Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Chruszczyny

Chruszczyny

 

RYS HISTORYCZNY WSI CHRUSZCZYNY

W przekazach historycznych wieś Chruszczyny występuje także pod nazwą Chruślin, Chroszczyny, Chrościny, Chrushin. Według ustnych przekazów istnieją dwie wersje powstania nazwy wsi, która jest prawdziwa tego nikt nie wie. Pierwszy przekaz mówi o tym, że nazwa pochodzi od Żyda Chrusta, który mieszkał na tym terenie był stawowym lub prowadził karczmę, podobno przy drodze do Kurocha. Ślady tych fundamentów widoczne są na zdjęciach satelitarnych. Według drugiego przekazu nazwa Chruszczyny pochodzi od dużej ilości chrustu, który okoliczni mieszkańcy zbierali w lasach na tym terenie.

Początki osadnictwa na terenie przyległym do Chruszczyn datowane są na okres brązu (1500-1200 p.n.e.) o czym świadczą odnalezione kurhany w lasach gliśnicko-chruszczyńskich. Ludność żyjąc na tych terenach trudniła się głównie łowiectwem, rybołówstwem i zbieractwem, ale coraz większego znaczenia nabierała hodowla zwierząt gospodarskich. Przebiegające przez ten teren rzeki Kuroch i Orpiszew stanowiły dogodne warunki do osadnictwa ludzkiego.

Wraz z rozwojem handlu i wędrówkami ludów następowało coraz większe zasiedlanie naszych okolic. We wczesnym średniowieczu VII do VIII w. obok otwartych osad powstawały także grody obronne. 

Region nasz zamieszkiwało plemię "Baryczn", które już w IX w. znalazło się w odrębie państwa Polan. Powstające gródki obronne świadczą o dużym zagrożeniu tego obszaru najazdami sąsiednich plemion oraz o umacnianiu się administracyjnej organizacji młodego państwa. Wszystkie grody otoczone był drewniano-ziemnymi wałami (także kamiennymi) i fosami. Takie grody istniały w Nabyszycach, Sulmierzycach i Łąkocinach. Pierwsze pisane źródła historyczne odnoszące się do miejscowości w pobliżu Chruszczyn poświadczają istnienie już w 1246 r. wsi Janków Zaleśny, 1301 r. Odalanowa, 1369 r. Nabyszyc, 1403 r. Daniszyn, Łąkocin, Sulisława i Wierzbna, 1427 r. Sulmierzyc i 1435 r. Uciechowa.

Chruszczyny były wsią królewską i wchodziły w skład niegrodowego starostwa odolanowskiego, które kolejni władcy nadawali różnym możnowładcom zasłużonym dla dla państwa i króla. Od roku 1389 starostwo odolanowskie było we władaniu rodu Zaborowskich herbu Jastrzębiec. Na początku XVI wieku starostą był Andrzej Zaborowski syn Piotra, a później między 1518 a 1564 rokiem jego syn Marcin. Następnie przeszło ono we władanie Jana Zaborowskiego, kasztelana gnieźnieńskiego, który jeszcze w roku 1595 nim zarządzał i czerpał z niego korzyści materialne. W roku 1579 część starostwa poddzierżawiał Feliks Kurowski. W roku 1615 starostwo było w ręku Gryzeldy Karnkowskiej, wdowy po Dadżbogu Karnkowskim herbu Junosza, który posiadał też starostwo dobrzyńskie.

W końcu lat dwudziestych XVII wieku kolejnym starostą był Mikołaj Wolski, a potem Łukasz Opaliński herbu Łodzia, marszałek wielki koronny. Przed rokiem 1652 starostą był Piotr Opaliński brat Łukasza. W tym roku starostwo dostaje się w ręce rodu Rozdrażewskich herbu Doliwa. Pierwszym starostą z tego rodu był Jakub, wojewoda inowrocławski, który był synem Jana - drugiego męża Gryzeldy Karnkowskiej z Sobieskich. Jakub ożeniony był z Katarzyną Opalińską z Bnina. Po Jakubie starostą był Jan, kasztelan międzyrzecki, który władał tym majątkiem jeszcze w 1684 r.

Do roku 1736 królewszczyzna odolanowska była w ręku Józefa Radomickiego herbu Kotwicz. Po nim starostę był Kazimierz Dąbski i różni przedstawiciele rodu Leszczyńskich herbu Wieniawa. Przed 1754 rokiem starostwo trzymał książę Aleksander Józef Sułkowski herbu Sulima, a następnie do roku 1782 jego syn też Aleksander. W tym roku Sułkowscy nadal formalnie trzymają starostwo, ale praktycznie zarządzał nim wojski radomski Stefan Siemieński herbu Leszczyc, który był wierzycielem brata Aleksandra. Siemieńskiemu starostwo odbiera dopiero wdowa po Aleksandrze, księżna Eleonora z Cetberów Sułkowska w 1786 roku. Eleonora Sułkowska mieszkała w Babach koło Odolanowa.

Wzmianki o istnieniu wsi Chruszczyny pochodzą z XVI. W roku 1765 w Chruszczynach - określanych jako nowa kolonia oprócz wsi był także folwark. Przy folwarku znajdował się "dwór  skudłami pobity". Po wejściu do dworu po prawej stronie znajdowała się izba z 2 oknami oprawionymi w ołów, z piecem i kominem. Przy tej izbie był pokoik z 1 oknem, Po lewej stronie budynku znajdowała się izba czeladna z 2 oknami, piecem i kominem. Przy tej izbie znajdowała się komora z 1 oknem. Dalej w opisie majętności czytamy: "drzwi na żelaznych zawiasach, z wrzecządzami". Idąc przez kuchnie dochodziło się do schodów prowadzących na górę. Na przeciw dworu stały stajnie i chlewy. Po lewej stronie, przy ogrodzie stał nowy mały mielcuch, wyposażony w niezbędne do produkcji piwa urządzenia i przedmioty. Dalej w opisie majątku czytamy: "podle tego ku polu stoi nowy, mały spichlerz". Na zewnątrz podwórza - po wyjściu za wrota, po prawej stronie stała stodoła "z dwoma bojowicami". Wieś z folwarkiem była wydzierżawiona.

Ciekawym jest opis osady chruszczyńskiej i jej powinności."Len wychędożyć powinni bez zaciągu. Karczmarz Rostajski kupieł karczmę nową i do tego należące gronta, czynszuje 50 zł. i przędzie 3 szt. Stary karczmarz i sołtys Pospiech robią cały rok po trzy dni, pędzą po 3 szt.- suma 6. 3 chałupników rąbią po 3 dni w lecie, po 2 dni w zimie i przędzą po 2 szt.- suma 6. 2 chałupników robią przez cały rok po dwa dni i przędzą po 2 szt. - suma 4. Czterech chałupników robią po 2 dni w zimie. tłuki odprawić powinni według dysparymentu. Krescencyja chruszczyńska 1 VII 1763 - 30 VI 1796: pszenicy kop 5, snop 1, żyta kop 30, jęczmienia 6. Siana w całym starostwie może uciąć, lecz to siano kwaśne i nie żyzne i nie jece -fur dobrych na 4 konie 3543" We wsi były także dwa stawy. W jednym z nich hodowano narybek a w drugim trzymano trzyletnie ryby zarodowe.

Z Chruszczyn płacono 57 zł podatku pogłównego oraz 18 zł hyberny (podatek na utrzymanie wojska) W roku 1782 r w folwarku była jedna świnia, 15 gęsi,15 kur. Kolejny opis folwarku pochodzi z grudnia 1786 r. Dowiadujemy się z niego: że we wsi jest dwór" snopkami pokryty". po wejściu do dworu po prawej stronie znajdowała się izba z 3 oknami oprawionymi w ołów, a przy niej pokoik z 1 oknem. Po lewej stronie sieni była (jak 20 lat wcześniej) izba czeladna komora. Aby dostać się na strych (gdzie trzymano zboże) należało przejść przez kuchnię. Wychodząc z dworu po lewej stronie stał mielcach a obok niego stary, słomą pokryty i zrujnowany spichlerz. Wychodząc z wrót, stoi stodoła z 2 bojowicami i 2 sąsiekami. Na prawej ręce pod groblą nowo wystawiona gorzelnia, snopkami pokryta". Całe wyposażenie mielcucha i gorzelni stanowiło własność dzierżawcy. We wsi nadal była „karczma nowo wystawiona razem z gorzelnią, snopkami pokryta, bez gościńca wjezdnego, która jest okupna". Karczmarzem był Wojciech Labuda, którego obowiązkiem było pilnować lasy starościńskie i który z posiadanego gruntu i karczmy płacił 50 zł czynszu. We wsi byli tylko chałupnicy i komornicy. Dwóch chałupników: Paweł Pośpiech i Stanisław Nowak pracowali na folwarku przez cały rok 3 dni w tygodniu i przędli kądzieli 3 sztuki. Dwóch mniejszych chałupników; Tomasz Piwowarczyk i Sebastian Sernik pracowali 3 dni na pańskim w okresie letnim i 2 dni w tygodniu zimą. Kolejny chałupnik - Maciej Łata przez cały rok pracował 2 dni w tygodniu na pańskim bydłem lub pieszo. Ten sam wymiar pańszczyzny obowiązywał innych chałupników: Szymona Karwika, Marcina Zbawionego, Franciszka Olejnika i Macieja Jakubka. Wszyscy wyżej wymienieni mieszkańcy wioski przędli kądzieli po 2 sztuki. Jeszcze mniejsze gospodarstwa miało 4 innych chałupników: Franciszek Szczepaniak, Tomasz Zbawiony, Wojciech Mały i Błażej Kupczyk, którzy odrabiali 2 dni pańszczyzny zimą i 1 dzień w tygodniu w okresie zimowym. Kupczyk i Zbawiony przędli po 2 sztuki, a pozostali po 1 sztuce. We wsi było także dwóch komorników: Jan Nych i Maciej Grabarczyk, którzy tylko w okresie letnim pracowali po jednym dniu w tygodniu w folwarku. Mieszkańcy byli zobowiązani także do innych prac na rzecz majątku poza wymienioną pańszczyzną. I tak, byli zobowiązani len „chędożyć", strzyż owce i „tłuki odprawiać" oraz płacić podatki publiczne. Nie chcieli jednak pełnić stróży w browarze i majątku mimo że wcześniej taki obowiązek na nich spoczywał.

W opisie wsi z 1765 i 1786 r zwraca uwagę brak dużych i mniejszych gospodarstw a wieś określa się mianem" nowe kolonie" W środku wsi istniał staw, który w 1786 r został przy upuście przez powódź przerwany i z tego powodu" znacznej reperacji i zawozu potrzebny". Lasy chruszczyńskie były w średnim wieku i dominowała wśród nich sosna i dębina.

W roku 1789 we wsi mieszkały154 osoby, w tym 44 mężczyzn w wieku powyżej 15 lat i 46 chłopców w wieku do 15 lat oraz 64 kobiety. We wsi było 21 dymów. Dochód z wioski szacowano na 444 złp. W tym czasie w sąsiednich wsiach zaludnienie było następujące: Daniszyn - 33 dyny i 262 mieszkańców, Łąkociny - 33 dyny i 282 mieszkańców, Chwaliszew (składający się z dwóch części) - 55 dymów i 440 mieszkańców, Janków Zaleśny - 26 dymów i 180 mieszkańców. Również szacowany dochód roczny we wszystkich tych wioskach był większy niż w Chruszczynach i wynosił: Daniszyn - 1680 złp, Łąkociny - 1455 złp, Chwaliszew - 2814 złp, Janków Zaleśny - 471 złp.

W roku 1789 roczny dochód ze starostwa był szacowany na 33 tys. zł. Starostwo odolanowskie obejmowało wsie: Baby, Bogdaj, Boników, Chruszczyny, część wsi Chwaliszew, Garki, Gliśnicę, Granowiec, Hutę, Janków, Kaczurze, Łąkociny, Młynik, Nabyszyce, Raczyce, Świecę, Uciechów, Wierzbno; pustkowia: Bałamącek, Cegły, Chałupki, Garki, Klimek, Krzyżna, Majcher, Mazur, Nych i Zawidza; folwark Baby, osadę przemysłową Potaźnia i młyn Charych.

Przez cały okres pierwszej Rzeczpospolitej wieś leżała w powiecie kaliskim województwa kaliskiego. W styczniu 1773 r. tereny Południowej Wielkopolski zajmują wojska pruskie pod dowództwem generała - majora von Frankenberga. Następuje drugi rozbiór Polski. W dniu 7 maja 1793 r. król pruski odbiera w Kaliszu hołd od mieszkańców tej części Wielkopolski. Prusacy zajęte tereny dzielą na trzy departamenty, a te na wiele nowych powiatów. Utworzony zostaje powiat odolanowski, który obejmował 187 miejscowości w tym wieś Chruszczyny. Powiat odolanowski należał do departamentu kaliskiego.

Niegrodowe starostwo odolanowskie było w rękach Eleonory Sułkowskiej do roku 1793. Po zajęciu Wielkopolski przez wojska pruskie, już w kwietniu tego roku dobra ziemskie przejęła z rąk polskich urzędników komisja królewska, która przeprowadziła ich dokładną inwentaryzację. Byłe królewszczyzny stały się własnością korony pruskiej - czyli domeną królewską w obrębie dóbr krotoszyńskich.

W listopadzie 1806 r. wojska napoleońskie zajmują Wielkopolskę, a ludność polska nie czekała bezczynnie i sama zrzucała znienawidzone panowanie pruskie. W dniu 7 listopada generałowie Paweł Skórzewski z Parczewa (także właściciel Raszkowa, Wysocka Wielkiego, Rososzycy i Szczur) i Michał Lipski z Lewkowa na czele kilkuset ochotników zajęli Kalisz i wzięli do niewoli pruski garnizon. Wśród powstańców polskich aktywny był także Konstanty Kossecki z Kęszyc. Wkrótce przystąpiono do tworzenia 7 pułku piechoty, który stacjonował w Ostrowie Wlkp. i w okolicy. Pułk ten walczył w Prusach Wschodnich, Hiszpanii, a w 1812 r. brał udział w wyprawie napoleońskiej na Rosję. Później walczył nad Łabą i pod Lipskiem.

Po klęsce Napoleona teren Południowej Wielkopolski znalazł się ponownie pod pruskim panowaniem. Kongres wiedeński w 1815 r. potwierdził ten fakt. Utworzono Wielkie Księstwo Poznańskie, którego namiestnikiem został Antoni Radziwiłł (1775 - 1833) poprzez żonę spokrewniony z pruskim domem panującym. Prusacy zachowali poprzedni podział administracyjny w tym powiat odolanowski. Jednakże siedziba władz powiatowych przeniesiona została do Ostrowa. Dobra odolanowskie w 1819 r. oddane zostały księciu Karolowi Aleksandrowi ThurnundTaxis z Regensburga wraz z majątkiem krotoszyńskim jako odszkodowanie za odstąpienie rządowi pruskiemu praw pocztowych jakie ta rodzina posiadała w Nadrenii i Westalii. Dobra krotoszyńskie oszacowano wówczas na 67.105 talarów.

W roku 1821 cała miejscowość liczyła 21 dymów i 111 mieszkańców. W latach trzydziestych XIX w. we wsi była karczma pańska, 14 gospodarstw rolnych i 4 chałupników. W latach 1830 - 1840 na ziemiach zaboru pruskiego przeprowadzona została reforma rolna. Na mocy ustawy z dnia 8.IV.1823 r. ustały na wsi stosunki feudalne i nastały kapitalistyczne. Folwarki stały się przedsiębiorstwami kapitalistycznymi. Uwłaszczenie objęło najbogatszych chłopów, a pozostałych pozbawiło prawa do ziemi. Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim w końcu lat sześćdziesiątych XIX w. Właściciele majątków dążyli do okrojenia udziałów chłopskich i im oddania we władanie najgorszych gruntów. Na tych gruntach stawiano nowe zabudowania chłopskie. Regulację uwłaszczeniową w Chruszczynach przeprowadzono 1837r. W jej wyniku 3 zagrody włościańskie (chłopskie ) przeniesiono na nowe miejsce. W rezultacie wszystkie wsie podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. W 1832 r. wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Wieś chłopska stanowiła samodzielną gminę na czele, której stał sołtys, a majątki ziemskie stanowiły obszary dworskie, których przełożonym był właściciel danego majątku lub jego przedstawiciel.

Właściciele majątków powiększyli obszar ziemi uprawnej poprzez karczowanie lasów. Do roku 1840 wykarczowane zostały całe lasy, a część ich została mocno przetrzebiona. W efekcie cena drewna wzrosła dwukrotnie.

W majątkach ziemskich zrezygnowano z trójpolówki na rzecz bardziej wydajnego płodozmianu. W latach 30 - tych na dużą skalę prowadzono prace melioracyjne, głównie wzdłuż Baryczy, w wyniku których nastąpił wzrost powierzchni pastwisk i łąk. Zlikwidowało to niedostatek pastwisk latem i siana w okresie zimy. W efekcie wzrosło pogłowie bydła, owiec, nierogacizny oraz koni, którymi zaczęto w większym stopniu uprawiać ziemię. Zastępowały one używane dotychczas do tego celu powolniejsze i słabe woły.

Radca ziemski Teschowitz w swoim sprawozdaniu za rok 1840 wszystkie ziemie na terenie powiatu podzielił na 4 rodzaje. Najbardziej żyzne grunty określił mianem pszenicznych i znajdowały się one w 16 miejscowościach, w tym Jankowie Zaleśnym, Łąkocinach i Sulisławiu. Drugą grupę stanowiły grunty jęczmienne znajdujące się w 40 miejscowościach, w tym w Chruszczynach, Wierzbnie, Nabyszycach, Sulmierzycach, Chwaliszewie I i II. Pozostałe miejscowości stanowiące własność książąt ThurnundTaxis zaliczone zostały do trzeciej grupy gruntów-czyli posiadały ziemię owsianą, czyli dobry grunt żytni. Takich posiadłości na terenie powiatu odolanowskiego było 47.

W połowie lat pięćdziesiątych do władz docierały liczne skargi na zły stan drogi prowadzącej przez las pomiędzy Chruszczynami a Sulmierzycami. Dlatego też w 1858 r władze powiatowe wydatkowały na ten cel 500 talarów, a Książe Thurnund Taxi dobrowolnie dołożył 150 talarów. Resztę kosztów pokryto z funduszu powiatowo - komunalnego Gminy Sulmierzyce i Chruszczyn wykonały wszystkie prace ręczne i transport materiałów potrzebnych do naprawy tej drogi.

W połowie lat czterdziestych powiat odolanowski dzielił się na 5 okręgów policyjnych: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, skalmierzycki i rososzycki. Posiadłości ziemskie książąt ThurnundTaxis leżały na terenie okręgu odolanowskiego. Ich dobra na terenie powiatu obejmowały wsie: Chrościny, Daniszyn, (z pustkowiami: Cegły, Mazury, Warszty, Chałupki i Harych), Janków Zaleśny (z pustkowiami: Klimek, Majcher i Nych), Łąkociny, Nabyszyce, (z młynem Kuroch) i Wierzbno. Łącznie liczyły one 878 dymów, w których mieszkały 8994 osoby. Chruszczyny liczyły 23 dymy z 199 osobami. We wsi Daniszyn było 37 dymów i mieszkało 459 osób. W cegłach w 2 dymach mieszkało 28 osób, w Mazurach w 5 dymach 39 osób i w Warsztach w 6 dymach 55 osób. Majątki ziemskie pozbawione przez proces uwłaszczenia chłopów darmowej siły roboczej w czasie żniw i zbioru ziemniaków odczuwały brak rąk do pracy. Zatrudniono w majątkach biedotę wiejską, na różnych warunkach wynagrodzenia. W Radłowie i Zacharzewie zatrudnieni tam komornicy dostawali darmowe pomieszczenia, dziesięć zagonów żyta, sześć zagonów jarzyn i dziesięć uprawionych zagonów na ziemniaki. Zagon miał 25 prętów - czyli 4,67 ara.
W zamian byli zobowiązani do pracy w majątku przez 3 dni w tygodniu. W okolicy Odolanowa w zamian za mieszkanie i ogród zobowiązani byli przerobić sztukę przędzy z pańskiego lnu, przepracować w majątku 2 dni w tygodniu i stawiać się na każde żądanie do pracy w folwarku, za którą dostawali dziennie 5-6 srebrnych groszy latem i 3 grosze zimą. Za pracę przy młóceniu dostawali co 13-ty tydzień wiertel żyta i co 16-ty tydzień warzyw.
W Daniszynie i Łąkocinach dostawali odpowiednio 12- ty i 15-ty wiertel. W Gorzycach Wielkich komornicy pracowali w majątku cały tydzień, za co rocznie otrzymywali 12 talarów, 16 szefli różnych zbóż, 9 zagonów na kartofle oraz paszę na utrzymanie jednej krowy. W Lewkowie komornicy otrzymywali 6 mórg ziemi i jedną łąkę, bezpłatne pomieszczenia oraz możliwość pasienia zwierząt na pastwisku i zbierania drzew w lasach dworskich.

Władze pruskie edyktem królewskim z dnia 21 kwietnia 1803 r. powołały z dniem 1 czerwca 1804 r. dwa Towarzystwa ogniowe dla Prus Południowych, których zadaniem było ubezpieczyć każdego właściciela budynku od ognia. Jedno Towarzystwo Ogniowe prowadziło ubezpieczenia na terenie miast, a drugie na terenie wsi. Wyżej wymieniony edykt królewski wprowadzał przymus ubezpieczeniowy, gdyż każdy właściciel zobowiązany był do ubezpieczenia swojego budynku, a Towarzystwa mogły odmówić przyjęcia ubezpieczenia tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie.

W dniu 5 stycznia 1836 r. oba Towarzystwa Ogniowe połączono w jedno. Towarzystwo Ogniowe było instytucją publiczno - prawną nie obliczoną na zysk. Ewentualne zyski przeznaczono na popieranie celów społeczno użytecznych, pierwszym rzędzie związanych z ochroną przeciwpożarową.

Na terenie powiatu dyrektorem Towarzystwa był z urzędu landrat, który działał we współpracy z burmistrzami i komisarzami obwodowymi. Z zysku Towarzystwa Ogniowego zakupywanoo sikawki strażackie. Około 1855 r. na terenie powiatu odolanowskiego było 7 sikawek, które znajdowały się w następujących miejscowościach: Daniszyn i w Świecy (obwód odolanowski), w Przygodzicach i Ludwikowie (obwód przygodzki), w Lewkowie (obwód raszkowski), w Czekanowie (obwód podkocki) i w Parczewie (obwód Zmyślona). Ósma sikawka spaliła się w nocy z 23 na 24 listopada 1847 r. razem z zabudowaniami dworskimi w Strzegowie. Koszty utrzymania i naprawy sikawek pokrywano ze środków komunalno - powiatowych. Towarzystwo wypłacało nagrody właścicielom koni, którzy jako pierwsi przybywali do pożaru. Właściciel konia, który jako pierwszy przybywał do miejsca przechowywania sikawki otrzymywał nagrodę w wysokości 5 talarów, a dwaj następni otrzymywali 3 i 2 talary. Premiowana była również kolejność przybycia do pożaru z sikawką. Ten, kto pierwszy przybywał do pożaru otrzymywał nagrodę w wysokości 15 talarów, a dwie następne osoby przybyłe do pożaru z sikawką otrzymywały nagrodę w wysokości 7,5 i 3,75 talara. 

W końcu lat siedemdziesiątych XIX wieku we wsi Chruszczyny były 34 dymy w których przebywało 278 osób, w tym 242 katolików i 31 ewangelików. Mianem analfabetów określono aż 73 osoby. Jednocześnie na obszarze dworskim było 5 dymów i 36 mieszkańców.

Obszar dworski użytkowany był na zachodnim krańcu wsi, przy drodze do Daniszyna i był oddzielony ciekiem wodnym wpadającym do rowu Orpiszewskiego W roku 1907 do folwarku należało 90 ha gruntów, w tym 72 ha ziemi ornej, 11 ha łąk, 4 ha pastwisk i 1 ha wód. Na tym areale chowano 2 konie, 15 krów i 5 świn. Przed 1925 r obszar folwarku zmniejszył się do 83,71 ha. Co najmniej od roku 1870 majątek daniszyński wraz z folwarkami w Chruszczynach i Łąkocinach dzierżawiony był przez rodzinę Zipperów: Wilhelma (przed rokiem 1877) i później Józefa (od 1896 do roku 1919).      

W roku 1885 księstwo krotoszyńskie na rok przejął Maksymilian Anthon Maria von ThurnundTaxis. Kolejnym właścicielem majątku był od 1898 roku Albert Maria Lamoral von ThurnundTaxis.    

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę całe dobra książąt Thurn Und Taxis zostały przejęte w tymczasową administrację przez skarb państwa polskiego. W roku 1927 wszystkie grunty orne o powierzchni 11.217 ha przeszły na własność skarbu państwa polskiego, który przekazała je Państwowemu Bankowi Rolnemu do przejściowej administracji i parcelacji. Natomiast lasy pozostały pod zarządem Ministra Rolnictwa.

Z dniem 1 października 1887 roku dotychczasowy powiat odolanowski podzielony został na dwa powiaty: odolanowski i ostrowski. Teren powiatu ostrowskiego obejmował powierzchnię 479,6 km2 i obejmował miasto Ostrów Wielkopolski.

Teren powiatu odolanowskiego dzielił się na 4 obwody: Odolanów, Raszków, Czarny Las i Sośnie. Na terenie powiatu odolanowskiego były 64 gminy wiejskie i 33 obszary dworskie. Obwód Odolanów obejmował gminy wiejskie: Chwaliszew, Chwaliszewek, Chruszczyny, Gliśnicę, Nabyszyce, Wierzbno, Gorzyce Wielkie, Lamki, Boników, Garki, Huta oraz obszary dworskie: Chwaliszew, Chwaliszewek, Chruszczyny, Daniszyn, Gliśnica, Palczew, Sobczyna, Zofiówka, Gorzyce Wielkie, Baby i Huta. Na czele obwodu stał komisarz obwodowy, któremu podlegały gminy wiejskie i obszary dworskie.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę dotychczasowy podział administracyjny Wielkopolski został zachowany. Dopiero 1 kwietnia 1932 roku zlikwidowano powiat odolanowski i cały jego obszar włączono do powiatu ostrowskiego. W roku 1934 z powiatu ostrowskiego wyłączono miasto Sulmierzyce, dwie gminy wiejskie: Chwaliszew i Chwaliszewek oraz trzy obszary dworskie: Chwaliszew, Chwaliszewek i Zofiówkę, które przyłączono do powiatu krotoszyńskiego.

W lipcu 1934 r. zlikwidowano jednowioskowe gminy wiejskie i obszary dworskie, a na ich miejsce utworzono 12 gmin zbiorczych i gromady. W poszczególnych gminach była następująca liczba gromad: Biniew-9, Czarny Las-13, Czekanów-11, Daniszyn-8, Uranowiec-12, Mikstat-7, Odolanów-11, Przygodzie-7, Raszków-13, Sieroszewice-12, Skalmierzyce Nowe-19, Wysocko Wielkie-8. Chruszczyny zostają włączone do gminy Daniszyn

Gromada była najniższą jednostką samorządu terytorialnego odpowiada dzisiejszemu sołectwu. Na terenie gminy Daniszyn utworzono następujące gromady, które w 1939 r. liczyły następujące liczbę mieszkańców: Chruszczyny -272, Daniszyn -1030, Gorzyce Wielkie -908, Lamki -616, Łąkociny -516, Radziwiłłów -185, Sulisław -426, Wierzbno -503 i Zacharzew -1102.

Wójtem gminy Daniszyn był właściciel Zalesia Derfeld, a sekretarzem gminy Antoni Artel z Daniszyn. Siedzibą władz gminy był budynek, który dzisiaj stanowi własność Józefa Cierpki.

Po klęsce wrześniowej prawie cała historyczna wielkopolska stanowiła tzw."Kraj Warty", który podzielony został na trzy rejony. Powiat ostrowski znalazł się rejencji łódzkiej. W miejsce starostw utworzono Landatury, a siedzibą landrata nadal było miasto Ostrów Wlkp. W powiatach były wójtostwa, którym podlegali sołtysi. Zachowano przedwojenny podział powiatu na gminy, ale zmieniono nazwy miejscowości. Daniszyn nazywał się Dietersline, Łąkociny -Hohenwiese, Radziwiłłów - Radenau, Sulisław - Waldmark, Wierzbno - Thomaswiede, Zacharzew - Sachert, Chruszczyny - Palschow. Kierownikami gmin byli komisarze (Amtskommissar).

Gmina Daniszyn w dniu 1 października 1940 roku obejmowała 8742 ha i zamieszkiwało ją 5646 osób, w tym 416 Niemców, którzy stanowili 7,4% ogółu mieszkańców.

W czasie wojny zginęło 65 osób, a los dalszych 59 nie został ustalony. W wyniku bezpośrednich działań wojennych życie straciło 26 osób, 16 zostało zamordowanych, 9 zginęło w obozach i więzieniach, a dalszych 14 w czasie prac przymusowych.

Przed wojną Chruszczyny były wsią typowo rolniczą. Mieszkańcy pracowali w lesie a leśniczy był "panem" i wybierał sobie ludzi do pracy. Mężczyzn do wyrębu drzew, a kobiety do sadzenia i pielęgnacji lasu.. Poza rolnictwem pracowali Litwin i Jędrkowiak (w Fabryce "Wagon" oraz w Tartaku w Biadkach). Sołtysem był Antoni Nowak. We wsi zamieszkiwało trzech osiedleńców niemieckich: Meiza, Schliwka, Rydel. Chruszczyny leżące w strefie przygranicznej (granica za Sulmierzycami) znalazły się pod okupacją już kilka godzin po rozpoczęciu wojny. Część mieszkańców bojąc się walk i frontu uciekła z podręcznym dobytkiem dotarła aż do Prosny. Wozy ciągnęły konie i krowy (które były zaprzęgane także po wojnie). Fabian Skoro wiózł swój dobytek razem z żoną na taczce.

Po tej tułaczce mieszkańcy wrócili do wsi lecz wkrótce miała nastąpić nowa jeszcze większa wędrówka. Okupant zaczął wprowadzać swoich urzędników, sołtysem został Meiza. Rozpoczął się okupacyjny terror i prześladowania zwłaszcza powstańców wielkopolskich.

Mieszkańcy wsi zostali wysiedleni w czerwcu 1942 r. Wywiezieni najpierw do Odolanowa, gdzie nastąpił podział i dalsza wywózka na przymusowe roboty do Austrii i Niemiec. Jedną z przyczyn wysiedlenia całej miejscowości było zamordowanie Rydla i jego córki Ireny przez Polaka Albina Paternoge, który popełnił samobójstwo. Uratowała się żona Rydla oraz córka Urszula i to właśnie one stanęły w obronie mieszkańców przed masową egzekucją. Zamordowani zostali pochowani na cmentarzu w Gliśnicy. Rydel był piekarzem, dzierżawił piekarnię i sklep od Słomianego, natomiast morderca był jego uczniem i prawdopodobnie kochał się w jednej z córek (bez wzajemności). Na miejscu wysiedlonych mieszkańców sprowadzono Niemców zwano ich" baldokami". Sołtysem w Chruszczynach był Psies a przodownikiem Can. Niektórzy Polacy służyli właśnie u tych Niemców np. Jańczak, Ptak, Piaseczny a inni pracowali u Adamka (Litwin, Jędrzejowski). Leśniczymi w czasie wojny byli Meier i Pędrak (który podobno współpracował z ruchem oporu). W czasie wojny okupanci zburzyli domy Ibrona, Kusicielka, Cielucha, Krysiaka, Kowalczyka, Sójki, Herbików.

Najtrafniej zobrazował gehennę mieszkańców Chruszczyn Tadeusz Krupka, (powojenne tułacze losy rzuciły go aż do Australii) w swoich wspomnieniach zamieszczonych w Przeglądzie Australijskim.

„Podczas II wojny światowej rozpędzono nas, skazano na tułaczkę, obozy, śmierć...Mnie udało się przetrwać. W gospodarstwie u jednego Niemca pasłem gęsi, a później, u innego gospodarza, codziennie szedłem za pługiem od 4 nad ranem do 11 przed północą – o dwóch sznytkach chleba na śniadanie... Ale przeżyłem!

Jak opisać wielu wspaniałych i pomocnych ludzi oraz drani, których się wówczas spotykało? Obóz na Węgrzech? Powrót do domu, gdzie zastaliśmy rozgrabione gospodarstwo, w którym nawet słomy nie było, żeby się na niej przespać. Tylko kot nas witał, a potem... krowa, która nas po czterech latach rozpoznała, przybiegła i po rękach lizała! Nowy „właściciel” nie chciał jej oddać z powrotem uparcie twierdząc, że to jego własność. A ona trafiła nawet na swoje własne miejsce w naszej oborze.”  

W styczniu 1945 r. teren powiatu ostrowskiego został wyzwolony przez pododdziały 3 Armii Gwardyjskiej gen. płk. Gardowa. Powrót mieszkańców następował zależnie od miejsca wygnania. Najpóźniej wrócili ci, którzy byli wywiezieni do Niemiec i Austrii. Zastali oni puste, rozszabrowane i ograbione przez Niemców, Rosjan, a później także Polaków domostwa. Rozpoczął się czas odbudowy a jednocześnie nowych prześladowań. Tym razem w wydaniu UB. W 1945 roku sołtysem został Antoni Nowak. W tym samym roku złożono Ochotniczą Straż Pożarną.

W oparciu o przedwojenny podział administracyjny formowały się wiejskie i gminne rady narodowe. Pierwszym wójtem gminy Daniszyn był Kazimierz Koczura, członek Stronnictwa Ludowego. Dopiero ustawa z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej zniosła organy samorządu terytorialnego, organy administracji ogólnej i szereg urzędów administracji szkolnej i finansowej, a całość kompetencji przekazano radom narodowym i ich organom wykonawczym. Ustawą z dnia 25 września 1954 r. zlikwidowano gminy i powołano nowe mniejsze jednostki - gromady. Wraz z powołaniem gromad zlikwidowane zostało stanowisko sołtysa jako przedstawiciela wsi.

Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono trzy miejskie rady narodowe (Odolanów, Mikstat i Raszków) oraz 39 gromadzkich rad narodowych. Na terenie byłej gminy Daniszyn siedziby gromadzkich rad narodowych utworzono w Daniszynie, Gorzycach Wielkich i Sulisławiu. Wieś Wierzbno znalazła się w granicach administracyjnych gromady Nabyszyce. Chruszczyny należały do gromady Daniszyn.

Małe i słabe finansowo gromady nie spełniały swoich zadań, a utrzymanie rozbudowanego aparatu administracyjnego i licznych biur było niezmiernie kosztowne. Dlatego już z dniem 31 grudnia 1961 roku zlikwidowano 14 gromad, w tym Nabyszyce i Sulisław. Z gromady Nabyszyce do Daniszyna włączono Wierzbno, a z gromady Sulisław wsie Janków Zaleśny i Sulisław.

Gromadzka Rada Narodowa w Daniszynie w 1965 r. liczyła 27 radnych, a jej siedziba mieściła się w budynku, w którym obecnie znajduje się poczta i biblioteka. W roku 1958 z sołectwa Daniszyn wyodrębniono dwa nowe sołectwa: Cegły i Oręber. Gromada Daniszyn w tych granicach istniała do dnia 31 grudnia1972 r. Ostatnim przewodniczącym Prezydium GRN był Henryk Hęćka, a sekretarzem Zenona Kostrzewska. Teren gromady został włączony do trzech gmin:

1) Ostrów Wielkopolski         - sołectwa: Cegły, Chruszczyny, Daniszyn, Łąkociny i Onęber,

2) Odolanów                          - sołectwo Wierzbno,

3) Raszków                            - sołectwa: Janków Zaleśny i Sulisław

Przed wojną kierownikiem szkoły w Chruszczynach był Gieremek, który zginął prawdopodobnie w Katyniu. Po wyzwoleniu przez jeden rok uczyła jego żona. W 1946 r. kierownikiem szkoły został Ludwik Kawaler, który wychował wiele pokoleń Chruszczynian. Był on znakomitym pszczelarzem i rolnikiem, a także jako wojskowy fleczer i sanitariusz udzielał pierwszej pomocy i dawał zastrzyki. Dbał on także o budynek szkolny, który zawsze był wizytówką wsi. Szkoła w Chruszczynach była cztero-klasowa o klasach łączonych. Dalszą naukę uczniowie kontynuowali w Daniszynie (kierownikiem szkoły w Daniszynie był Seweryn Zwierzycki). Następnym kierownikiem szkoły w Chruszczynach została Barbara Bogusiewicz, która pracowała aż do jej likwidacji w 1980 r. Następnie w szkole utworzono oddział przedszkolny, który zlikwidowano 2001 r. z powodu małej ilości dzieci.

W 1947 r. wybudowany został most na Rowie Orpiszewskim przepływającym przez Chruszczyny. W tym samym roku OSP w Chruszczynach założyło kółko teatralne, które prowadził naczelnik Kląskała Franciszek oraz Ludwik Kawaler. Występowali: Kląskała Franciszek, Jan Brdys (prezes OSP), Antoni Jany, Władysława Litwin (Jany) i Zofia Karczmarek. Pierwsze przedstawienie grano w lokalu byłej piekarni Michała Słomianego, drugie w 1948 r. w sali szkolnej.

Rok 1959 przyniósł elektryfikację wsi, która została wykonana w czynie społecznym ze środków zbieranych przez Społeczny Komitet Elektryfikacji. W skład komitetu wchodzili: Michał Słomianny, Czesław Pospiech, Józef Stryjak, Jan Jędrzejewski, Jan Gręda, Ludwik Kawaler (sekretarz). Wykonawcą tego przedsięwzięcia była firma Stefańskiego.

W latach 1978/79 zakupiono i zmodernizowano budynek na świetlicę i remizę OSP. Poprzednia świetlica mieściła się w budynku stajni tzw. dworze. Budynek ten był własnością nadleśnictwa i został przez pracowników leśnych zdewastowany. Starania o zakup własnego budynku na świetlice zostały rozpoczęte w 1975 r. przez prezesa OSP Franciszka Kląskałę i skarbnika Kółka Rolniczego Mariana Szuberta. Niestety opieszałość władz przedłużyła te starania, które przyniosły efekt dopiero w 1978 roku, dzięki staraniom ówczesnego radnego Sylwestra Kląskały i przychylności Naczelnika Gminy Stanisławy Kamińskiej. Budynek kosztował 300 tys. zł. (200 tys. z Funduszu Rozwoju Rolnictwa a 100 tys. z Urzędu Gminy). Budynek został zmodernizowany przez mieszkańców Chruszczyn w czynie społecznym.

W 1979 roku wykonano w czynie społecznym zatokę autobusową do autobusu szkolnego. Kamień i rury zostały zakupione ze środków Urzędu Gminy w Ostrowie Wlkp.

W tym samym roku Rejonowe Przedsiębiorstwo Melioracyjne w Ostrowie Wlkp. wykonało meliorację pól i części kanalizacji burzowej. Prace nad kanalizacją burzową dokończono w 1980 r. dzięki staraniom Naczelnika Gminy Stanisławy Kamińskiej i radnego GRN Sylwestra Kląskały. Projekt tego przedsięwzięcia wykonał inż. Chudy, a całość została sfinansowana z tzw."Funduszu Wisła", wykonawcą była Spółdzielnia Usług Wiejskich w Raszkowie (brygada Jerzego Kubika).

W 1982 roku, wybudowano drogę asfaltową. Starania rozpoczęto złożeniem wniosku do Rejonu Dróg Publicznych w Ostrowie Wlkp. przez radnego Sylwestra  Kląskałę i sołtysa Tadeusza Piasecznego, którzy argumentowali że po jej wykonaniu nastąpi skrócenie drogi do Cukrowni Zduny i ograniczony zostanie ruch tranzytowy w Krotoszynie. Wniosek zyskał poparcie Dyrekcji RDP w Ostrowie. (dyr. Walasz, dyr. Gruchot) i trafił do Okręgowej Dyrekcji Dróg w Poznaniu gdzie został zatwierdzony do realizacji w latach 1981 - 1982 r. W dniu 26 czerwca 1982 r. mieszkańcy wsi aby przyspieszyć modernizację tej drogi wycinali krzewy i drzewa na poboczu od Chwaliszewa do Daniszyn. Prace wykonywali: Antoni Słomianny, Adam Czelusta, Czelusta Stanisław, Kurzawa Jan, Kląskała Sylwester (organizator czynu ), Misiak Zbigniew, Dzięcioł Jan, Jankowiak Stanisław, Walczak Stefan, Kowalczyk Roman, Pasek Edmund, Furmański Józef, Białobłocki Władysław, Stryjak Jan, Ptak Marek, Cegła Józef, Krupka Florian (pisarz), Piaseczyny Tadeusz, Jany Antoni, Koryciak Marek, Kokot Kazimierz, Krakowski Lech, Zimniak Stefan, Lisik Kazimierz, Dobrowolski Ryszard, Mazur Józef, Krysiak Stanisław, Pośpiech Jan, Bizan Jan, Jańczak Weronika, Pośpiech Maria, Brodala Lech, Wojtaszek Marian, Litwin Czesław, Litwin Grzegorz.

Po zrealizowaniu tego zadania inwestycyjnego rozpoczęto starania o uruchomienie połączenia autobusowego do Chruszczyn. Dzięki poparciu dyrektora Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego w Ostrowie -Józefa Kaliny, nastąpiło przedłużenie linii nr 15 z Daniszyn do Chruszczyn. Pierwszy autobus witała spontanicznie na przystanku w Chruszczynach o godzinie 6.00 wiązanką kwiatów Helena Kowalska (z domu Piaseczna), była mieszkanka Chruszczyn mieszkająca w Ostrowie Wlkp.).

W 1983 założono płytki chodnikowe na drodze prze wieś. Płytki w ilości 7600 szt. Zostały zakupione w Krotoszynie ze środków Funduszu Rozwoju Rolnictwa i każdy z mieszkańców układał je przed własną posesją we własnym zakresie.

W latach 1983-1984 została wybudowana wiata autobusowa ze środków Urzędu Gminy (zakup materiałów), a pozostałe prace i transport wykonali w czynie społecznym  mieszkańcy. Projektował Sylwester Kląskała, wykonał murarz Władysław Koper za 10 000 zł. Dach wykonali Kląskała Sylwester i Wojtaszek Marian. Następujący mieszkańcy dobrowolnie opodatkowali się na ten cel: Krystyna Litwin, Józef, Furmański, Józef Ptak, Florian Krupka, Henryk Kaczmarek, Maria Patalas, Stanisław Hyliński, Kazimierz Gręda, Jerzy Litwin, Jan Dzięcioł, Gabryjela. Litwin, Stanisław Jankowiak, Zbigniew Kokot, Marian Kokot, Stefan Walczak, Stanisław Kowalczyk, Bogdan Patalas, Edmund Paszek, Grzegorz Maleszka, Teresa Kaj, Władysław Białobłocki, Barbara Bogusiewicz, Jan Stryjak, Józef Cegła, Kazimierz Kokot, Lech Brodala, Antoni Krakowski, Marian Szubert, Ryszard Dobrowolski, Marek Młynarz, Stefan Zimniak, Kazimierz Lisik, Zdzisław Jany, Sylwester Kląskała, Tadeusz Czelusta, Ryszard Karwik, Józef Misiak, Marian Wojtaszek, Józef Demel, Roman Patalas, Antoni Słomianny, Czesław Pośpiech, Tadeusz Piaseczny,Stanisław Krysiak, Barbara Kowalczyk, Marian Bręk.

Lata 1992/1993, to czas wykonania gazociągu Kuroch-Chruszczyny (z przyłączami). Starania podjął w latach 1986/87 radny GRN  Sylwester Kląskała wraz z Naczelnikiem Gminny Stanisławą Kamińską u Naczelnika Miasta i Gminy Odolanów Mariana Janickiego. Następnie do starań aktywnie włączył się Marian Szubert. Dzięki poparciu: p. Hyli dyrektora WPG., burmistrza Odolanowa M. Janickiego, przewodniczącego Rady Gminy Ostrów Wlkp. Zygmunta Majchrzaka i wójta Gminy Ostrów Wlkp. Zygmunta Lubienieckiego przystąpiono do realizacji inwestycji. Projektantem był Hyla a następnie inż. Kempski, a całość wykonała firma Michała Kudły. Komitet Społeczny działał w składzie: Marian Szubert, Sylwester Kląskała, Marian Wojtaszek i Misiak Józef. Mieszkańcy pracowali wiele godzin przy budowie gazociągu: wykopy, niwelacja, przeciski pod drogą (Kląskała i Wojtaszek) co znacznie zmniejszyło koszty inwestycji. Całkowity koszt budowy wyniósł 642 mln zł [mieszkańcy 312 mln, Urząd Gminy 200 mln, dotacja z Funduszu Rozwoju Wsi Polskiej 32 mln którą załatwił poseł na Sejm RP Marian Janicki z Odolanowa, Nadleśnictwo Krotoszyn 81 milionów, środki Rady Sołeckiej 17 milionów]. Koszt jednego przyłącza wynosił 19,5 miliona. Praca włożona przez mieszkańców w realizacje tej inwestycji to: 1850 godzin pracy, 390 Mh ciągnik, 120 mb. przecisków, 300 m3 piasku, wykop ręczny i wymiana gruntu, 3500 km przejechanych prywatnymi samochodami. Na jednego udziałowca statystycznie przypadało 62 godziny robocze i 13 Mh. ciągnikowych.

Na przełomie lat 1994/95 wykonano wodociąg dla wsi Chruszczyny (wodociąg Daniszyn - Chruszczyny). Komitet Wodociągowania  pracował w składzie: Ryszard Janicki (przewodniczący), Sylwester Kląskała (wice-przewodniczący), Wojciech Litwin (skarbnik). Podkłady geodezyjne wykonali geodeci Baranowski i Wykrętowicz. Projektował inż. Chudy a, wykonawcą była firma Marciniaka ze Sulisławia. Mieszkańcy w ramach czynu społecznego wykonali następujące prace: zasypywanie przekopu i przeciski pod jezdnią.

W lipcu 1997 roku zakończono telefonizację wsi Chruszczyny. Podłączono 39 nowych numerów. Całość projektował Florian Anioł z Ostrowa Wlkp.

Tego samego roku w czerwcu wybudowano kapliczkę Matki Bożej Fatimskiej. Figurę ofiarował ks. Proboszcz Hieronim Kowalski, cokół wykonał M. Pospiech z Chwaliszewa. Kapliczkę poświęcił i odsłonił ks. Hieronim Kowalski.

W 1998 roku utwardzono plac przy świetlicy kostką brukową.

W 1999 roku wybudowano przy wjeździe do wsi od strony Daniszyna" krzyż upamiętniający rok 2000 r. Wykonawcą krzyża był Józef Stęczniewski ze Sulmierzyc, tabliczkę wykonał Józef Januszkiewicz również ze Sulmierzyce, a płot ofiarował Dariusz Gajda z Dniszyna. Ozdobne drzewka ofiarował Krzysztof Kulas z Łąkocin. Powołany został komitet organizacyjny w składzie: Antoni Słomianny (przewodniczący), Sylwester Kląskała i Gabriela Litwin (skarbnik). Napis na tabliczce głosił: Z CHRYSTUSEM W III TYSIĄCLECIE". Odsłonięcia i poświęcenia krzyża w czasie uroczystej mszy św. dokonał ks. Hieronim Kowalski.

W dniu 19 stycznia 1999 roku na zebraniu wiejskim sołtysem wybrano Stanisława Krupkę oraz Radę Sołecką w składzie: Antoni Słomianny (przewodniczący), Sylwester Kląskała (radny), Stanisław Jankowiak, Jerzy Biel, Marek Wojtaszek, Paweł Hyliński,  Wojciech Litwin, Roman Kowalczyk, Zbigniew Misiak.

Sołtysami w okresie powojennym byli: Antoni Nowak (1945-1954), Walenty Wojtaszek (pełnomocnik), Józef Stryjak (1960-1968), Stanisław Skomro (1968-1978), Tadeusz Piaseczny (1978-1990), Stanisław Kowalczyk(1990 - 1995), Roman Kowalczyk (1996 - 1999), Stanisław Krupka (od 1999 do 30.01.2013), Sylwester Kląskała (30.01.2013 do 24.02.2015), Donata Litwin (od 24.02.2015 do dnia dzisiejszego)

Radnymi Gminnej Rady Narodowej w Ostrowie Wlkp byli: Stanisław Skomro (1974-1978) i Sylwester Kląskała (1978 - 1990), którzy jednocześnie byli  radnymi Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kaliszu. Po przywróceniu samorządu gminnego radnym Rady Gminy Ostrów Wlkp. od roku 1990 do dnia dzisiejszego jest Sylwester Kląskała W latach 1990-1998 był członkiem Zarządu Gminy, a od roku 2002 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Gminy, w kadencji 2014-2018 przewodniczący Komisji budżetu, spraw gospodarczych i handlu.

2001 roku adoptowano pomieszczenia po zlikwidowanej szkole na kaplicę Miłosierdzia Bożego. Uroczystą mszę św. odprawił ks. Prob. Hieronim Kowalski w obecności zaproszonych gości Zygmunta Glapy (Wójta Gminy Ostrów Wlkp.) i Zygmunta Lubienieckiego (prezesa Zarządu Gminnego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim.

W maju 2005 roku wykonano remont kaplicy oraz uporządkowano i utwardzono teren wokół niej. Z inicjatywy Antoniego Słomiannego, Sylwestra Kląskały i Stanisława Krupki urządzono w ogrodzie przy Kaplicy „ Plac Zabaw” dla dzieci. Ze środków budżetowych Gminy zakupione zostały huśtawki dla dzieci.

Sołtys Stanisław Krupka oraz Radny Sylwester Kląskała wielokrotnie podejmowali starania o rozbudowę świetlicy. W 2010 roku po spotkaniu z Panią Barbarą Sobczak (inspektor ds. budownictwa w Urzędzie Gminy) podjęto rozmowy z Wójtem Gminy o wyrażenie zgody na rozbudowę. Pani Sobczak opracowała koncepcję rozbudowy. Projekt został zaakceptowany przez Wójta Gminy Piotra Kuroszczyka, który włożył to zadanie inwestycyjne do Budżetu Gminy na lata 2011-2012. Rada Gminy Ostrów Wielkopolski głosując budżety na lata 2011 i 2012 przyznała środki na realizację tej inwestycji oraz uchwaliła „Plan odnowy miejscowości Chruszczyny”. W 2011 roku Wójt Gminy Piotr Kuroszczyk zgłosił wniosek o dofinansowanie budowy świetlicy ze środków Unii Europejskiej do LGD „Okno Południowej Wielkopolski”. Budowa świetlicy rozpoczęła się 26 maja 2011 roku zalaniem w czynie społecznym fundamentów. Wykopy fundamentowe wykonał Marian Połczyński. Przy udziale Firmy Mariana Połczyńskiego i udziale wielu mieszkańców pracy ciągnikami rolniczymi została wykonana wymiana gruntu i zasypanie piaskiem.

W 2011 Firma Jarosława Kusicielka wykonała mury świetlicy. Przetarg na dokończenie budowy wygrał Andrzej Kasprzak zatrudniając podwykonawców Mariusza Bocianowskiego (roboty murarskie), Andrzeja Bielę(hydraulika), Mariana Przybylskiego (instalacje elektryczne). Mieszkańcy rozebrali dach na starym budynku, werandę i uporządkowali cały teren. Udział mieszkańców w tej inwestycji to 990 godz. pracy fizycznej i 300 godz. pracy sprzętu. Koszt całej budowy wyniósł ponad 500 tys zł. W dniu 28 grudnia 2012 roku po Sesji Rady Gminy, która została zwołana w wybudowanej świetlicy dokonano oficjalnego otwarcia  obiektu. Podziękowania Wójtowi Gminy Piotrowi Kuroszczykowi, Radzie Gminy, wykonawcom i  pracownikom Urzędu Gminy złożył Radny Sylwester Kląskała.     Wieczorem 28 grudnia podczas spotkania  mieszkańców ks. Kan Krzysztof Tomaszewski poświęcił zmodernizowaną świetlicę. Ze środków Funduszu Sołeckiego każdego roku zakupywane było wyposażenie do świetlicy (piece gazowe do kuchni, stół gastronomiczny, klimatyzatory, wykonanie chłodni). Dzięki współpracy z LGD „Okno Południowej Wielkopolski” i w ramach przeprowadzanych szkoleń urządzono część zazielenienia na placu przy budynku.  Uchwały Zebrania Wiejskiego i Rady Gminy o przystąpieniu do programu Wielkopolska Odnowa Wsi umożliwiły przystąpienie Chruszczyn do  konkursu „Pięknieje Wielkopolska Wieś”. Chruszczyny otrzymały dofinansowanie z Urzędu Marszałkowskiego na wykonanie parkingu przy świetlicy w wysokości 18.751zł. Całkowity kosz budowy tego parkingu wyniósł 37.141zł.(brakujące środki zostały dofinansowane z Budżetu Gminy). W 2014 roku ze środków Funduszu Sołeckiego zostało zakupionych 100m2 kostki brukowej,  z której  mieszkańcy w czynie społecznym wykonali dalszą część parkingu. Ze środków wspomnianego Funduszu został zakupiony i ustawiony w czynie społecznym betonowy plot. Dzięki poparciu Wójta Piotra Kuroszczyka i Uchwale budżetowej Rady Gminy wykonano w 2016 roku 150mb drogi asfaltowej do świetlicy. Wspomnieć należy, że po 30 latach doczekała się modernizacji  część drogi powiatowej (2015 roku  ze środków Powiatu Ostrowskiego położono 300mb nakładki asfaltowej)

Z powyższego opracowania wynika, że dzięki poparciu władz samorządowych Gminy Ostrów i działaniu mieszkańców  wieś  Cruszczyny pięknieje i rozwija się. Największą bolączką w dniu opracowania monografii,  jest stan drogi powiatowej i niestety zmniejszająca się ilość kursów autobusowych co jest dużym utrudnieniem zwłaszcza dla starszych mieszkańców.

PRZYNALEZNOŚĆ DO KOŚCIOŁA

Chruszczyny od zawsze należały do parafii Sulmierzyce, gdzie kościół istniał już w średniowieczu. W 1524r. proboszczem był Jan Kozieł. Po pożarze kościoła w 1623r. wybudowano nową świątynie pod wezwaniem Wszystkich Świętych, konsekrowaną przez biskupa kaliskiego Andrzeja Leszczyńskiego ok. 1643 - 1646r. W XIV w. powstały dwie altarie: św. Anny i NMP Różańcowej, uposażone przez mieszczan 1639r. W Sulmierzycach istniał też kościół pod wezwaniem NMP i św. Wojciecha, który, w 1538r. stał się kościołem szpitalnym, a jego dobroczyńcą był starosta odolanowski, Marcin Zborowski. Była w nim altaria św. Anny i od niej przyjął wezwanie kościół.

W Sulmierzycach a dokładnie w młynie Długołęce, około 1545r. urodził się Sebastian Fabian Klonowic, syn młynarza Klona, poeta renesansowy, mieszkający od 1574r. w Lublinie. Najbardziej znaczącym jego utworem jest Worek Judaszów, poemat satyryczny, zawierający krytykę ówczesnego życia społeczno obyczajowego.

Przez cały XVIII w. korzystano z kościoła wybudowanego w I połowie XVII w. W 1793r. w Sulmierzycach na 1324 mieszkańców 1283 było katolikami, 30 protestantami i 11 żydami. Znajdowały się dwa kościoły katolickie oraz kościół szpitalny, w którym pracowali jeden chirurg i jedna akuszerka.

W połowie XIX w. działał proboszcz Jan Jakub Siwicki, który był inicjatorem postawienia na placu koło kościoła pomnika ku czci poety Sebastiana F. Klonowica.

Po odzyskaniu niepodległości w regionie ostrowskim były 23 parafie należące do archidiecezji poznańskiej i gnieźnieńskiej. W 1925r. parafie włączono do archidiecezji poznańskiej (z wyjątkiem Koryt). W 1926r. wybudowano kościół w sąsiednim Chwaliszewie. W latach 1919 - 1939 Chruszczyny należały nadal do parafii Sulmierzyce, która liczyła ok. ponad 3 tys. wiernych i była razem z Chwaliszewem w dekanacie krotoszyńskim.

Po zakończeniu II wojny światowej Chruszczyny pozostały w parafii sulmierzyckiej i należą do niej do dnia dzisiejszego.

 

KLIMAT I PRZYRODA CHRUSZCZYN

Wieś Chruszczyny licząca 270 mieszkańców jest położona na dużej polanie wśród lasów w południowej części Wielkopolski w Gminie Ostrów Wielkopolski. Obszar Chruszczyn 20,71 km2 sprawia, że jest to największa powierzchniowo wieś w Gminie Ostrów Wielkopolski. Krajobraz Chruszczyn jest efektem długiego i różnorodnego oddziaływania czynników przyrodniczych i społecznych. Niniejsze opracowanie ma wykazać zmiany przyrodnicze jakie nastąpiły na przełomie ostatniego półwiecza oraz stan obecny a zwłaszcza najciekawsze pomniki przyrodnicze.

UKSZTAŁTOWANIE POWIERZCHNI

Chruszczyny położone są na Nizinie Odolanowskiej i na skraju Wysoczyzny Koźmińsko Krotoszyńskiej w zlewni rzeki Orpiszew. Położenie to sprawia wytworzenie się określonego układu przyrodniczo – klimatycznego. Powierzchnia poprzecinana jest licznymi rowami zbierającymi wody powierzchniowe z sąsiednich miejscowości (Mazur, Biadek, Chwaliszewa) oraz lasów. Rowy te wpływają do rzeki Orpiszew, która łączy się z rzeką Kuroch stanowiącą prawy dopływ Baryczy.

Regulacja rzek Orpiszew i Kuroch przeprowadzona w latach 60tych XX wieku oraz melioracja pól wykonana w 1979r. spowodowała nieodwracalne zmiany w przyrodzie a także w klimacie tego regionu. Następuje bardzo szybki spływ wód powierzchniowych w okresie wiosny i gwałtownych letnich opadów bez możliwości jej magazynowania. Melioracja pól spowodowała wyschnięcie większości stawów śródpolnych, które magazynowały wodę spływającą z pól. Regulacja rzek oraz melioracja w krótkim okresie przyczyniła się do wzrostu wydajności rolniczej gleb i łąk, ale powoduje coraz to większe obniżenie poziomu wód gruntowych i stepowienie tego obszaru. Zachwiane zostało także naturalne krążenie wody w przyrodzie (odparowywanie wód) co ma niewątpliwy wpływ na ilość i częstotliwość opadów.

Przed regulacją istniejące w rzekach i rowach głębokie i rozległe zastoiska wodne, zazwyczaj porośnięte krzewami, były naturalnymi zbiornikami wodnymi oraz siedliskiem dla ryb, ptaków, płazów i owadów. W latach 70tych XX wieku rzeki i rowy zostały znacznie zanieczyszczone ściekami komunalnymi. Regulacja rzek, wycięcie krzewów oraz zanieczyszczenia spowodowały wyginięcie ryb (szczupaków, linów, karasi), raków, ptaków (bażantów, kuropatw), płazów (niektórych gatunków żab np. rzekotki i jaszczurek). Zmiany stosunków wodnych spowodowały także zmianę szaty roślinnej. Wyginęły rośliny bagienne (sitowie, trzcina, manna mielec) a na łąkach aż do pojawienia się, zwłaszcza w ostatnich suchych latach roślin odpornych na długotrwały brak wilgoci (trawy wiechlinowate itp.).

WARUNKI KLIMATYCZNE

Położenie śródleśne oraz wpływ zlewni rzek Orpiszew powoduje wytworzenie się specyficznego, niepowtarzalnego mikroklimatu cechującego się zastoiskami dla zimnego powietrza, zwłaszcza przy braku przewietrzania. Tworzą się liczne tzw. mrozowiska, zwłaszcza na łąkach w pobliżu rzeki i rowów oraz zacienionych miejscach przy lasach. Niewątpliwie pozytywny wpływ na czystość powietrza ma sąsiedztwo lasów, zwłaszcza sosnowych, wydzielających specyficzny zapach (olejki eteryczne). W okresie wiosny i lata powietrze nasycone jest zapachami kwiatów, ziół i drzew (lipa).

III Gleby, szata roślinna i zwierzęta.

Gleby w naszej miejscowości są bardzo zróżnicowane. Od północy (koniec Wysoczyzny Koźmińskiej) gleby klasy III (pszenno - buraczane) przechodzące w gleby klasy VI (żytnie, słabe).

Elementy klimatu, gleba oraz zasoby wody stwarzają określone warunki do rozwoju szaty roślinnej i decydują o terminach prac polowych. W uprawach polowych przeważają zboża paszowe (kukurydza, zboża, ziemniaki) przy malejącym areale buraka cukrowego. Duża ilość łąk i uprawa zbóż pozwala na rozwój hodowli bydła i trzody chlewnej, co stanowi główne kierunki produkcji rolnej. Wysokie nawożenie obornikiem, kompostem, nawozami sztucznymi oraz zmianowanie pozwala na utrzymanie tych gleb w dobrej kulturze i wyzyskiwaniu dobrych jak na te warunki plonów.

Otaczające Chruszczyny lasy mieszane są bardzo zróżnicowane pod względem drzewostanu. Od strony Biadek i Chwaliszewa przeważają lasy liściaste z licznymi drzewami pomnikowymi znajdującymi się, zwłaszcza w założonym w 1963r rezerwacie przyrody „Dąbrowa koło Biadek Krotoszyńskich”. W rezerwacie tym warto zwrócić uwagę na okazałe dęby, buki, jarzęby, graby oraz sosny. Większość otaczających lasów to jednak lasy mieszane z przewagą sosny, świerka, modrzewia, brzozy oraz olchy porastającej, zwłaszcza podmokłe tereny. Ciekawe i zróżnicowane jest także podszycie leśne złożone z krzewów jarzębiny, kruszyny i leszczyny. Runo leśne porasta smaczna i dorodna borówka czarna, borówka czerwona, poziomka, malina i jeżyna. W okresie lata i jesieni można zbierać grzyby: borowiki, kozaki, podgrzybki, gąski, maślaki i rydze, co stanowi niewątpliwą atrakcję naszych lasów i przyciąga wielu amatorów grzybobrania.

Chruszczyńskie lasy są ostoją dla wielu gatunków zwierząt. Można tu przy odrobinie szczęścia spotkać tzw. zwierzynę łowną np. jelenie, dziki, daniele, sarny i zające. Występują tu także drapieżniki np. lisy, borsuki, kuny leśne, łasice a w ostatnim czasie pojawiły się jenoty.

 Lasy i pola są siedliskiem wielu gatunków ptaków. Niewątpliwą atrakcją są znajdujące się pod ścisłą ochroną bociany czarne oraz żurawie, które swym głosem zwiastują mieszkańcom Chruszczyn nadejście wiosny. Mówiąc o świecie zwierzęcym trzeba wspomnieć także o płazach. Spotkać tu można żaby (ropucha, żaba trawna, żaba wodna), jaszczurki (zwinna, żyworodna, padalec) oraz gady (żmija zygzakowata, wąż zaskroniec).

Podsumowując to opracowanie można stwierdzić, że świat przyrody Chruszczyn jest bardzo piękny a w niektórych trudno dostępnych dla człowieka miejscach prawie dziewiczy. Niestety ingerencja człowieka, zwłaszcza chemiczna ochrona upraw, powoduje zmiany nieraz nieodwracalne. Chociaż w ostatnim czasie można zaobserwować osiedlanie się w naszym regionie ptaków lubiących spokój i czyste środowisko (bocian czarny, żuraw). Można więc mieć nadzieję, że oczyszczanie ścieków komunalnych przywróci życie w niektórych ciekach wodnych i powrót do nich ryb. Koniecznością wydaje się poprawienie stosunków wodnych poprzez budowę na rzece Orpiszew zbiornika retencyjnego dla zatrzymania spływających wód.

Publikacja ta niech będzie swego rodzaju wezwaniem i zachętą do odwiedzenia Chruszczyn i podziwiania piękna przyrody, piękna naszych lasów oraz poszanowania ich, aby następne pokolenia mogły także korzystać z dobrodziejstwa jakie dała nam Matka Ziemia. Warto też zobaczyć rezerwat przyrody, dęby pomniki, wzgórza pochodzenia wydmowego (droga do Gliśnicy) oraz tzw. Lisie Góry (w lesie przy dukcie Odolanowskim).

 

HISTORIA OCHOTNICZEJ STRAŻY POŻARNEJ

W CHRUSZCZYNACH

Ochotnicza Straż Pożarna w Chruszczynach powstała w roku 1945 z inicjatywy sołtysa Chruszczyn Antoniego Nowaka. Najprawdopodobniej działał on z inspiracji władz administracyjnych gminy Daniszyn, które działały zazwyczaj poprzez sołtysa i naczelników rejonowych. Dotychczas nie udało się dokładnie ustalić daty założenia jednostki, gdyż nie zachowały się żadne dokumenty z tego okresu. Jeden z najstarszych obecnie członków OSP - Franciszek Kląskała wspomina, że na początku września 1945 r. kiedy wrócił z przymusowych robót z Niemiec to jednostka już istniała.

W skład pierwszego Zarządu OSP wchodzili: prezes - Stanisław Młynarz, naczelnik - Ignacy Brajer, sekretarz Andrzej Andrysiak, skarbnik - Jan Jędrzejewski i zastępca naczelnika Marek Kląskała. W tym składzie zarząd jednak długo nie pracował. Przy organizacji zabawy tanecznej doszło do nieporozumień między Stanisławem Młynarzem a pozostałymi członkami Zarządu OSP i ten pierwszy zrezygnował z członkowstwa OSP. Inny członek Zarządu - Marek Kląskała wyprowadził się z Chruszczyn, a jego funkcję zastępcy naczelnika objął jego brat Franciszek Kląskała.W miejsce Stanisława Młynarza prezesem jednostki został Jan Brdys. Po kilku miesiącach naczelnik Ignacy Brajer wyjechał do Kamiennej Góry i na jego miejsce wybrany został Franciszek Kląskała. W związku z pełnioną funkcją w jednostce został skierowany na kurs dowódców sekcji, który odbył się w dniach od 16 maja do 1 czerwca 1948 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Przez cały ten czas w skład Komisji Rewizyjnej wchodzili: Stanisław Hyliński i Józef Stryjak.

Z zachowanej dokumentacji finansowej wynika, że aktywną działalność Zarząd rozpoczął na początku 1946 r., kiedy to zorganizowano pierwszą zabawę taneczną, która przyniosła 300 zł. czystego zysku. W tym samym roku zorganizowano jeszcze dwie zabawy: w dniu 28 lipca i 1 września. Pierwsza zabawa przyniosła 5.482 zł., a druga 7.177 zł. czystego zysku. Jednostka pod koniec 1946 r. liczyła 35 członków, gdyż tyle osób wykupiło legitymacje OSP. Taka liczba figuruje również na jednym z najstarszych wykazów członków OSP. Na liście tej jako członkowie czynni wymienione są następujące osoby: Andrzej Andrysiak, Jan Brdys, Józef Cegła, Edward Grzęda, Stanisław Hyliński, Józef Jankowiak, Piotr Jańczak, Władysław Jędrkowiak, Jan Jędrzejewski, Franciszek Kląskała, Jan Kokot, Florian Krupka, Józef Kubicki, Jan Kurzawa, Mieczysław Kurzawa, Franciszek Maroszek, Stefan Patalas, Andrzej Poczta, Czesław Pośpiech, Michał Skomro Michał Słomiany (syn), Walenty Sójka, Jan Stryjak, Józef Stryjak i Marian Wojtaszek. Jako członkowie wspierający są tam wymienieni: Józef Błaszczyk, Piotr Brzezina, Kazimierz Kurczewski, Franciszek Litwin, Antoni Nowak, Michał Słomiany (ojciec ), Leon Piaseczny i Jan Wiertelak. Od września 1946 r. zaczęto zbierać składki członkowskie, które przynosiły wpływy kasowe w wysokości 165 zł. miesięcznie, co oznacza, że zapłaciły je 33 osoby. Łącznie w 1946 r. uzyskano dochody w wysokości 13.794 zł.. W tym samym roku rozchody wynosiły 12.825 zł. Zakupiono materiały biurowe: zeszyty, atrament tusz, papier, wykonano pieczątkę, zapłacono podatki od dochodów osiągniętych na zabawach oraz ZAIKS, zakupiono karbid i kłódkę do strażnicy. Łącznie na te cele wydano 825 zł. Większość środków pieniężnych bo aż 12.000 zł.. wydatkowano na zakup czapek"do towarzystwa", które zakupiono od Mariana Matysiaka z Krotoszyna. Na ten sam cel na początku 1947 r. wydatkowano jeszcze 5.665 zł.

W dniu 9 lutego 1947 r. - jednostka wystawia przedstawienie teatralne i organizuje zabawę taneczną, które to przedsięwzięcia przynoszą jedynie 875 zł. czystego zysku. Przedstawienie grano w lokalu Michała Słomianego, który adaptowano na te cele z nieczynnej piekarni. Zabawy w 1947 r. zorganizowano jeszcze w dniach: 18 maja, 13 i 24 sierpnia oraz 31 grudnia. W lipcu 1947 r. jednostka rozpoczęła starania o mundury korporacyjne. Zakupiono 13,75 m materiału, 23,5 m podszewki i 0,25 m czerwonego sukna na wypustki, 72 dużych i 59 małych guzików, watolinę i 9 m płótna. Z tych materiałów uszyto 8 mundurów, za którą to usługę zapłacono krawcowi Karczewskiemu 8.000 zł. w dniu 10 października 1948 r.  W sumie w roku 1947 r. uzyskano wpływy w wysokości 30.068 zł. a wydatkowano 25.936 zł. Organizatorami większości imprez dochodowych byli: Franciszek Kląskała, Józef Stryjak, Jan Brdys i Stanisław Hyliński. W roku 1948 aktywność OSP wyraźnie słabnie. Zorganizowano w tym roku tylko jedną zabawę taneczną w dniu 6 maja, która przyniosła 12,225 zł. zysku. Z dzierżawy boiska od Antoniego Nowaka i Walentego Karwika wpłynęła kwota 2.400 zł. a ze składek członkowskich 1.550 zł. Łącznie w roku 1948 uzyskano dochody w wysokości 16.180 zł. a wydatkowano na cele organizacyjne 13.476 zł.

Rok 1949 OSP rozpoczyna wystawieniem sztuki teatralnej i zabawą w dniu 1 stycznia. Przedstawienie wystawiono w sali lekcyjnej Szkoły Podstawowej. Impreza przyniosła 9.140 zł. zysku. Zabawę taneczną zorganizowano dopiero18 września tego roku, ale przyniosła ona tylko 933 zł. zysku. W sumie sytuacja finansowa jednostki była dobra, gdyż w kasie OSP na koniec 1949 r. znajdowało się 16.223 zł.

W tym roku w dniu 23 września zmarł sekretarz OSP Andrzej Andrysiak i na to stanowisko wybrany został najprawdopodobniej Stefan Patalas. Dochodzi także na przełomie 1949/1950 do dalszych zmian we władzach OSP. Nowym prezesem zostaje Józef Stryjak, a członkiem Komisji Rewizyjnej zostaje Jan Brdys.Rok 1950 był okresem zaniku aktywności jednostki. Nie zorganizowano żadnej zabawy tanecznej, nie zakupiono żadnego sprzętu dla potrzeb OSP. Jedynymi dochodami w 1950 r. były wpływy ze zbiórki w Tygodniu Straży Pożarnej oraz składki członkowskie. Następny rok przynosi wymianę pieniędzy połączoną z denominacją gdyż za 100 zł. wypłacano 1 nowy zł. W roku 1951 jedynym dochodem jest wpływ z dzierżawy boiska w wysokości 50 zł. podczas gdy wydatki wynosiły 109.90 zł. Na koniec 951 r. w kasie jednostki znajdowało się 104.43 zł.

Brak aktywności OSP spowodował zmniejszenie się liczby członków jednostki. Zachowany z roku 1951 spis członków jednostki zawiera jedynie 19 osób. Członkami OSP byli: Jan Brdys, Kazimierz Całkowski, Stanisław Hyliński (senior), Józef Jankowiak, Stanisław Jankowiak, Piotr Jańczak, Jan Jędrzejewski, Czesław Karwik, Jan Kurzawa, Mieczysław Kurzawa, Franciszek Kląskała, Józef Mazur, Stefan Patalas, Andrzej Poczta, Jan Pośpiech, Michał Skomro, Michał Słomianny (junior), Walenty Sójka i Józef Stryjak.

Zmniejszenie się liczby członków jednostki było wynikiem nie tylko małej aktywności OSP, ale wynikało także z faktu, że wielu członków jednostki założyło rodziny i wyprowadziło się z Chruszczyn (Edward Grzęda, Ignacy Brajer, Marek Kląskała, Władysław Jędrkowiak, Franciszek Maroszek ).

W roku 1949 rozwiązany został Związek Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej, w którym zrzeszonych było większość OSP. Rozwiązanie ZSR RP nastąpiło z przyczyn politycznych. Kilka miesięcy później weszła w życie ustawa z dnia 4 lutego 1950r. o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji (Dz. U. z 1951r. Nr 50, poz. 404 ), która wprowadziła nowe zasady i pozycję prawno - społeczną straży odpowiadającą potrzebą socjalistycznego państwa. Ustawa powołała Komendę Główną Straży Pożarnych jako centralny organ państwowy do spraw ochrony przeciw -pożarowej. Przy prezydiach wojewódzkich i powiatowych rad narodowych utworzono komendy straży pożarnej jako organy terenowe władz administracji państwowej do których zakresu działania włączono fachowe kierownictwo i nadzór nad całokształtem ochrony przeciwpożarowej. Opublikowany w maju 1951 r. wzorcowy statut ochotniczej straży pożarnej znosił zarząd OSP, gdyż likwidował zarządy wybierane przez walne zebranie członków straży pożarnej, a w ich miejsce wprowadzał komendy. Komendanta OSP na wniosek komendy powiatowej wyznaczała komenda wojewódzka, natomiast jego dwóch zastępców oraz pozostałych członków komendy wybierało walne zebranie będące nadal najwyższą władzą OSP.

Komendantem OSP Chruszczyny został Franciszek Kląskała, jeden z najaktywniejszych członków jednostki, który jako jedyny posiadał wyszkolenie w zakresie dowódcy sekcji. Przyjęcie nowego statusu OSP oraz wybór władz jednostki na jego podstawie odbyło się na walnym zebraniu jednostki w dniu 28 stycznia 1952 r. które o godzinie 18-tej odbyło się na świetlicy wiejskiej. W zebraniu uczestniczył przedstawiciel Komendy Powiatowej Romuald Pawlaczyk oraz naczelnik rejonowy Stanisław Włoch. Zebraniu przewodniczył sołtys Antoni Nowak, a asesorami wybrano Stanisława Młynarza i Stanisława Jankowiaka. Nowak i Młynarz nie byli wówczas członkami OSP. Sekretarzem zebrania był Stefan Patalas. Kandydatów do władz zgłosił przedstawiciel KPSP Pawlaczyk, a zebrani jednogłośnie zaakceptowali te propozycje. Skład Komendy OSP przedstawiał się następująco: zastępca ds. kulturalno- oświatowych Stefan Patalas, zastępca ds. technicznych Jan Brdys, sekretarz Jan Jędrzejewski, członkowie Komendy: Stanisław Jankowiak, Jan Pośpiech i Michał Skomro. Komisję Rewizyjna tworzyli: Piotr Jańczak (przewodniczący), Jan Kurzawa i Mieczysław Kurzawa. W ramach przygotowań do wyżej wymienionego zebrania powołany przez Prezydium Gminnej Rady narodowej w Daniszynie Zespół Inwentaryzacyjny w składzie Antoni Nowak, Franciszek Kląskała i Piotr Jańczak, który dokonał w dniu 6 stycznia 1952 r. inwentaryzacji sprzętu pożarniczego będącego na stanie OSP. Sprzęt przechowywany był w szopie o wymiarach 5 x 4.5 m. Znajdował się w niej następujący sprzęt: sikawka na wozie 4- kołowym oraz z 7m. węża ssawnego, 32 m weżów tłocznych typu C (52 mm parciane ), 2 drabiny przystawne, 1 prądownica zwykła, 3 bosaki lekkie bez oprawy, 2 bosaki ciężkie, 2 łopaty, 2 beczkowozy 2-kołowe, 2 kombinezony, 1 trąbka, 8 mundurów i 24 czapki. Sikawkę ręczną OSP otrzymała od OSP w Daniszynie w końcu lat czterdziestych. Jej stan techniczny został określony jako średni, bez marki i roku budowy, o 2 cylindrach o średnicy 10 cm oraz podwoziu sztywnym. Sikawka ta do chwili obecnej jest w posiadaniu jednostki. Do inwentaryzacji sprzętu dołączono listę członków OSP, która zawierała 20 nazwisk. W porównaniu do listy z zeszłego roku liczba członków zwiększyła się o jedną osobę - Stanisława Kowalczyka.

Nową forma działalności jednostki była praca prewencyjno kontrolna. W dniu 7 lipca 1952 r. komendant OSP Franciszek Kląskała poinformował Komendę Powiatową Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim, że na zebraniu wiejskim omówił zasady zachowania się podczas żniw, a sekcja zapobiegawcza skontrolowała 62 zagrody, w których stan sprzętu pożarniczego był zadowalający i brakowało tylko 3 drabin. W sprawozdaniu Komendanta OSP za rok 1952 znajduje się stwierdzenie, że kontrole przeprowadzono na terenie gromady Chruszczyny 3-krotnie. Tyle samo razy również wygłoszono pogadanki na zebraniach wiejskich. W ciągu roku odbyły się 2 posiedzenia Komendy i 2 zebrania ogólne członków OSP. Kilka zebrań się nie odbyło, gdyż nie przybyła wystarczająca liczba członków jednostki. Oprócz tego odbyły się 4 ćwiczenia i jeden alarm w Tygodniu Straży Pożarnych.
W sprawozdaniu Komendanta OSP imiennie wyróżniono Jana Jędrzejewskiego - sekretarza OSP, który prowadził także kasę jednostki.        

Na kolejnym zebraniu OSP w dniu 15 marca 1953 r. w którym uczestniczyło tylko 14 członków jednostki wybrano dwóch nowych członków Komisji Rewizyjnej, którymi zostali: Jan Pośpiech i Stanisław Kowalczyk, a dotychczasowy członek Komisji Mieczysław Kurzawa został przewodniczącym. W trakcie roku Michałowi Skomro powierzono pełnienie funkcji skarbnika OSP. Większe zmiany w składzie władz OSP nastapiły na walnym zebraniu w dniu 15 lutego 1955r. Zastępcami komendanta OSP zostali: Stanisław Kowalczyk (ds. kulturalno-oświatowych) i Marian Wojtaszek (ds. technicznych), a Józef Stryjak został członkiem Komendy. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Jan Skomro, a jej członkami zostali: Mieczysław Kurzawa i Piotr Jańczak. Jednakże już na następnym walnym zebraniu w dniu 22 lutego 1956r. przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Czesław Pośpiech.

Wprowadzony w roku 1952 nowy system organizacyjny działalności OSP ujawnił wiele negatywnych zjawisk. Dla oderwania OSP od dotychczasowych tradycji zmieniono umundurowanie strażackie i zrównano je ze strażami zawodowymi. Ochotnicy mieli się różnić tylko kolorem otoku na czapce (czerwony) od strażaków zawodowych (niebieski). Szczególnie krytykowane było wprowadzenie okrągłych czapek, nigdy nie używanych w strażach polskich, w miejsce tradycyjnych rogatywek. Ujemnym zjawiskiem" upaństwowienia" pożarnictwa było odsunięcie się straży od społeczeństwa. Wiązało się to zanikiem kontroli społecznej nad działalnością OSP. Zlikwidowano instytucję członków popierających, którzy wspierali straże swym doświadczeniem i środkami finansowymi.  Wszystkie te zjawiska doprowadziły do osłabienia prężności organizacyjnej OSP, co wyrażało się zmniejszeniem liczby członków jednostek, zahamowania działalności inwestycyjnej i całkowitym zanikiem instytucji czynów społecznych. Wszystkie te niekorzystne zjawiska można zaobserwować w Chruszczynach. Zmalała liczba członków OSP z 19 w 1952 r. do 16 w roku 1956. Przez cały ten okres jednostka nie wypracowała żadnych przychodów kasowych, a z pozostawionej przez Zarząd OSP gotówki w kasie, jedynie co roku prenumerowano "Strażaka". Nie podejmowano żadnych zadań inwestycyjnych, chociaż co roku w planach pracy planowano budowę zbiornika przeciwpożarowego na terenie Leśnictwo - Gliśnica, budowę nowej remizy i remont sprzętu pożarniczego.

W końcu 1956 r. w Warszawie powołano Związek Ochotniczych Straży Pożarnych a zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 lipca 1957 r. wprowadzono nowy wzorcowy statut OSP, który został pozytywnie przyjęty w środowisku pożarniczym. Nowy wzorcowy status przywracał samorządowy charakter ochotniczym strażom pożarnym. Ochotnicza Straż Pożarna w Chruszczynach nowy status przyjęła na Walnym Zebraniu w dniu 28 grudnia 1957 r. Wybrano Zarząd i Komisje Rewizyjną OSP. Na funkcję prezesa wybrano Mariana Wojtaszka, naczelnikiem został Franciszek Kląskała, sekretarzem Jan Skomro, skarbnikiem Jan Jędrzejewski, a gospodarzem Józef Cegła. Na czele Komisji Rewizyjnej stanął Michał Słomianny. Marian Wojtaszek funkcję prezesa pełnił 3-4 lata, a później na stanowisko wybrany został Franciszek Kląskała. Z resztek zachowanych dokumentów wynika, że nowe władze jednostki rozpoczęły aktywną działalność. Po roku działalności, na koniec 1958 r. w kasie znajdowało się 1.682,13 zł. W roku 1959 zorganizowano 2 zabawy taneczne, ale uzyskano z nich tylko 203 zł. dochodu i zrezygnowano z ich organizacji. W tym samym roku zorganizowano 7 zebrań ogólnych OSP i 2 posiedzenia Zarządu. Wzrosła liczba członków zwykłych, 4 wspierających i 1 honorowy. Z powodu zagubienia dokumentacji OSP nie można ustalić faktów z lat 1960-1975.Ze wspomnień najstarszych członków jednostki wynika, ze w okresie tym przez wiele lat Franciszek Kląskała pełnił funkcję prezesa i naczelnika OSP. Później tą drugą funkcję pełnił Franciszek Koryciak i Stanisław Hyliński (syn).

W roku 1977 Walne Zebranie OSP odbyło się w dniu 6 marca. Jednostka liczyła wówczas 24 członków zwyczajnych zwyczajnych 8 wspierających. Jednostka nie posiadała żadnego sprawnego sprzętu gaśniczego odzieży ochronnej. W skład Zarządu wchodzili: prezes- Franciszek Kląskała, naczelnik- Antoni Słomianny, skarbnik- Jan Jędrzejowski, sekretarz- Marian Wojtaszek oraz jako członkowie Kazimierz Grenda i Józef Ptak. W kasie OSP znajdowało się 2.187.70 zł. a jedynymi wpływami w 1976 r. były składniki członkowskie w kwocie 928 zł. Komisje rewizyjną tworzyli: Edmund Pasek (przewodniczący) Marian Szubert i Stanisław Hyliński.        

Na kolejnym Walnym Zebraniu w dniu 26 lutego 1978 r. głównym tematem dyskusji była sprawa pomieszczenia na strażnicę i świetlicę wiejską. Wniosek ten został w tym samym roku zrealizowany i za kwotę 300 tys. zakupiono całą zagrodę z przeznaczeniem na ten cel. Duża zasługa w tym radnego Sylwestra Kląskały, którego zabiegi o zakupienie tego obiektu u naczelnika gminy Stanisławy Kamińskiej zakończyły się pełnym sukcesem. Pozyskano 200 tys. zł. z Funduszu Rozwoju Rolnictwa, a pozostało 100 tys. zł. wydatkowano z kasy gminnej.          W tym samym roku kolejne zebranie Walne Zebranie odbyło się w dniu 26 listopada, a udział w nim wzięła naczelnik gminy Stanisława Kamieńska i wiceprezes Zarządu Gminnego ZOSP Józef Mikołajczyk. Na zebraniu wybrano komitet przebudowy świetlicy, którego przewodniczącym był Marian Szubert, a członkami zostali Kazimierz Grenda, Tadeusz Jankowiak i Stanisław Jankowiak. Mariana Szuberta wybrano też gospodarzem i członkiem Zarządu OSP, a jego miejsce w Komisji Rewizyjnej zajął Wiesław Krakowski. Delegatami na II Zjazd Gminny wybrani zostali: Franciszek Kląskała i Antoni Słomianny.  Prace przy przebudowie zakupionego obiektu na strażnicę i świetlicę wiejską przebiegały w szybkim tempie i przy dużym zaangażowaniu społecznym mieszkańców wioski. Otwarcie adaptowanego obiektu odbyło się w dniu 17 czerwca 1979 r. Na uroczystość przybył komendant rejonowy straży pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim mjr poż. Tadeusz Cyfert, naczelnik gminy Stanisława Kamińska, sekretarz biura Urzędu Gminy i prezes Zarządu Gminnego ZOSP Zygmunt Lubieniecki, komendant gminny straży pożarnych Tadeusz Lubojański oraz delegacje z jednostek OSP w Daniszynie, Łąkocinach i Mazurach. W części artystycznej wystąpiły dzieci miejscowej Szkoły Podstawowej klas I-III. W prezencie od Komendy Rejonowej Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim jednostka otrzymała 10 mundurów bojowych.      

Uroczystość ta spowodowała wzrost zainteresowania działalnością OSP wśród mieszkańców sołectwa. Na Walnym Zebraniu w dniu 9 grudnia 1979 r. szeregi OSP w porównaniu z początkiem roku powiększyły się o 5 członków. W dyskusji omawiano sprawę wykorzystania nowego obiektu do potrzeb wsi, odpowiedzialności za ład i porządek w pomieszczeniach świetlicy oraz zagospodarowanie ziemi przylegającej do obiektu. Ponownie żądano załatwienia sprawy zbiornika wodnego na terenie leśnym oraz przydział sprzętu przeciwpożarowego dla potrzeb OSP.         

Kolejne Walne Zebranie w dniu 14 grudnia 1980 r. przynosi niewielkie zmiany w składzie Zarządu. Po trzydziestu latach pracy w Zarządzie rezygnację z funkcji składa Jan Jędrzejewski, któremu nadana zostaje godność członka honorowego OSP. Nowym skarbnikiem zostaje Kazimierz Grenda a Sylwester Kląskała zostaje członkiem Zarządu odpowiedzialnym za pracę z młodzieżą.

W całkowicie nowym składzie zostaje wybrana Komisja Rewizyjna, którą tworzyli Stanisław Kowalczyk (przewodniczący), Stanisław Jankowiak i Kazimierz Jańczak. Na zebraniu tym podjęta zostaje decyzja o utworzeniu przy OSP Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. W porównaniu do ostatniego Walnego Zebrania szeregi jednostki wzrosły dalszych 5 członków zwyczajnych i 1 wspierającego.

Znamiennym wydarzeniem roku 1981 był udział sekcji bojowej OSP w eliminacji do gminnych zawodów sportowo-pożarniczych, które odbyły się w dniu 21 czerwca w Daniszynie. Debiut był udany, gdyż sekcja zajęła II miejsce i uzyskała awans do zawodów finałowych w Topoli Małej. Zawody odbyły się w dniu 12 lipca 1981 roku a sekcja startująca w składzie Słomianny Antoni (dowódca) Krupka Stanisław, Ptak Marek, Pośpiech Mirosław, Kowalczyk Roman, Kokot Stanisław, Kokot Zbigniew, Czelusta Tadeusz, Jańczak Jan odniosła tam zwycięstwo.

W roku 1981 termin Walnego Zebrania ustalono na dzień 13 grudnia, ale ogłoszenie stanu wojennego przeszkodziło jego odbyciu. Zebranie odbyło się dopiero 21 lutego na mocy specjalnego zezwolenia udzielonego przez Naczelnika Gminy. Członkowie OSP postanowili dokonać wpłatę na konto Komitetu Fundacji Sztandaru dla Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim w wysokości 1.500 zł. oraz wpłatę w wysokości 100 zł. na osoby poszkodowane przez powódź. Jednostka w dniu Walnego Zebrania liczyła już 38 członków zwyczajnych, 7 wspierających i 5 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. W Walnym Zebraniu uczestniczyło 36 członków OSP. Kolejne Walne Zebranie z udziałem 37 członków odbyło się tego samego roku w dniu 21 listopada. Najważniejszym punktem obrad był wybór nowych władz OSP. Wybory przyniosły niewielkie zmiany tylko w składzie Zarządu OSP, gdzie na funkcję naczelnika wybrano Stanisława Krupkę, a jego zastępcą został dotychczasowy członek Zarządu Marek Ptak. Inny członek Zarządu, Sylwester Kląskała został wiceprezesem. Nowym członkiem Zarządu został Stanisław Hyliński (syn). Delegatami na Zjazd Gminny zostali prezes i naczelnik OSP. Na IV Zjeździe Gminnym ZOSP, który odbył się w dniu 23 stycznia 1983 r. w Sali Domu Strażaka w Topoli Małej Franciszek Kląskała po raz drugi został wybrany w skład Zarządu Gminnego. Na konto sukcesów OSP należy odnotować III miejsce sekcji bojowej w gminnych zawodach sportowo-pożarniczych w Lamkach dnia 3 lipca 1985 r. Sekcja chłopców grupa Ia (do szesnastu lat) zajęła V miejsce w swojej grupie.

Wybrane 1985 r. władze jednostki pracowały w niezmienionym składzie przez cala kadencje główną ich troską było utrzymanie w należytym stanie technicznym obiektów oraz sprzętu będącego na wyposażeniu OSP. Dzięki współpracy z samorządem wiejskim świetlica wiejska wyposażona zostaje w nowy sprzęt świetlicowy. Jednostka co roku po Świętach Wielkanocnych przeprowadza kontrole stanu ochrony przeciw pożarowej we wszystkich zagrodach na terenie sołectwa.

Co roku też 1-2 sekcje uczestniczą w zawodach sportowo-pożarniczych gdzie jednak nie odnoszą olśniewających sukcesów, ale tez nie przynoszą wstydu jednostce. Największym sukcesem w tym okresie jest V miejsce sekcji bojowej (gr. III) w zawodach przeprowadzonych w Karskach w dniu 29 czerwca 1986 r.      

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo-wyborcze odbyło się w dniu 13 stycznia 1987 r. OSP liczyła już 48 członków zwyczajnych, 7 wspierających oraz 9-osobowy MDP. Po raz pierwszy w historii jednostki wybrany zostaje 9-osobowy Zarząd i 5-osobowa Komisja Rewizyjna. Większość Funkcyjnych zachowuje swoje stanowiska. Nowym zastępcą naczelnika zostaje Krzysztof Dzięcioł. Ponownie w skład Zarządu wchodzi Antoni Słomianny obejmując funkcję wiceprezesa do spraw prewencji i propagandy. Członkiem Zarządu zostaje także gospodarz OSP Marian Szubert, a skład Zarządu uzupełnia Zbigniew Kokot. Do poprzedniego składu Komisji Rewizyjnej dołącza Jan Stryjak i Jan Pośpiech. Delegatami na kolejny Zajazd Gminny zostaje Franciszek Kląskała, Antoni Słomianny i Stanisław Krupka. Na Zjeździe Franciszek Kląskała po raz czwarty z rzędu zostaje członkiem Zarządu Gminnego.       

W dniu 5 lipca 1987 r. jednostka po raz pierwszy jest organizatorem gminnych zawodów sportowo-pożarniczych, które zostają przeprowadzone na łąkach przy rzece Kuroch. W upalne popołudnie do rywalizacji stają 34 sekcje w 4 kategoriach gr. IIa dziewcząt i chłopców (16-18 lat), w gr. IIb (kobiety) i w gr. III (sekcje bojowe). OSP Chruszczyny wystawia II sekcje w najliczniej obsadzone gr. III gdzie do rywalizacji przystępuje 21 sekcji. Druga sekcja naszej OSP zostaje z klasyfikowana na 10 miejscu, a pierwsza sekcja na 13 miejscu.

W roku 1989 jednostka liczyła rekordową liczbę członków: 49 zwyczajnych, 7 wspierających oraz 9 członków MDP. W tym samym roku piękny sukces odnosi chłopięca sekcja MDP w gr. I (12-15 lat) w składzie Patalas Paweł, Stryjak Dominik, Pabich Robert, Kaj Tomasz, Patalas Krzysztof, Karczmarek Piotr, Karwik Piotr,Stryjak Rafał, która na gminnych zawodach sportowo-pożarniczych w Czekanowie dnia28 maja zajmuje I miejsce. Jako mistrz gminy sekcja ta w dniu 8 września 1989 r. uczestniczy w zawodach rejonowych Raszkowie, gdzie zajmuje IV miejsce za OSP Raszków, OSP Czarnylas (gmina Przygodzie) i OSP Tachały Wielkie (gmina Odolanów).

Sekcja bojowa (gr. III) podczas zawodów we Franklinowie w dniu 25 czerwca 1989 r. w stawce 19 oddziałów zajmuje dobre VIII miejsce. W wprowadzonym przez Zarząd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim w współzawodnictwie pomiędzy terenowymi OSP z gminy Ostrów Wielkopolski jednostka zajmuje najlepsze od 1978 r. miejsce w tej rywalizacji gdyż zostaje sklasyfikowana na 9 miejscu. Walne Zebranie w dniu 7 stycznia 1990 r. przynosi jedną zmianę w składzie Zarządu OSP, gdyż Stanisław Kokot zastępuje Antoniego Słomianego na stanowisku wiceprezesa do spraw prewencji i propagandy. Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo-wyborcze zbiera się 20 stycznia 1991 r. przy słabej frekwencji - na zebranie przybyło tylko 28 członków z ogólnej liczby 43 członków czynnych, następuje zmiana na stanowisku prezesa jednostki. Chorego od dłuższego czasu wieloletniego prezesa OSP Franciszka Kląskałę na tej funkcji zastępuje Antoni Słomianny. Delegatami na Zjazd Gminny zostają: prezes Antoni Słomianny i zastępca naczelnika - Krzysztof Dzięcioł. Żaden z nich nie zostaje wybrany do władz gminnych Związku OSP w Ostrowie Wielkopolskim. W tym że 1991 r. w dniu 17 listopada zbiera się ponownie Walne Zebranie OSP aby przyjąć nowy statut jednostki, zgodny z nową ustawą o ochronie przeciw pożarowej. Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. uczyniła ponownie OSP stowarzyszeniem rejestrowanym w Sądzie Wojewódzkim w Kaliszu. Na zebraniu tym z funkcji naczelnika ustępuje Stanisław Krupka, a w jego miejsce na to stanowisko wybrany zostaje Krzysztof Litwin. Po raz pierwszy materiały sprawozdawcze ujawniają strukturę wiekową czynnych członków jednostki. Na ogólną liczbę 43 członków czynnych w wieku do 25 lat włącznie są 4 osoby, w wieku 25-50 jest 31 osób w powyżej 50 lat  jest 8 członków. Oprócz tego do OSP należało 6 członków wspierających oraz 16 członków MDP. Ze względu na przyspieszony termin Walnego Zebrania w listopadzie 1991 r. następne tego rodzaju zgromadzenie członków jednostki obraduje dopiero 10 stycznia 1993 r. W związku z przygotowanym Nadzwyczajnym Zjazdem Gminnym Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej w Ostrowie Wielkopolskim delegatami jednostki na to forum zostają: prezes Antoni Słomianny i naczelnik Krzysztof Litwin. Walne Zebranie wybiera też Antoniego Słomianego przedstawicielem jednostki w składzie Zarządu Gminnego. Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo-wyborcze odbyło się w dniu 9 stycznia 1994 r. Wybrany został wówczas Zarząd w skład którego wchodzą: Antoni Słomianny -prezes, Paweł Hyliński -naczelnik, Stanisław Kokot - wiceprezes, Stanisław Jankowiak - zastępca naczelnika, Marian Wojtaszek -sekretarz, Kazimierz Grenda -skarbnik, Marian Szubert -gospodarz i Jerzy Litwin -członek. Komisję Rewizyjną tworzą: Stanisław Kowalczyk -przewodniczący oraz Grzegorz Litwin i Kazimierz Jańczak -członkowie. Podczas Walnego Zebrania w dniu 15 stycznia 1995 r. jednostka liczyła 48 członków czynnych, 4 wspierających, 1 honorowego oraz 13 członków MDP.

W tym roku Ochotnicza Straż Pożarna uroczyście obchodziła 50-rocznicę swojej działalności. Uroczystości Jubileuszowe odbyły się w dniu 9 lipca 1995 roku. Rozpoczęła je msza święta w kościele parafialnym w Sulmierzycach, którą odprawił ksiądz proboszcz Hieronim Kowalski. Druga część uroczystości odbyła się placu obok świetlicy wiejskiej. Podczas uroczystej zbiórki przedstawiono historię jednostki a w grupie zasłużonych  działaczy wręczono odznaczenia związkowe. W części artystycznej wystąpił znany wówczas w gminie zespół"Jutrzenka" z Sobótki. Ksiądz proboszcz w trakcie jej trwania ofiarował OSP figurkę św. Floriana. Członkowie jednostki przy wsparciu finansowym innych mieszkańców wioski, wbudowywali w centrum wsi kapliczkę, w której umieszczono figurkę. Budowniczym kapliczki był Józef Januszkiewicz, mistrz kamieniarski ze Sulmierzyc. Poświęcenia kapliczki i figurki dokonał ks. Hieronim Kowalski w dniu 9 czerwca 1996 roku podczas procesji Bożego Ciała. Władze wybrane w 1994 całą 3 letnią kadencję pracowały w tym samym składzie. Dopiero podczas Walnego Zebrania sprawozdawczo - wyborczego w dniu 18 stycznia 1997 roku nastąpiły nieznaczne zmiany w ich składzie. Dotychczasowy wiceprezes Stanisław Kokot został wybrany na funkcje gospodarza, a jego obowiązki przejął Stanisław Jankowiak. Nowym skarbnikiem wybrany został Jerzy Biel, a sekretarzem Marek Wojtaszek a zastępcą naczelnika Grzegorz Litwin. Skład Zarządu jako jego członek uzupełnił Piotr Karwik. Nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Kazimierz Jańczak, jej sekretarzem Zbigniew Kokot, a Wiesław Krakowski został członkiem tego organu. W ciągu całej kadencji władze OSP starały się systematycznie modernizować świetlicę wiejską i strażnicę. Zainstalowano ogrzewanie gazowe w tym pierwszym obiekcie i założono płytki w kuchni. Utwardzono teren między tymi obiektami kostką"polbruk". Jednostka co roku zgłaszała 2-3 sekcje do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych oraz drużynę chłopców do turnieju piłki nożnej o Puchar Zarządu Gminnego ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim. Należy także odnotować, że o 10 osób zmniejszyła się liczba członków czynnych jednostki na koniec kadencji (2001 roku) w porównaniu z rokiem 1994.  

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 9 stycznia 2000 roku. Wybrano 7-osobowy Zarząd i 3-osobową Komisje Rewizyjną. Funkcję wiceprezesa powierzono wówczas Sylwestrowi Kląskale, a skład Komisji Rewizyjnej uzupełnił Stanisław Jankowiak. Były to jedyne zmiany we władzach jednostki podczas tego zebrania.

W roku 2000 dokonano istotnych zmian w zasadach organizacji gminnych zawodów sportowo - pożarniczych. Członkowie Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych rywalizowali odtąd według regulaminu CTIF, w którym prawo startu mają dziewczęta i chłopcy do 16 roku życia włącznie. Starsi członkowie MDP (17 -18 lat) uzyskali prawo startu w zawodach sekcji bojowych (gr."A"), a dziewczyny w gr."C". Obniżono także wiek kobiet w grupie seniorek, gdzie prawo startu uzyskały panie po 30 roku życia (gr."Cs"). Bez zmian pozostawiono rywalizację w kategorii seniorów (gr."As"). Zrezygnowano także z przeprowadzania eliminacji w rewirach i od tego momentu w każdej kategorii wiekowej odbywają się zawody dla wszystkich jednostek z terenu gminy.

Jednostka co roku zgłasza do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych sekcje męskie we wszystkich grupach wiekowych. Największe kłopoty sprawia skompletowanie sekcji w zawodach Młodzieżowych Drużyny Pożarniczych ze względu na małą ilość młodzieży w wiosce. Najczęściej w grupie chłopców występowała sekcja mieszana złożona z chłopców i dziewcząt.  

Na Walnym Zebraniu w dniu 14 stycznia 2002 roku wybierano delegatów na IX Zjazd Gminny ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim i funkcje tę powierzono Pawłowi Hylińskiemu i Sylwestrowi Kląskale, który jednocześnie został przedstawicielem OSP w składzie osobowym Zarządu Gminnego. Podczas Zjazdu Gminnego, który odbył się w dniu 18 marca 2001 roku we Franklinowie, Sylwestrowi Kląskale powierzono funkcję wiceprezesa Zarządu Gminnego oraz delegata na Zjazd Powiatowy Związku i Sylwester Kląskała został przedstawicielem Zarządu Gminnego w składzie osobowym Zarządu Powiatowego.      

W tym roku OSP otrzymał z Zarządu Gminnego ZOSP RP wózek sprzętowy produkcji niemieckiej, który należało przystosować do ciągnięcia za ciągnikiem oraz pomalować. Prace trwały prawie przez cały rok i gdy były na ukończeniu to jednostce przekazano samochód marki "Żuk" będący dotychczas na stanie OSP Gorzyce Wielkie. Wcześniej z tej jednostki otrzymano także motopompę PO-3. W końcu 2001 roku jednostka liczyła 37 osób, w tym 6 w wieku do 25 lat włącznie, 18 w wieku 25 do 50 lat włącznie i 13 powyżej 50 lat. Oprócz tego do OSP należała 1 kobieta, 6 członków honorowych i 21 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Łącznie w szeregach OSP skupionych było 70 osób. 

Następne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 19 stycznia 2003 roku. Zebranie potwierdziło opinię, że następuje stabilizacja składu osobowego władz jednostki. W składzie Zarządu nową twarzą był jedynie Arkadiusz Kląskała, wybrany na funkcje sekretarza. Natomiast po raz pierwszy do składu Komisji Rewizyjnej wybrano młodych działaczy: Damiana Maleszkę i Bogumiła Stryjaka. Na zebraniu tym dużo czasu poświęcono na omówienie pracy z młodzieżą oraz zaplanowaniu dalszych prac w świetlicy wiejskiej i w jej otoczeniu.    

 Na następnym Walnym Zebraniu w dniu 18 stycznia 2004 roku powołano na stanowisko naczelnika Grzegorza Litwina, a dotychczas pełniący tą funkcję Paweł Hyliński, który wyprowadził się z wioski, został jego zastępcą. Podsumowano także prace wykonane w poprzednim roku. I tak: przemalowano świetlicę i budynek gospodarczy, zmodernizowano instalacje elektryczne w tych obiektach, zmieniono profil wyjazdu do strażnicy, wymieniono figurkę św. Floriana oraz uporządkowano materiały budowlane. Oprócz tego zorganizowano kulig dla dzieci oraz wspólnie z Radą Sołecką zaproszono starsze osoby na Dzień Seniora. Młodzieży została udostępniona świetlica wiejska i dzięki temu mogły odbywać się turnieje tenisa stołowego i rozgrywki w szachach i warcabach.

Wszystkie wyżej wymienione działania prowadzono także w następnym roku. Nowymi przedsięwzięciami było zorganizowanie balu sylwestrowego oraz gminnych zawodów sportowo - pożarniczych seniorek i seniorów w dniu 4 lipca 2004 roku. Jednostka także poważnie zaangażowała się w organizację pogrzebu proboszcza sulmierzyckiego księdza Hieronima Kowalskiego. Jednostka we własnym zakresie zabezpieczyła ubytki i uszkodzenia karoserii samochodów będących na jej stanie. W ramach prac społecznych zaorano boisko sportowe i przygotowano jego nawierzchnię do wysiewu trawy. Wspólnie z Radą Sołecką zorganizowano także festyn sportowo - rekreacyjny Wschód - Zachód. Po kilku latach stagnacji zwiększeniu do 42 osób uległa także liczba członków czynnych jednostki. Ogółem na koniec 2004r w szeregach OSP skupionych było 81 osób w tym 30 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej.         

W dniach 5 i 6 października 2005 roku Jednostka brała udział w gaszeniu obory i stodoły oraz likwidacji pogorzeliska u Piotra Kaczmarka. Na zebraniu sprawozdawczo wyborczym w dniu 15.01.2006 wybrano Zarząd w składzie: prezes- Słomianny Antoni, w/c prezes- Sylwester Kląskała, naczelnik- Grzegorz Litwin, zastępca naczelnika- Janicki Ryszard, sekretarz- Arkadiusz Kląskała, gospodarz- Stanisław Kokot, skarbnik- Jerzy Biel oraz Komisję Rewizyjną  przewodniczący- Kazimierz Jańczak, członkowie- Bogumił Stryjak i Krzysztof Litwin. Wybrano także delegatów na Zjazd Gminny w osobach Sylwester Kląskała i Ryszard Janicki natomiast przedstawicielem do Zarządu Gminnego zaproponowano Sylwestra Klaskała. Walne Zebranie podjęło uchwałę o  kontynuowaniu wspólnie z Radą Sołecką urządzania Placu Zabaw przy kaplicy (budynek byłej szkoły). Największym problemem dla Jednostki jest stan techniczny samochodu pożarniczego Żuk, który ze względu na wiek ulega ciągłym awariom i ma duży przepał. Wspólnie z Radą Sołecką strażacy wykonują w 2006r na wspomnianym Placu Zabaw opłotowanie, montują zrobione we własnym zakresie  ławki, bramki i słupki do siatkówki oraz sadzą ozdobne drzewka.    W 2006 roku rezygnacje z funkcji naczelnika składa Grzegorz Litwin dlatego na Walnym Zebraniu w dniu 21.01.2007r powołano na zastępcę naczelnika Daniela Litwina natomiast Ryszard Janicki obejmuje funkcję  naczelnika.

17 i 18 czerwca.2007 Jednostka gasiła duży pożar budynku inwentarsko-składowego u Tadeusza Piasecznego. W akcji gaszenia pożaru i likwidacji pogorzeliska brało udział 40 strażaków z OSP Chruszczyny. Jednostka wystawiła w 2007r  4 sekcje w zawodach sportowo-pożarniczych zajmując II miejsce w klasyfikacji ogólnej tych zawodów co jest największym sukcesem w historii startów. Sekcja MDP chłopców w składzie Krupka Krzysztof, Krupka Zbigniew, Krupka Karol, Litwin Robert, Litwin Łukasz, Wojtaszek Grzegorz, Młynarz Michał, Godziszewski Przemysław, Stryjak Wojciech, Wypyski Dawid zajęła I miejsce. Sekcja As startująca w składzie: Słomianny Janusz, Bielawski Tomasz, Litwin Krzysztof, Litwin Wojciech, Wojtaszek Marek, Krupka Stanisław, Janicki Ryszard, Biel Jerzy zajęła II miejsce w swojej grupie. Pozostałe sekcje tj. MDP dziewcząt w składzie: Katarzyna Cegła, Monika Kaczmarek, Beata Stefańska, Zuzanna Bielawska, Marta Biel, Marta Stryjak, Katarzyna Wojciechowska, Stryjak Anna, Stryjak Agnieszka zajęła V miejsce a sekcja A W składzie: Janicki Ryszard, Kokot Tomasz, Litwin Daniel, Kląskała Arkadiusz, Kląskała Karol, Jany Miłosz, Wojciechowski Przemysław, Kląskała Tomasz zakończyła start na III miejscu.  Zarząd kontynuuje organizację kuligu i  spotkanie dzieci tzw. „Grzybku” wokresie ferii zimowych zakończone tradycyjnym  ogniskiem. 10 maja 2007 roku rezygnację z funkcji wiceprezesa i członka Zarządu składa Sylwester Kląskała ze względu na zakaz łączenia funkcji Radnego Rady Gminy z członkostwem w Zarządzie Stowarzyszeń. Na Walnym zebraniu w dniu 20.01.2008r zatwierdzono powołanie przez Zarząd, Tomasza Bielawskiego na funkcję wiceprezesa. Na kolejnym Walnym Zebraniu zachodzą zmiany w Zarządzie: zastępcą naczelnika zostaje Leopold Majchrzak, gospodarzem Piotr Kaczmarek a sekretarzem Tomasz Kaj. Do Komisji Rewizyjnej wybrano na członków Arkadiusza Kląskałę i Marka Wojtaszka. Delegacja jednostki uczestniczyła w pogrzebie Wójta Gminy Ostrów Wielkopolski Zygmunta Glapy. Na wyróżnienie zasługuje zajęcie przez drużynę piłkarską  dziewcząt II miejsca w finale gminnym turnieju piłki nożnej  o puchar Prezesa ZG. Drużyna startowała w składzie: Agnieszka Stryjak, Jolanta Kokot, Martyna Grudzińska, Paulina Poczta, Magdalena Brodzik, Dorota Witek, Monika Kaczmarek, Katarzyna Cegła, Anna Stryjak. W dniu 03.08.2008 Zarząd podjął uchwałę o wyznaczeniu na kierowcę samochodu bojowego Tomasza Bielawskiego. W dniu 19.10.2008r Jednostka była organizatorem wyjazdowego posiedzenia Zarządu Gminnego na którym obecny był Wójt Gminy Piotr Kuroszczyk.   

Ze sprawozdania za 2009 rok, że Jednostka brała udział w dwóch akcjach ratowniczych ( usuwanie zatoru na tamie i pompowanie wody z posesji). Zorganizowany został także festyn rodzinny, dyskoteka dla młodzieży. Rozpoczęto w 2009r projektowanie rozbudowy świetlicy wiejskiej - projekt nieodpłatnie wykonała Pani Barbara Sobczak. Strażacy z OSP Chruszczyny  wspólnie ze strażakami z Sulmierzyc  uczestniczyli w czuwaniu przy Grobie Pańskim, obstawie podczas nawiedzenia Parafii przez Obraz Miłosierdzia Bożego w 2009r. 

W 2010r Jednostka brała udział w 6 akcjach ratowniczych (likwidacja wiatrołomów po wichurze XANTIA w dniu 1.03.2010, usuwaniu zatoru na tamie w dniu 27.02.2010, zabezpieczeniu ruchu na drodze powiatowej podczas powodzi w dniu 18 i 19maja 2010r.) W dniu 7.02.2010  na wniosek naczelnika Zarząd powołał Jednostkę Operacyjno Techniczną IV kategorii w 10 osobowym składzie (Krupka Stanisław, Kląskała Arkadiusz, Litwin Łukasz, Litwin Grzegorz, Wojtaszek Marek, Tomasz Bielawski, Kląskała Karol, Janicki Ryszard, Kaczmarek Piotr, Litwin Krzysztof). W dniu 14.04.2010 delegacja Jednostki w składzie Janicki Ryszard, Bielawski Tomasz, Litwin Jerzy uczestniczyła we Mszy Św. w Ostrowskiej Konkatedrze związku z katastrofą lotniczą 10 kwietnia w Smoleńsku i śmiercią Prezydenta RP oraz wielu wybitnych osobistości. 31 maja 2010 Janicki Ryszard oraz Sylwester Kląskała odebrali z Firmy CERBUD w Krotoszynie zakupiony dla Jednostki samochód Żuk. Motopompę PO5 oraz węże (za 500zł). W dniu 11 lipca OSP w Chruszczynach była organizatorem zawodów sportowo-pożarniczych gr. As i Cs. W zawodach tych wystartowała po raz  pierwszy w historii startów Jednostki sekcja kobiet w składzie: Stryjak Stanisława, Krupka Alicja, Kaj Małgorzata, Gręda Bogumiła, Litwin Donata, Krzywonos Renata, Jankowiak Elżbieta, Janicka Mirosława, Kaczmarek Barbara zajmując V miejsce.

Na Walnym zebraniu sprawozdawczo-wyborczym w dniu 8 stycznia 2011r. dokonano wyboru Sylwestra Kląskałę i Tomasza Bielawskiego delegatami  na XI Zjazd Gminny a Sylwestra Kląskałę wyznaczono na Przedstawiciela do składu Zarządu Gminnego. Podjęto także uchwałę o nadaniu Członka Honorowego: Antoniemu Słomianny, Stanisławowi Hyliński, Lechowi Brodala, Józefowi Misiak.

27 lutego 2011 roku umiera po długiej chorobie wieloletni prezes Jednostki Antoni Słomianny. Ze względu na zaistniałą sytuację i brak rejestracji w KRS Zarząd postanawia zwołać na dzień 17 kwietnia 2011 roku Nadzwyczajne Walne Zebranie sprawozdawczo-wyborcze członków OSP Chruszczyny. Na zebraniu tym wybrano prezesem Jednostki Tomasza Bielawskiego, na zastępcę naczelnika wybrano Łukasza Litwina a sekretarzem Arkadiusza Kląskałę. Zmienił się także skład Komisji Rewizyjnej do której zostali wybrani Grzegorz Litwin, Karol Kląskała (członkowie) oraz Kazimierz Jańczak – przewodniczący. Walne Zebranie podejmuje uchwałę o powołaniu Zarządu na podstawie, której składa dokumenty o rejestrację w KRS ponadto postanowiono w dniu 2 maja zorganizować I Memoriał Antoniego Słomiannego w piłce nożnej. Na podstawie złożonych dokumentów OSP Chruszczyny zostaje w dniu 10.08.2011 wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego. Stan członków w dniu tego zebrania wynosił: 82 członków w tym 42 czynnych ( 1 kobieta Elżbieta Kląskała),  8 honorowych, 1 dożywotni i 31 członków MDP. Na koncie i w kasie Jednostka posiadała 3655zł. Ze sprawozdania wynika, że zorganizowany został 13 lutego kulig dla dzieci oraz turniej tenisa stołowego, warcabów i szachów w okresie ferii zimowych. Na posiedzeniu w dniu 14 maja 2011r Zarząd podejmuje Uchwałę o dofinansowaniu w kwocie 1500zł wykonania fundamentów pod budynek świetlicy wiejskiej. W 2011 roku jednostka gasiła 3 pożary ( pożar lasu, ścierniska i pobocza drogi) i wypompowywała wodę z budynku w Łąkocinach. 7 czerwca 2011 roku członkowie OSP Chruszczyny uczestniczą w przewiezieniu obrazu Matki Bożej Częstochowskiej z Uciechowa do Sulmierzyc a następnie do Chwaliszewa. Wyznaczona delegacja w składzie: Litwin Łukasz, Stryjak Adam, Stryjak Bogumił i Krupka Zbigniew niesie obraz z samochodu do kościoła parafialnego w Sulmierzycach. Do zbierania składki na uroczystej Mszy Św. zostali wyznaczeni: Janicki Ryszard, Hyliński Stanisław, Kląskała Karol. MDP uczestniczyła w rozgrywkach piłki halowej puchar Zarządu Gminnego oraz turnieju w tenisie stołowym.           

Kolejne Walne Zebranie zostało zwołane na dzień 8 stycznia 2012 roku w „Kaplicy” ze względu na przebudowę świetlicy. Działalność Jednostki był skupiona przy pracach związanych z przebudową świetlicy. Strażacy wspólnie z mieszkańcami zalali fundamenty, rozebrali dach, strop oraz werandę. W 2012 roku rozpoczęła się współpraca ze Stowarzyszeniem Qultura21. Efektem tej współpracy była organizacja Dnia Dziecka dla dzieci z zachodniej części Gminy. Współorganizatorem tej imprezy był także Zarząd KGW. Jednostka wystawiła 4 sekcję w zawodach sportowo- pożarniczych, nie odniosły one większych sukcesów. 1 grudnia Zarząd zorganizował wspólnie KGW wieczorek „Andrzejkowy”.  Na posiedzeniu Zarządu w dniu 9 grudnia wspólnie z Radą Sołecką, KGW pojęto decyzję o zaproszeniu w dniu 28 grudnia Rady Gminy Ostrów Wielkopolski na wyjazdową Sesję do świetlicy w Chruszczynach. Po zakończeniu Sesji odbyło się uroczyste otwarcie przebudowanej świetlicy. Wieczorem odbyło się spotkanie  mieszkańców Chruszczyn  oraz występ zespołu Łąkocanie. 31 grudnia 2012 roku Zarząd przy współudziale KGW zorganizował Bal Sylwestrowy.

Kolejne Walne Zebranie odbyło się 12 stycznia 2013 roku świetlicy. W 2013 roku kontynuowano prace przy porządkowaniu i zagospodarowaniu terenu przy świetlicy. Tradycyjnie zorganizowano „ Kulig” (19stycznia) czyli spotkanie dzieci w czasie zimowych ferii. 9 lutego Zarząd wspólnie z KGW zorganizował wieczorek „Walentynkowy”. 23 kwietnia umarł Tadeusz Piaseczny wieloletni sołtys, członek dożywotni Jednostki. Członkowie OSP Chruszczyny zorganizowali asystę pogrzebu. Delegacja Jednostki uczestniczyła w uroczystej zbiórce z okazji 40 lecie Zarządu Gminnego. 14 czerwca członkowie OSP uczestniczyli w ustawianiu opłotowania oraz sadzeniu zieleni (Artur Nyczka, Tomasz Bielawski, Grzegorz Litwin, Piotr Dobrowolski zakupili kamień na folię). 21 lipca  Zarząd wspólnie z KGW i sołtysem Sylwestrem Kląskałą zorganizował festyn dla dzieci (Wschód- Zachód).  15 sierpnia zorganizowano wspólnie Dożynki wiejskie a 31 grudnia 2013 roku Zarząd zorganizował kolejny Bal Sylwestrowy.

Kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo-wyborcze odbyto 4 stycznia 2014r. Dokonano wyboru Zarządu Jednostki. W skład nowego Zarządu weszli Piotr Dobrowolski – wiceprezes, Karol Klaskała- naczelnik, Wojciech Stryjak- zastępca naczelnika oraz Łukasz Godziszewski- gospodarz. Do składu Komisji Rewizyjnej powołano Leopolda Majchrzaka. Dnia 26 stycznia wspólnie z KGW i Radą Sołecką zorganizowano Dzień Seniora. W turnieju tenisa stołowego organizowanego przez OSP Topola Mała startowali i zajęli w swoich kategoriach następujące miejsca: Angelika Wypyski- II, Gabryalczyk Damian- I, Kubiak Jakub II, Gabryalczyk Marcin- III.  Ważnym wydarzeniem w działaniach Jednostki była wizyta w dniu 27.lutego 2014r w Kaplicy w Chruszczynach ks. Biskupa Stanisława Napierały. Wspólnie z OSP Sulmierzyce strażacy z Jednostki eskortowali samochód Biskupa od drogi krajowej do kalicy a następnie do kościoła parafialnego. Biskupa wprowadzali do Kaplicy Bogumił Stryjak i Karol Kląskała a w imieniu mieszkańców powitał Sylwester Kląskała. 16 marca Jednostka była gospodarzem kolejnego posiedzenia Zarządu Gminnego. W dniu 8 kwietnia strażacy brali udział w zorganizowaniu imprezy „ Wręczenia nagród Wójta dla uczniów z Gminy”. Tradycyjnie 6 czerwca zorganizowany został Dzień Dziecka w „Grzybku” przy współudziale KGW i Qultura21. Członkowie Jednostki wspólnie z Radą Sołecką w dniu 28 czerwca ustawiali betonowy płot przy świetlicy. W 2014 roku ze środków MSW dotacji z firm ubezpieczeniowych i dofinansowaniu Gminy została zakupiona pompa szlamowa o wartości 8316 zł, hełmy bojowe (3985 zł) oraz mundury wyjściowe. 10 października Prezes Tomasz Bielawski i Grzegorz Litwin odbierają z OSP Wtórek przekazany do Jednostki samochód „ŻUK”.   29 października delegacja z Jednostki – Sylwester Kląskała, Ryszard Janicki, Karol Kląskała, Tomasz Bielawski bierze udział w pogrzebie tragicznie zmarłego prezesa Zarządu Gminnego Zygmunta Lubienieckiego. W dniu 23 listopada Jednostka poraz kolejny jest organizatorem posiedzenia Zarządu Gminnego na którym Sylwester Kląskała zostaje wybrany prezesem Zarządu Oddziału Gminnego w Ostrowie Wielkopolskim. W 2014 roku Jednostka wystawiła dwie sekcje w zawodach sportowo-pożarniczych, które zajęły miejsca: MDP-6, sekcja gr. A- 7 miejsce.

W dniu 4 stycznia odbyło się kolejne Walne Zebranie członków Jednostki na którym omówiono działalność w 2014 roku i uchwalono plan działania na 2015rok. Jednostka podjęła inicjatywę wykonania nowego krzyża na skrzyżowaniu dróg powiatowa-Sulmierzyce. 15 stycznia Litwin Krzysztof, Janicki Ryszard i Sylwester Kląskała przetransportowali drewno na krzyż do stolarza ( Szulc Zbigniew) w Sulmierzycach.  Krzyż został ustawiony 16 czerwca i poświęcony przez ks. Kan. Krzysztofa Tomaszewskiego po Mszy Św. w dniu 28.czerwca.   18 stycznia Zarząd wspólnie z KGW i Radą Sołecką organizował kolejny Dzień Seniora. 1 kwietnia sekcja w składzie: Tomasz Bielawski, Łukasz Litwin, Karol Krupka, Karol Kląskała oraz Tomasz Kaj usuwała powalone drzewo przy drodze powiatowej. Natomiast 25 kwietnia przedstawiciele Jednostki brali udział w „manewrach”, które zorganizował Zarząd Gminny wspólnie Komendą PSP w Łąkocinach. 1 maja członkowie Jednostki wspólnie z mieszkańcami ustawiali opłotowanie prze świetlicy. Największa inwestycją jaka była wykonana wspólnie z Radą Solecką, członkami LZS to ułożenie 100 m2 kostki brukowej na parkingu. Łącznie pracowały 32 osoby (wykopy wykonał Marian Połczyński, tłuczeń równał Rafał Stefański, kostkę układali: Krupka Karol, Krupka Zbigniew, Krupka Krzysztof, Krupka Marek, Krupka Hubert, Stryjak Adam, Stryjak Bogumił, Stryjak Wojciech.) Dokonano także rozbiórki drewnianej szopy oraz uporządkowano teren przy świetlicy. 6 października członkowie Jednostki uczestniczyli w pogrzebie Mariana Wojtaszka (wieloletni członek Zarządu, sekretarz, działacz społeczny- członek Komitetu gazyfikacji). W 2015 roku Jednostka wystawiła 3 sekcje w zawodach sportowo-pożarniczych zajmując ogólnie 15 miejsce w klasyfikacji gminnej.

Na 2 stycznia 2016 roku Zarząd zwołał Walne Zebranie sprawozdawczo-wyborcze. Wybrano na nim delegatów na XII Zjazd Gminny. Przedstawicielem do Zarządu Gminnego wybrano Sylwestra Kląskałę. Na Zjeździe Gminnym, który odbył się 13 marca Sylwestra  Kląskałę wybrano Prezesem Zarządu Gminnego.

W uzgodnieniu z Zarządem Gminnym wyznaczona została data Jubileuszu 70-lecia Jednostki na dzień 17 lipca 2016 roku.

10 lipca członkowie jednostki brali udział w organizacji w Chruszczynach II turnieju Wsi Cegły, Chruszczyny, Daniszyn, Łąkociny, w którym zwycięstwo odniosła drużyna z Daniszyna.

- 1.jpg

- 10.jpg

- 11.jpg

- 12.jpg

- 2.jpg

- 3.jpg

- 4.jpg

- 6.jpg

- 5.jpg

- 7.jpg

- 8.jpg

- 9.jpg 

 

PRZYNALEŻNOŚĆ DO KOŚCIOŁA

Chruszczyny należały zawsze do parafii Sulmierzyce, gdzie kościół istniał już w średniowieczu. W 1524r. proboszczem był Jan Kozieł. Po pożarze kościoła w 1623r. wybudowano nową świątynie pod wezwaniem Wszystkich Świętych, konsekrowaną przez biskupa kaliskiego Andrzeja Leszczyńskiego ok. 1643 - 1646r. W XIV w. powstały dwie altarie: św. Anny i NMP Różańcowej, uposażone przez mieszczan 1639r. W Sulmierzycach istniał też kościół pod wezwaniem NMP i św. Wojciecha, który, w 1538r. stał się kościołem szpitalnym, a jego dobroczyńcą był starosta odolanowski, Marcin Zborowski. Była w nim altaria św. Anny i od niej przyjął wezwanie kościół.

 W Sulmierzycach, ściśle w młynie Długołęce, około 1545r. urodził się Sebastian Fabian Klonowic, syn młynarza Klona, poeta renesansowy, mieszkający od 1574r. w Lublinie. Najbardziej znaczącym jego utworem jest Worek Judaszów, poemat satyryczny, zawierający krytykę ówczesnego życia społeczno-obyczjowego.

Przez cały XVIII w., w Sulmierzycach korzystano z kościoła wybudowanego w I połowie XVII w. W 1793r. w Sulmierzycach na 1324 mieszkańców 1283 było katolików, 30 protestantów i 11 Żydów. Znajdowały się dwa kościoły katolickie oraz kościół szpitalny, w którym pracowali jeden chirurg i jedna akuszerka.

W połowie XIX w. działał proboszcz Jan Jakub Siwicki, który był inicjatorem postawienia na placu koło kościoła pomnika ku czci poety Sebastiana F. Klonowica.

Po odzyskaniu niepodległości w regionie ostrowskim były 23 parafie należące do archidiecezji poznańskiej i gnieźnieńskiej. W 1925r. parafie włączono do archidiecezji poznańskiej (z wyjątkiem Koryt). W 1926r. wybudowano kościół w sąsiednim Chwaliszewie. W latach 1919 - 1939 Chruszczyny należały nadal do parafii Sulmierzyce, która liczyła ok. ponad 3 tys. wiernych i była razem z Chwaliszewem w dekanacie krotoszyńskim.

Po zakończeniu II wojny światowej Chruszczyny pozostały w parafii sulmierzyckiej i należą do niej do dnia dzisiejszego.

                                                                                             Autorzy: Zygmunt Lubieniecki, Sylwester Kląskała

Chruszczyny - galeria

 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Chruszczyny
 
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.