Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Daniszyn

Daniszyn

 
Zarys dziejów wsi Daniszyn

Pierwsza wzmianka o wsi Daniszyn pochodzi z roku 1403. Wieś stanowiła wówczas własność rycerską. Na początku XVI wieku wieś wchodziła w skład starostwa twz. niegrodowego w Odolanowie, do którego - oprócz tego miasta jako siedziby starosty - należało jeszcze dziewięć wsi. Wtedy też zapewne Daniszyn znalazł się w granicach parafii św. Marcina w Odolanowie, która swoim zasięgiem początkowo obejmowała wsie Baby, Nabyszyce, Raczyce i Tarchały. W roku 1570 w skład parafii wchodziły także wsie Daniszyn, Łąkociny, Uciechów  i Wierzbno. Do końca I  Rzeczypospolitej wieś Daniszyn podobnie, jak cały region ostrowski należała do powiatu i województwa kaliskiego. W roku 1793 r. cała  Wielkopolska została zajęta przez wojska pruskie. W ten sposób nastąpiło kolejne tragiczne dla Polski wydarzenie: drugi rozbiór, w którym uczestniczyły Prusy i Rosja. Zajęte w drugim rozbiorze ziemie polskie otrzymały nazwę Prus Południowych i podzielone zostały na trzy departamenty, między innymi kaliski. Departamenty dzieliły się na powiaty. Zmieniono przy tym dawny polski podział na powiaty i utworzono wiele nowych powiatów, w tym odolanowski. Powiat odolanowski obejmował 187 miejscowości, w tym miasta: Odolanów, Ostrów, Raszków i Sulmierzyce. Na czele powiatu stał landrat, którym został Adam Czernik, właściciele majętności Giżyce. Po wojnach napoleońskich i krótkim okresie istnienia Księstwa Warszawskiego przywrócono panowanie pruskie nad Wielkopolską, której namiestnikiem z ramienia króla pruskiego został Antoni Radziwiłł, właściciel hrabstwa przygodzickiego, spokrewniony z pruskim domem panującym. Nadal istniał powiat odolanowski, którego siedzibę przeniesiono jednak do Ostrowa, gdzie działały też inne urzędy o zasięgu powiatowym.

W roku 1887 dotychczasowy powiat odolanowski obejmujący 892 km2 podzieliły na dwa mniejsze powiaty: odolanowski i ostrowski. Nowy powiat ostrowski obejmował miasto Ostrów i liczył 414,26 km. Powiat odolanowski liczył 479,6 km2 i obejmował miasta: Odolanów, Raszków i Sulmierzyce. Wieś Daniszyn znalazła się w granicach powiatu odolanowskiego. Mniejszą jednostką administracyjną był Komisariat obwodowy. Na terenie powiatu odolanowskiego były cztery obwody: Czarny Las, Sośnie, Raszków i Odolanów na terenie którego leżał Daniszyn.

Najniższymi jednostkami samorządu terytorialnego były gminy wiejskie na których czele stał sołtys. Istniały one tylko we wsiach chłopskich. Folwarki natomiast stanowiły obszary dworskie, których przełożonymi byli właściciele. Od roku 1833 we wsi działała szkółka parafialna w której nauczycielem był Piotr Gagowski, a roku 1865 Konstanty Liberski. W roku 1871 dodano drugiego nauczyciela, którym był Sylwester Waniorek. Pensja nauczyciela w 1867 roku wynosiła 165 talarów rocznie. Szkoła w Daniszynie jako jedyna z niewielu w dekanacie koźmińskim posiadała dwie klasy i uczęszczało do niej w roku szkolnym 1872/73 153 dzieci. W parafii Janków Zaleśny szkółki były jeszcze w Jankowie Zaleśnym, Łąkocinach,Sulisławie. Uczęszczało do niej odpowiednio 120, 70 i 41 dzieci. W roku1880 gminę wiejską Daniszyn stanowiło 5 miejscowości: wieś Daniszyn i pustkowia: Cegła, Mazury, Orębry (Oremby) i Warszta. Na terenie gminy było 87 dymów i mieszkał o 798 osób, w tym 784 katolików i 14 ewangelików. Mimo istnienia od prawie pół wieku szkoły aż 166 osób było analfabetami.

oprócz gminy wiejskiej istniał także w Daniszynie folwark, należący do księstwa krotoszyńskiego, które było własnością książąt Thurn und łaxis z Regensburga. Folwark ten został przekazany temu rodowi wraz z majętnościami starostwa odolanowskiego w 1819 roku w zamian za udostępnienie rządowi pruskiemu praw pocztowych, jakie ta rodzina posiadała w prowincjach niemieckich. Wymieniony już wcześniej podział administracyjny utrzymano w pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości. Dopiero ustawą z 19 stycznia 1928 roku zlikwidowano komisariaty obwodowe a w ich miejsca powołano wójtostwa obwodowe. Wójtostwem kierował wójt przy pomocy wydziału wójtoskiego, do którego wchodzili przedstawiciele gmin wiejskich i przełożeni obszarów dworskich. Po odzyskaniu niepodległości sołtysem gminy Daniszyn był Stanisław Adamek. Z dniem 1 kwietnia 1932 roku zlikwidowano powiat odolanowski, który w całości włączono do powiatu ostrowskiego. Powiat ten liczył  po tej zmianie 118 gmin wiejskich  i 70 obszarów dworskich wchodzących w skład 8 obwodów wójtowskich.

 W roku 1934 z powiatu ostrowskiego wyłączono miasto Sulmierzyce dwie gminy wiejskie i 3 obszary dworskie i włączono je do powiatu krotoszyńskiego. Jednocześnie do powiatu ostrowskiego włączono miasto Mikstat i 6 gmin wiejskich oraz trzy obszary dworskie a z powiatu jarocińskiego 11 gmin wiejskich i 9 obszarów dworskich. Gminy jednowioskowe i obszary dworskie zlikwidowano w lipcu 1934 roku, a w ich miejsce utworzono gminy zbiorcze. Dotychczasowe gminy wiejskie przemianowano na gromady. Na czele gromady stał sołtys, a na czele gminy wójt. Na terenie powiatu ostrowskiego powołano gminy w Czarnym  Lesie, Czekanowie, Daniszynie, Granowcu, Mikstacie, Odolanowie, Przygodzicach, Raszkowie, Sieroszewicach, Skalmierzcycach Nowych i Wysocku Wielkim. W skład gminy Daniszyn wchodziło 9 gromad, które w 1939 roku które miały następującą ilość mieszkańców:

1.  Chruszczyny - 272 mieszkańców

2. Daniszyn - 1030 mieszkańców

3. Gorzyce Wielkie - 908 mieszkańców

4. Lamki - 616 mieszkańców

5. Łąkociny - 516 mieszkańców

6. Radziwiłłów - 185 mieszkańców

7. Sulisław - 426 mieszkańców

8. Wierzbno - 503 mieszkańców

9. Zacharzew - 1102 mieszkańców

Wójtem gminy Daniszyn był właściciel Zalesia Derfeld, a sekretarzem gminy Antoni Ertel z Daniszyna. Siedzibą władz gminy był budynek, który dzisiaj stanowi własność Józefa Cierpki.

Po klęsce wrześniowej prawie cała historyczna wielkopolski stanowiła tzw. „Kraj Warty", który podzielony zastał na trzy rejony. Powiat ostrowski znalazł się w rejenci łódzkiej. w Miejsce starosta utworzono Landlatury, a siedzibą landrata nadal było miasto Ostrów Wielkopolski. W powiatach były wójtostwa (gmina jako Amtsbezirk), którym podlegali sołtysi. Zachowano przedwojenny podział powiatu na gminy, ale zmieniono nazwy. Daniszyn nazywał się teraz DIETERSLINDE. Kierownikami gmin byli komisarze (Amtskommissar).

Gmina Daniszyn w dniu 1 października 1940 r. obejmowała 8.742 ha i zamieszkało ją 5.646 osób, w tym 416 Niemców, którzy stanowili 7,4 % ogółu mieszkańców. W czasie wojny zginęło 65 osób, a los dalszych 59 nie został ustalony. W wyniku bezpośrednich działań wojennych życie straciło 26 osób, 16 zostało zamordowanych, 9 zginęło w obozach i więzieniach, a dalszych 14 w czasie prac przymusowych.

W styczniu 1945 r. teren powiatu ostrowskiego został wyzwolony przez pododdziały 3 Armii Gwardyjskiej gen. płk. Gardowa.

W oparciu o przedwojenny podział administracyjny formowały się miejskie i gminne rady narodowe. Pierwszym wójtem gminy Daniszyn był Kazimierz Koczura, członek Stronnictwa Ludowego. Dopiero ustawa z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej zniosła organy samorządu terytorialnego, organy administracji ogólnej i szereg urzędów administracji szkolnej i finansowej, a całość kompetencji przekazano radom narodowym i ich organom wykonawczym Ustawą z dnia 25 września zlikwidowano gminy i dotychczasowe gromady i powołano nowe mniejsze jednostki - gromady. Wraz z powołaniem gromad zlikwidowane zostało stanowisko sołtysa jako przedstawiciela wsi.

Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono 3 miejskie rady narodowe /Odolanów, Mikstat i Raszków/ oraz 39 gromadzkich rad narodowych. Na terenie byłej gminy Daniszyn siedziby gromadzkich rad narodowych utworzono w Daniszynie, Gorzycach Wielkich i Sulisławiu. Wieś Wierzbno znalazła się w granicach administracyjnych gromady Nabyszyce. Małe i słabe finansowo gromady nie spełniały swoich zadań, a utrzymanie rozbudowanego aparatu administracyjnego i licznych biur było niezmiernie kosztowne. Dlatego już z dniem 31 grudnia 1961 r. zlikwidowano 14 gromad, w tym Nabyszyce i Sulisław. Z gromady Nabyszyce do Daniszyna włączono Wierzbno, a z gromady Nabyszyce do Daniszyna włączono Wierzbno, a z gromady Sulisław wsie Janków Zaleśny i Sulisław.

Gromadzka Rada Narodowa w Daniszynie w 1965 r. liczyła 27 radnych, a jej siedziba mieściła się w budynku, w którym obecnie znajduje się poczta i biblioteka. W roku 1954 przywrócono stanowisko sołtysa.

W roku 1958 z sołectwa Daniszyn wyodrębniono dwa nowe sołectwa: Cegły i Onęber. Gromada Daniszyn w tych granicach istniała do 31 grudnia 1972 r. Ostatnim przewodniczącym Prezydium GRN był Henryk Hęćka, a sekretarzem Zenona Kostrzewska. Teren gromady został włączony do trzech gmin:

1. Ostrów Wielkopolski - sołectwa Cegły, Chruszczyny, Daniszyn, Łąkociny i Onęber,

2. Odolanów                 - sołectwo Wierzbno,

3. Raszków                   - sołectwa Janków Zaleśny i Sulisław.

W granicach administracyjnych gminy Ostrów Wielkopolski wieś Daniszyn jest do chwili obecnej.

 

Zarys dziejów Ochotniczej Straży Pożarnej w Daniszynie

 

Nie zachowały się żadne dokumenty dotyczące powstania i pierwszych 35 lat działalności Ochotniczej Straży Pożarnej w Daniszynie. Fakty dotyczące początków OSP znane są z ustnych relacji najstarszych działaczy i mieszkańców wioski. Pierwsze zachowane dokumenty pochodzą z końca lat pięćdziesiątych, a od połowy następnego dziesięciolecia zachowały się w miarę kompletne materiały z walnych zebrań jednostki.

Według wyżej wymienionych relacji Ochotnicza Straż Pożarna w Daniszynie została założona latem 1924 r. Zapewne inicjatywa powołania jednostki wyszła od władz administracyjnych powiatu odolanowskiego, które zobowiązane zostały do takich działań zarządzeniem Wojewody Poznańskiego. Władze powiatowe działały zazwyczaj poprzez sołtysów i naczelników rejonowych. Inicjatywa powołania jednostki wyszła od sołtysa Stanisława Adamka, kowala Franciszka Krzywdy i gospodarza Franciszka Urbaniaka. Zebranie założycielskie odbyło się na podwórzu posiadłości ziemskiej w Daniszynie, której właścicielem był rotmistrz rezerwy Jerzy Kubicki. Posesja ta znajduje się obecnie we władaniu rodziny Przybylaków. W zebraniu założycielskim brał także udział naczelnik rejonowy Stanisław Kozłowski z Jankowa Zaleśnego.

Trzon pierwszego Zarządu OSP tworzyli: Adamek, Urbaniak i Krzywda, którzy kierowali stowarzyszeniem do roku 1933. Wszystkie zebrania OSP odbywały się w restauracji Franciszka Bihka, która mieściła się w budynku zajmowanym obecnie przez pocztę i bibliotekę.

W roku 1933 zostaje wybrany nowy Zarząd, na którego czele stanął Antoni Ertel, który wkrótce zostaje sekretarzem nowoutworzonej gminy w Daniszynie. W tym okresie sekretarz kierował pracą Urzędu Gminy, gdyż stanowisko wójta było stanowiskiem politycznym, a jego obowiązkiem był ogólny nadzór nad działalnością władz gminnych. Oprócz niego w skład Zarządu wybrani zostali: Jan Pawlak na funkcję naczelnika, Jan Błaszczyk - jako zastępca i Józef Pawlak na funkcję sekretarza. Działalność tego Zarządu doprowadziła do zakupu ręcznej sikawki i dwukołowej beczki na wodę, zwaną „drybusem". Sprzęt ten przechowywano w drewnianej szopie, która stała w pobliżu dzisiejszej strażnicy OSP. Straż w Daniszynie posiadała także mundury korporacyjne, co w tym okresie było ewenementem na skalę powiatu.

W roku 1937 jednostka przystąpiła do budowy murowanej strażnicy na gruncie wchodzącym w skład majątku w Daniszynie, którego kolejnym właścicielem od roku 1927 był Kazimierz Gruszczyński, aptekarz z Kępna pochodzący z Raszkowa. W momencie wybuchu II wojny światowej budowa strażnicy była już na ukończeniu. Prace budowlane zakończyły okupacyjne władze niemieckie i od tej chwili obiekt ten był miejscem większości zebrań różnych organizacji niemieckich i hitlerowskich. W obiekcie tym Niemcy urządzili także areszt dla Polaków, którzy popełnili drobne wykroczenia wobec zarządzeń okupanta.

W roku 1943 Niemcy zakupili dla potrzeb obowiązkowej Strażnicy Pożarnej motopompę. W związku z tym niemieckie władze gminy Daniszyn skierowały na kurs obsługi motopompy 8 Polaków, którzy co niedzielę przez okres 3 miesięcy dojeżdżali rowerami do Ostrowa Wielkopolskiego. Tam ćwiczenia prowadził przychylny kursantom Niemiec. W kursie udział brali: Bolesław Błaszczyk, Józef Boliński, Jan Janicki, Jan Krzywda, Stanisław Niśkiewicz, Tadeusz Pohl, Bolesław Oleszyński i Józef Zimoch.

Po wyzwoleniu w pierwszej połowie 1945 r. wznawia działalność Ochotnicza Straż Pożarna w Daniszynie. W skład nowego Zarządu jednostki weszli: Stanisław Niśkiewicz - prezes, Jan Błaszczyk - naczelnik i Tadeusz Pohl - sekretarz. Jednostka  dysponowała pozostawioną przez Niemców motopompę oraz ręczną sikawkę, którą w końcu lat czterdziestych przekazano Ochotniczej Straży Pożarnej w Chruszczynach. Sikawka ta jest na stanie tej jednostki do chwili obecnej.

Pozostawiona przez Niemców motopompa była w złym stanie technicznym i tylko wyjątkowe zdolności mechanika Juliana Bestrego powodowały, że była ona jeszcze przez kilka lat wykorzystywana w czasie akcji gaśniczych, ćwiczeń i zawodów. W roku 1957 jednostka otrzymała drugą motopompę typu „Leopoldia". W roku 1947 nastąpiła kolejna zmiana składu Zarządu OSP, który tworzyli: prezes - Józef Zaradny, naczelnik - Julian Bestry i sekretarz - Ludwik Niśkiewicz. Nazwiska pozostałych członków tego Zarządu nie utrwaliły się w pamięci członków jednostki.

Dzięki staraniom tego Zarządu w końcu lat czterdziestych zakupiono samochód ciężarowy produkcji radzieckiej o ładowności 3 ton. Kierowcą tego samochodu był Andrzej Rudowicz, który jako jedyny mieszkaniec Daniszyna miał uprawnienia di kierowania tym pojazdem. Zdobył te uprawnienia w czasie służby w armii gen. Andersa na Zachodzie. Samochód ten był w bardzo złym stanie technicznym i jego przydatność do celów ochrony przeciwpożarowej była niewielka. Dlatego też po 2 - 3 latach został sprzedany.

W roku 1949 rozwiązany zostaje Związek Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej, w którym zrzeszonych było większość OSP. U podstaw tej decyzji leżały względy polityczne. Ustawą z dnia 4 lutego 1950 r. o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji /Dz. U. z 1951 r. Nr 50, poz. 404/ wprowadzono nowe zasady i pozycję prawno - społeczną strażnicy odpowiadającą potrzebom socjalistycznego państwa. Powołano Komendę Główną Straży Pożarnych jako centralny organ państwowy do spraw ochrony przeciwpożarowej. Przy prezydiach wojewódzkich i powiatowych rad narodowych utworzono komendy straży pożarnych jako organy terenowych władz administracji państwowej, do których zakresu działania włączono fachowe kierownictwo i nadzór nad całokształtem ochrony przeciwpożarowej. Opublikowany w maju 1951 r. wzorowy statut ochotniczej straży pożarnej znosił Zarząd OSP, gdyż likwidował zarządy wybierane przez walne zebranie członków straży, a w ich miejsce wprowadził komendy.

Komendanta OSP na wniosek komendy powiatowej wyznaczała komenda wojewódzka, natomiast jego dwóch zastępców oraz pozostałych członków komendy wybierało walne zebranie będące nadal najwyższą władzą OSP. Komendantem OSP w Daniszynie przez cały okres był Czesław Wierzyk, ale główną rolę w Komendzie jednostki odgrywał jego zastępca Julian Bestry. Nowy system organizacyjny działalności OSP ujawnił wiele ujemnych zjawisk. Zmieniono tradycyjne umundurowanie strażackie i zrównano je ze strażami zawodowymi. Ochotnicy mieli się różnić tylko kolorem otoku na czapce /czerwony/ od strażaków zawodowych /niebieski/. Szczególnie krytykowane było wprowadzenie okrągłych czapek, nigdy nie używanych w strażach polskich, w miejsce tradycyjnych rozgrywek. W ten sposób starano się zlikwidować wszelkie tradycje, które związane były z okresem przedwojennym, bez uprzednich ocen ich wartości i przydatności.

Ujemnym zjawiskiem „upaństwawiania" pożarnictwa było odsunięcie się straży od społeczeństwa. Wiązało się to z zanikiem kontroli społecznej nad działalnością OSP. Zlikwidowanie instytucji członków popierających, którymi byli sympatycy straży oraz ci członkowie OSP, którym wiek oraz stan zdrowia nie pozwalał na czynny udział w codziennych obowiązkach strażackich, ale ciągle byli pełno sprawnymi członkami straży i wspierali je swym doświadczeniem oraz środkami finansowymi.

Wszystkie te zjawiska doprowadziły do osłabienia prężności organizacyjnej OSP, co wyrażało się zmniejszeniem liczby członków jednostek, zahamowaniem działalności inwestycyjnej i całkowitym zanikiem instytucji czynów społecznych.

W tej sytuacji powołano w końcu grudnia 1958 r. Związku Ochotniczych Straży Pożarnych i wprowadzenie nowego wzorcowego statutu OSP /zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 lipca 1957 r./ pozytywnie zostało przyjęte przez OSP oraz aktyw pożarniczy skupiony wokół tych jednostek. W roku 1958 we wszystkich prawie OSP w miejsce komend wybrano zarządy, do których zazwyczaj weszli ci sami działacze społeczni.

W OSP Daniszyn prezesem został Kazimierz Niśkiewicz, funkcję naczelnika piastował nadal Julian Bestry, a na stanowisko skarbnika i sekretarza wybrano Jana Kopra i Stanisław Surmę. W marcu 1959 r. OSP liczyła 49 członków czynnych, 8 popierających i 3 honorowanych. Na wyposażeniu jednostki była motopompa M - 800 konny rekwizytowy, dwukołowy beczkowóz, 390 mb węży tłocznych, 12 mundurów i 15 czapek. Jednostka utrzymywała się z własnych funduszy wypracowanych głównie poprzez organizację zabaw tanecznych. W roku 1958 zorganizowano 3 zabawy taneczne. Dzięki temu możliwe było w roku 1960 zakupienie sztandaru, który uroczyście poświęcono.

Z pierwszego zachowanego protokółu z Walnego Zebrania w dniu 15 lipca 1961 r. wynika, że Zarząd OSP ukonstytuował się w sposób następujący: prezes Kazimierz Niśkiewicz, naczelnik - Julian Bestry, wiceprezes - Józef Gorowij, skarbnik - Jan Koper, gospodarz - Czesław Pasek oraz członkowie Zarządu - Józef Adamek i Stanisław Wyręberski.

Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Stanisław Niśkiewicz. Do OSP należało 57 osób, z których 37 pracowało poza miejscem zamieszkania. Wśród nich było 21 robotników i 16 pracowników umysłowych.

Tylko 11 osób należało do partii politycznych /4 członków PZPR i 7 członków ZSL/. Zwraca uwagę stosunkowo młody wiek członków Zarządu/ od 29 do 39 roku życia/.

W następnych latach w składzie Zarządu następują niewielkie zmiany. W dniu 9 stycznia 1965 r. sekretarzem OSP wybrany zostaje Henryk Hęćka, a skład Zarządu ograniczony zostaje do 6 osób. Skład Komisji Rewizyjnej przedstawia się następująco: przewodniczący - Stanisław Niśkiewicz, członkowie - Józef Adamek i Hierinim Mierzwicki, zastępcy członków - Franciszek Szufla i Stanisław Zimniak.

W roku 1965 jednostka dostaje na wyposażenie z Komendy Powiatowej Zawodowej Straży Pożarnej w Ostrowie Wielkopolskim samochód marki „Lublin", który był już pojazdem mocno wyeksploatowanym.

W roku 1968 ginie śmiercią tragiczną 44 - letni Julian Bestry, jeden z najbardziej ofiarnych i pracowitych członków jednostki, od 21 lat pełniący funkcję naczelnika OSP. W jego miejsce na walnym zebraniu w dniu 9 stycznia 1969 r. wybrany zostaje Bogdan Drodziak. Zmiany następują w składzie Komisji Rewizyjnej, gdzie nowym członkiem wybrany zostaje Franciszek Szufla, a zastępcami członków zostaje Eugeniusz Rudowicz i Stanisław Krzywda.

Na następnym Walnym Zebraniu w dniu 1 lutego 1970 r. zmieniony zostaje całkowicie skład Komisji Rewizyjnej, którą tworzą: Józef Lis I -n przewodniczący, Kazimierz Janas i Ryszard Motyl - członkowie oraz Hieronim Kaptur i Zenon Urbaniak - zastępcy członków.

Analizując działalność jednostki w drugiej połowie lat 60 - tych odnosi się wrażenie, że nastąpiło osłabienie jej prężności organizacyjnej. Rzadko organizowane są zabawy taneczne będące głównym źródłem pozyskiwania środków finansowych na działalność OSP. Słaba jest frekwencja członków jednostki na zebraniach miesięcznych i zbiórkach szkoleniowych. W tej sytuacji Zarząd OSP podejmuje w dniu 15 marca 1971 r. uchwałę, że skreślony zostanie z listy członków każda osoba, która trzy razy z rzędu nie przybędzie na zebranie lub zbiórkę. Uchwała ta została wcielona w życie, gdyż w następnych latach zmniejszyła się liczba członków czynnych do 44 osób. Wydaje się, że osłabienie działalności jednostki wynikało po części z tego, że do OSP przyjęto w omawianym okresie dużą liczbę nowych członków, którzy w małym stopniu identyfikowali się z jej zadaniami i celami. Liczba członków czynnych wzrosła bowiem z 36 w 1965 r. do 71 w 1969 r. Niewielkie zmiany następują w wyposażeniu jednostki, która na wyposażenie otrzymuje motopompę M - 800, 20 ubrań ochronnych, brezentowy zbiornik na wodę, drabinę ciężko - przystawną i 5 odcinków węża. W 1970 r. OSP otrzymuje nowy samochód „Żuk" z wózkiem wężowym + 20 kompletów mundurów.

Na walnym Zebraniu w dniu 13 lutego 1972 r. dochodzi do większych zmian we władzach jednostki. Dotychczasowy długoletni skarbnik Jan Koper zostaje wiceprezesem, a jego funkcję obejmuje Czesław Pawlicki. Nowym sekretarzem zostaje Józef Lis II, a gospodarzem Franciszek Warszta i członkiem Zarządu Dionizy Zimniak. Komisji Rewizyjnej nadal przewodniczy Józef Lis I, ale nowymi członkami zostają: Jan Kierzkowski i Ryszard Pawlak, a nowymi zastępcami członków Marian Lis i Józef Świniarski.

W następnym roku Michał Świniarski zastępuje Bogdana Brodziaka na stanowisku naczelnika, gdyż ten zostaje powołany na stanowisko naczelnika gromadzkiego.

W dniu 20 stycznia 1974 r. nowymi członkami Komisjio Rewizyjnej zostają: Zenon Urbaniak i Kazimierz Nawrocki, a ich zastępcami: Marian Janicki i Maria Szczepaniak. Na tym Walnym Zebraniu powołany zostaje Komitet Obchodów 50 - lecia OSP. Uroczystości jubileuszowe odbyły się w dniu 7 lipca 1974 r.

Na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 9 lutego 1975 r. rezygnację z funkcji prezesa składa Kazimierz Niśkiewicz, który kierował pracą jednostki 17 lat. W dowód uznania dla jego społecznej pracy zostaje nadana mu godność honorowego prezesa OSP. W skład Zarządu zostają wybrani także nowi działacze. Funkcję wiceprezesa obejmuje Jan Wojciński, Władysław Lis. Komisja Rewizyjna ukonstytuowała się następująco: przewodniczący - Stanisław Łukowiak, członkowie - Hieronim Mierzwicki i Ryszard Dudek, zastępcy członków - Marian Lis i Józef Świniarski.

W tym samym roku jednostka otrzymuje z OSP Odolanów samochód marki „Star" - 25, a będący dotychczas na jej wyposażeniu samochód „Żuk" A - 15 przekazany zostaje do OSP Wtórek. Oprócz tego stan węży powiększa się o 100 mb węża W - 75 i 80 mb W - 52. Jednostka z własnych środków zakupuje także 10 mundurów wyjściowych, 30 czapek oraz berety, dresy i pasy  dla drużyny żeńskiej. Pieniądze na zakup tego umundurowania zostały wypracowane poprzez organizację zabaw tanecznych /11 tys. zł./.

Sprawę, która omawiana jest na każdym Walnym Zebraniu na początku lat 70 - tych  jest sprawa zakończenia budowy zbiornika wodnego. Prace te zostają ostatecznie zakończone w 1976 r. W tym roku na Walnym Zebraniu skarbnikiem wybrany zostaje Bogdan Brodziak. W następnych latach na każdym prawie Walnym Zebraniu następują zmiany w składzie Zarządu. W roku 1977 naczelnikiem zostaje Zenon Urbaniak, sekretarzem Jan Kierzkowski, a członkami Zarządu Jan Wójciński i Stanisław Woźnica. W następnym roku naczelnikiem ponownie zostaje Bogdan Brodziak, nowym skarbnikiem Józef Świniarski, sekretarzem Stanisław Woźnica, a gospodarzem Władysław Lis. W składzie Zarządu pozostaje Jan Kierzkowski, a na funkcję zastępcy członka Komisji Rewizyjnej dokooptowano Mieczysława Foltyniewicza. Ale 4 czerwca 1978 r. odbywa się nadzwyczajne Walne Zebranie celem wyboru nowego Zarządu. Nowym prezesem zostaje Józef Świniarski, naczelnikiem - Stanisław Woźnica, skarbnikiem - Józef Lis, sekretarzem - Marian Soboń, zastępcą naczelnika - Marian Janicki, gospodarzem - Władysław Lis, a członkiem Zarządu Dionizy Zimniak.

Trzecie Walne Zebranie w tym roku odbywa się 26 listopada i wówczas w miejsce Władysława Lisa członkiem Zarządu zostaje Jan Szufla. Nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej zostaje Hieronim Mierzwicki, jego zastępcą Mieczysław Foltyniewicz, a nowym członkiem Jan Kierzkowski. Rok później rezygnację z funkcji skarbnika składa Józef Lis, a na stanowisko to wybrany zostaje Stanisław Niśkiewicz.

W drugiej połowie lat 70 - tych znów obserwujemy wzrost liczby członków jednostki. Liczba członków zwyczajnych /czynnych/ wzrosła z 40 w 1977 r. do 52 w 1970 r. W tym samym okresie liczba członków wspierających wzrosła z 20 do 42 osób. Przez cały ten okres działa także Młodzieżowa Drużyna Pożarnicza licząca 10 - 17 osób.

W roku 1978 po raz pierwszy na Walnym Zebraniu omawiano sprawę rozbudowy i modernizacji strażnicy. Sprawą tą szczególnie zainteresowany był kolejny Zarząd OSP wybrany na Walnym Zebraniu w dniu 14 grudnia 1980 r., a na którego czele stanął Bogdan Brodziak. Jednakże istniejący wówczas kryzys gospodarczy i społeczny oraz drastyczny niedobór materiałów budowlanych nie sprzyjał wówczas temu przedsięwzięciu.

Zasługą tego Zarządu było jednak uregulowanie spraw własności działki na której stoi strażnica. Zarząd ten w porównaniu do składu z 1979 r. też był poważnie zmieniony, gdyż funkcję wiceprezesa pełnił Czesław Pasek, sekretarza - Stanisław Łukowiak, zastępcy naczelnika - Jan Kierzkowski, a Marian Soboń  pełnił w nim funkcję gospodarza. Jedynie Stanisław Woźnica      (naczelnik) i Stanisław Niśkiewicz  (skarbnik) zachowali swoje dotychczasowe funkcje. Zupełnie w nowym składzie działała Komisja Rewizyjna, której przewodniczącym był Dionizy Zimniak, sekretarzem - Kazimierz Różański oraz  członkiem Eugeniusz Rudowicz.

Kolejne Walne Zebranie ze względu na wprowadzenie na terenie całego kraju w grudniu 1981 r. stanu wojennego odbyło się dopiero 21 lutego 1982 r. i wówczas Józef Lis został wybrany gospodarzem OSP z racji pełnienia funkcji kierowcy samochodu będącego na wyposażeniu jednostki.

W tym samym roku w dniu 21 listopada odbyło się kolejne Walne Zebranie, które powołało Mariana Niśkiewicza na funkcję zastępcy naczelnika i ponownie Mariana Sobonia na gospodarza OSP. W Komisji Rewizyjnej Mieczysław Foltyniewicz zastapił Eugeniusza Rudowicza.

W omawianym okresie Zarząd OSP czynił także starania o budowę suszarni węży, które to jednak przedsięwzięcie z braku środków finansowych nie mogło być zrealizowane.

Dużą wagę przywiązywano także do działań propagandowych i prewencyjnych. W ramach tych pierwszych działań od roku 1979r. do chwili obecnej co roku jednostka przeprowadza w miejscowej Szkole Podstawowej eliminacje szkolne Ogólnopolskiego Turniej Wiedzy Pożarniczej pod hasłem „ Młodzież zapobiega pożarom". Przy tej okazji wygłaszano pogadanki o tematyce przeciwpożarowej. Tematy związane z ochroną przeciwpożarową omawiano także na zebraniach wiejskich i posiedzeniach Rady Sołeckiej.

W działalności prewencyjnej do roku 1989 kontynuowano dotychczasowe działania polegające na kontroli wszystkich posesji na terenie sołectwa i zwracanie uwagi ich właścicielom i użytkownikom  na stwierdzone uchybienia w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych.

Najczęściej kontrole przeprowadzane były w okresie wiosennym przez 2-3 osobowe zespoły złożone z członków OSP.

Ostatnie dziesięciolecie  to okres w którym ustabilizował się skład osobowy władz jednostki. Po rezygnacji Bogdana Brodziaka na Walnym Zebraniu w dniu 5 lutego 1984 r. prezesem OSP zostaje Stanisław Woźnica, który pełnił tę funkcję do chwili obecnej. Nowym naczelnikiem zostaje Marian Niśkiewicz, który kierował działalnością bojową OSP 1991 r. Prawie „etatowymi" członkami zarządu są: Stanisław Niśkiewicz - skarbnik  od roku 1979 do chwili obecnej, Stanisław Łukowiak - sekretarz w latach 1980 - 1993 i Marian Soboń - gospodarz  w latach 1980 - 1987 r. Ten trzon Zarządu uzupełnili: Marian Janicki pełniący w latach 1984 -1987 funkcję zastępcy naczelnika i następnie przez rok  wiceprezesa OSP oraz  Jan Szufla, Wiesław Lis, Jerzy Woźny, Andrzej Bednarek, Andrzej Szlachta i Józef  Pawlak.

Również Komisja Rewizyjna w latach 1982 - 1991 pracowała w tym samym składzie osobowym, którzy tworzyli: Kazimierz Różański - przewodniczący, Dionizy Zimniak i Mieczysław Folyuniewicz. W roku 1991 przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Mieczysław Foltyniewicz, a członkami Marian Niśkiewicz i Henryk  Lis.

Ostatnie Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 31 stycznia 1993 r. na którym wybrano władze OSP w następującym składzie:

Zarząd: prezes - Stanisław Woźnica, naczelnik - Jerzy Woźny, wiceprezes - Józef Wyrembleski, zastępca naczelnika - Henryk Warszta, sekretarz - Stanisław Chwiłka, skarbnik - Stanisław Niśkiewicz, gospodarz - Mieczysław Foltyniewicz.

Komisja Rewizyjna: przewodniczący - Wojciech Różański, sekretarz - Józef Cierpka i członek  - Władysław Lis.

Na wyposażeniu OSP od roku 1985 jest samochód „Star" A - 26 wyprodukowany w 1970 r. który jednostka przejęła od  OSP w Odolanowie. Jego stan techniczny jest bardzo zły i pojazd w najbliższym czasie winien być wycofany z eksploatacji.

W dniu 23 stycznia 1994 r. OSP liczyła 68 członków czynnych, w tym 3 w wieku do 25 lat włącznie, 43 w wieku od 25 do 50 lat i 22 powyżej 50 roku życia. Oprócz tego do OSP należy 2 członków wspierających, 4 honorowych (Kazimierz Niśkiewicz, Stanisław Lis, Józef Adamek i Stanisław Niśkiewicz). Młodzieżowa  Drużyna Pożarnicza liczyła 16 osób, w tym 8 dziewcząt.

- osp_daniszyn.jpg

OSP Daniszyn

- sp_daniszyn.jpg

Szkoła Podstawowa w Daniszynie

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.