Spławski został naczelnikiem. Funkcję sekretarza powierzono Tomaszowi Spławskiemu, a jego brat Maciej został kronikarzem OSP. Komisja Rewizyjna wybrana została w składzie: przewodniczący - Bogdan Bury i członkowie - Lucjan Urbaniak i Andrzej Ździech.

W tym samym roku do zawodów gminnych zgłoszono ponownie dwie sekcje, z których lepsza była drużyna bojowa (gr. „A"), sklasyfikowana na wysokim 4 miejscu.
Te dwie sekcje uczestniczyły w zawodach w dwóch następnych latach, ale nie zanotowały większych sukcesów. Sekcji bojowej nie pomógł nawet własny teren, gdyż jednostka była w dniu 20 czerwca 2004 roku organizatorem gminnych zawodów w gr. „A" i „C" w Karskach.

Dużym wydarzeniem w życiu OSP było w roku 2003 bezpłatne pozyskanie na własność samochodu marki Żuk (rok produkcji 1997) z silnikiem wysokoprężnym. Pojazd ten we własnym zakresie członkowie jednostki zaadoptowali do celów ochrony przeciwpożarowej. W ramach tych prac wyremontowano podwozie, zamontowano hak holowniczy, pomalowano cały pojazd oraz zainstalowano sygnały dźwiękowe i świetlne. Koszty zakupu materiałów do remontu poniosła Gmina Ostrów Wlkp. Samochód ten z dniem 5 stycznia 2004 roku wszedł do służby w jednostce. Następnie Zarząd Oddziału Gminnego ZOSP RP w Ostrowie Wlkp przekazał jednostce przyczepkę pożarniczą produkcji niemieckiej. W ten sposób udało się wyposażyć jednostkę w wielofunkcyjny zestaw samochodowy.

Ostatnim ważnym wydarzeniem było Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze w dniu 2 stycznia 2005 roku. Wybrano wówczas zarząd w składzie: prezes - Wacław Rutkowski, naczelnik - Marek Spławski, wiceprezes - Piotr Bury, zastępca naczelnika - Wiesław Czarnota, sekretarz - Tomasz Spławski, skarbnik - Stanisław Jurek, gospodarz - Lucjan Urbaniak i kronikarz - Maciej Spławski. Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się w składzie: przewodniczący - Bogdan Bury, sekretarz - Stanisław Muszyński i członek - Grzegorz Piosik. W dniu zebrania OSP liczyła 36 członków czynnych, 1 członka honorowego, 3 członków dożywotnich i 1 wspierającego.

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.