Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Góra
Menu górne
Treść główna
Menu prawe
Dół strony
Znajdujesz się w: Strona główna / Samorząd Gminy / Sołectwa / Historia - zabytki / Cegły

Cegły

 

Cegły – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim, w gminie Ostrów Wielkopolski, ok. 13 km na zachód od Ostrowa, przy linii kolejowej Ostrów-Krotoszyn. Przed 1932 rokiem miejscowość położona była w powiecie odolanowskim, w latach 1975-1998 w województwie kaliskim, w latach 1932-1975 i od 1999 w powiecie ostrowskim.  

Zarys dziejów wsi i OSP w Cegłach  (pobierz.doc) 

Zarys historii wsi Cegły

W okresie I Rzeczpospolitej ziemia ostrowska wchodziła w skład powiatu kaliskiego w województwie kaliskim. Na czele powiatu stał starosta, mający siedzibę w miastach i z tego powodu często nazywany był starostą grodowym. Obok starostwa grodowego kaliskiego istniały na obszarze powiatu kaliskiego starostwa niegrodowe. Mianem tym określano zwyczajowo niektóre wybrane posiadłości królewskie, niebędące siedzibą grodu powiatowego. Ich posiadaczy (dzierżawców) tytułowano zwyczajowo również starostami. W powiecie kaliskim istniały dwa takie starostwa: odolanowskie i stawiszyńskie.

Starostwo odolanowskie było największym zespołem dóbr królewskich w powiecie kaliskim. Kolejni królowie Polski nadawali starostwo odolanowskie różnym możnowładcom zasłużonym dla państwa i króla.. Od roku 1389 starostwo odolanowskie było we władaniu rodu Zaborowskich herbu Jastrzębiec. Na początku XVI wieku starostą był Andrzej Zaborowski syn Piotra, a później między 1518 a 1564 rokiem jego syn Marcin. Następnie przeszło ono we władanie Jana Zaborowskiego, kasztelana gnieźnieńskiego, który jeszcze w roku 1595 nim zarządzał i czerpał z niego korzyści materialne. W roku 1579 część starostwa poddzierżawiał Feliks Kurowski. W roku 1615 starostwo było w ręku Gryzeldy Karnkowskiej, wdowy po Dadżbogu Karnkowskim herbu Junosza, który posiadał też starostwo dobrzyńskie.

W końcu lat dwudziestych XVII wieku kolejnym starostą był Mikołaj Wolski, a potem Łukasz Opaliński herbu Łodzia, marszałek wielki koronny. Przed rokiem 1652 starostą był Piotr Opaliński brat Łukasza. W tym roku starostwo dostaje się w ręce rodu Rozdrażewskich herbu Doliwa. Pierwszym starostą z tego rodu był Jakub, wojewoda inowrocławski, który był synem Jana - drugiego męża Gryzeldy Karnkowskiej z Sobieskich. Jakub ożeniony był 
z Katarzyną Opalińską z Bnina. Po Jakubie starostą był Jan, kasztelan międzyrzecki, który władał tym majątkiem jeszcze w 1684 r.

Do roku 1736 królewszczyzna odolanowska była w ręku Józefa Radomickiego herbu Kotwicz. Po nim starostę był Kazimierz Dąbski i różni przedstawiciele rodu Leszczyńskich herbu Wieniawa. Przed 1754 rokiem starostwo trzymał książę Aleksander Józef Sułkowski herbu Sulima, a następnie do roku 1782 jego syn też Aleksander. W tym roku Sułkowscy nadal formalnie trzymają starostwo, ale praktycznie zarządzał nim wojski radomski Stefan Siemieński herbu Leszczyc, który był wierzycielem brata Aleksandra. Siemieńskiemu starostwo odbiera dopiero wdowa po Aleksandrze, księżna Eleonora z Cetberów Sułkowska w 1786 roku.

Starostwo odolanowskie zajmowało południowo - zachodnie krańce powiatu kaliskiego wcinający się w powiat ostrzeszowski. Rozlewiska i mokradła Baryczy dzieliły dobra odolanowskie na część południową i północną. Znaczną ich część zajmowały łąki i obszary leśne, na których w pierwszej połowie XVIII wieku rozwinęło się intensywnie osadnictwo, szczególnie w południowej części starostwa odolanowskiego. Powstał tam w tym czasie cały szereg nowych wsi oraz rozproszonych osad leśnych, które zakładane były najczęściej  na polanach pozostających po smolarniach, potażniach i kuźniach (wytapiano tu kiedyś żelazo z miejscowych pokładów rudy bagiennej). Tak zniknęły tzw. pustkowia, zasiedlone przez pojedyncze rodziny chłopskie, za indywidualnymi przywilejami.

Według lustracji starostwa odolanowskiego z 1661r., w skład starostwa (jego posiadaczem był wtedy Jakub Rozdrażewski, wojewoda inowrocławski) wchodziły dwa miasta (Odolanów i Sulmierzyce) oraz dziesięć wsi i folwarków. W sto lat później, w 1765 roku starostwo obejmowało, folwarków i kolonii oraz kilka pojedynczych pustkowi. Do starostwa należały wsi i folwarki: Gliśnica, Kaczurza, Raczyce, Daniszyn, Łąkociny, Chwaliszew, Uciechów, Świeca, Chruszczyny oraz wsie: Baby, Nabyszyce, Wierzbno, Janków, Stara Huta, Granowiec, Bogdaj, Garki, Młynik, Boników. W skład starostwa wchodził także folwark Harych, młyny: w Sulmierzycach, Odolanowie i Świecy oraz pustkowia. Wydaje się, że nazwy pustkowi zostały zapożyczone od nazwisk pierwszych rodzin chłopskich tam osiadłych. W lustracji starostwa odolanowskiego, przeprowadzonej 1765 roku czytamy: „Pustkowianie i młynarzów na Święty Marcin ich powinności:

Matus Cegła z farsą do ryb jechać od stawów do hołdery w jesieni, przez zimę z hołdery ryb rozwozić i na przedaj dopóki są, gdzie trzeba i na wiosnę narybek od stawków do stawków rozwozić, póki trzeba i inne drogi odprawiać. Gdy się koło stawów budują, przez tydzień póki trzeba dwa dni w tydzień jedną osobę z siekierą do  tej że roboty wysłać. Tłuki równo  z gminami według potrzeby gruntowych odprawić powinien. Drogi: jedna do Torunia, jedna do Poznania, i czynszować żyta 40 wiert wielką miarą.

Michał Mazur z farsą do ryb, także i inne powinności jak wyż wyrażone; drogi: jedna do Torunia, jedna do Poznania i czynszować żyta 40 wiert wielką miarą.

Kurach przy stawie Kurochu mając młyn, z farsą do ryb, także i inne powinności jak wyż wyrażone Cegła. Drogi: jedna do Torunia, jedna do Poznania, i czynszuje żyta 40 wierteli wielką miarą.

Klimek do ryb jechać od stawów do hołdery w jesieni, przez zimę z hołdery ryb na przedaj rozwozić, na wiosnę narybek od stawków do stawków rozwozić. W żniwa 12 dni odprawić, czynszować 28 zł, oddać 2 kapłony.

Nych z farsą wieźć ryb od stawów do hołdery w jesieni, przez zimę ryb z hołdery rozwozić na przedaj, na wiosnę narybek od stawków do stawków rozwozić póki trzeba; 6 dni żniwa odrobić czynsz pieniężny płacić złoty 30.

Matus Duczmoł za Daniszynem na nowo pobudowanym gruncie i miejscu płaci czynsz złoty 8.

Ci pustkowianie wszyscy tłuką równo z gminami odprawiać powinni."

Oprócz tych powinności na rzecz posiadaczy starostwa, wyżej wymienieni płacili także podatek państwowy i hybernę na rzecz wojska. Mazur i Cegła płacili 31 zł, a Klimek, Kurach i Nych po 20 zł i 20 gr pogłównego. Hybernę Mazur płacił w wysokości 24 zł, Cegła - 22 zł, Klimek - 12 zł, Kurach - 18 zł i Nych - 6 zł.

Jak z powyższego cytatu wynika, dzisiejsze nazwy wsi: Cegły, Klimek, Nychy, Mazury zostały utworzone od nazwisk pierwszych osadników, którzy związani byli z hodowlą i dystrybucją ryb w starostwie odolanowskim. W starostwie znajdowały się stawy: Bogdajski, Młyński, Krzyno, Jezier, Zawidze, Zborowiec, Wielki Kuroch, Mały Kuroch, w których hodowano 3 - letni narybek na karpie. W stawach: Grafowskim, Sąbelnym, Świeckim, Świeckim pod lasem, Chruszczyńskim, Łąkockim ku Jankowcu i Łąkockim pod wsią hodowano narybek. Ryby zarodowe 3 - letnie trzymano w stawie Koczurskim pod Olszyną, Koczurskim przy folwarku, drugim Chruszczyńskim, Danickim za Imbromem, Danickim Średnim za Urbanem. Jesienią 1763 roku ze stawów tych wyłowiono 327 kop, 53 mendeli karpi.

W roku 1786 lustratorzy doliczyli się 21 wsi i folwarków oraz kilkunastu pustkowi. Rozwój ten starostwo zawdzięczało w dużej mierze sprawnej administracji, przede wszystkim zaś skrupulatnej eksploatacji poddanych starościńskich. W roku 1765 dochód ze starostwa odolanowskiego szacowano na 24, 469 zł, a w roku 1789 wyliczono go na kwotę 33, 084 zł.

Pustkowia zamieszkiwali wówczas:

  • Majcher Kuczmer, mający grunt pod wsią Janków, płacił czynsz w wysokości 20 zł oraz oddawał staroście 2 gęsi, 2 kapłony, 2 kury i 2 mendele jaj,
  • Wojciech Cegła, mający grunt także pod Jankowem, który dawniej należał do młyna, oddawał on żyta ćwiertni 10 miary sulmierskiej na Świętego Marcina, odprawiał drogi toruńską i poznańską oraz do łowienia i przewożenia ryb powinien się zgłaszać, gdy zaistniała taka potrzeba,
  • Wojciech Mazur, mający ziemię pod wsią Daniszyn, dawał należności takie jak Cegła,
  • Łukasz Nych, posiadający grunt pod wsią Janków, płacił czynsz w wysokości 30 zł, odbywał 2 wyjazdy do Leszna lub 4 do Kalisza oraz musiał wywozić ryby ze stawów do hołderni,
  • Jan Klimek, posiadający „grunt pod Świnkowym do wsi Janków" należący, dawał 28 zł czynszu, odrabiał pańszczyzny 12 dni w żniwa, oddawał 2 kapłony, miał wozić ryby jedną farsą oraz wykonywał w ciągu roku cztery podróże na odległość 3 mil,
  • Wojciech Bestry, mający grunt pod wsią Daniszyn, płacił czynszu 8 zł i odrabiał 12 dni pańszczyzny w zniwa.

Jak z powyższego wyliczenia wynika, pustkowianie już w znacznie mniejszym stopniu związani byli z hodowlą ryb niż 20 lat wcześniej. Podstawą egzystencji mieszkańców pustkowi była praca na roli i świadczenia na rzecz posiadaczy i dzierżawców określone były w pieniądzu i w płodach rolnych.

W roku 1789 na obszarze Rzeczpospolitej przeprowadzono pierwszy w dziejach, ogólnokrajowy spis ludności. Jednym z celów spisu było dostarczenie danych do poboru rekruta. Według tego spisu w pustkowiach: Cegła i Mazur były 3 dymy, w których mieszkało 20 mężczyzn powyżej 15 roku życia i 6 mężczyzn do 15 roku życia oraz 26 kobiet. Także w obu miejscowościach mieszkało łącznie 52 osoby. Łączny dochód z tych miejscowości wynosił 905 zł rocznie. W pustkowiach: Klimek, Majcher i Nychy znajdowały się łącznie 3 dymy, w których mieszkało 15 mężczyzn powyżej 15 lat i 5 mężczyzn do 15 roku życia oraz 26 kobiet. Łącznie w pustkowiach mieszkało 46 osób. Z wszystkich tych pustkowi czynsze stanowiły co najmniej 90% ogólnego dochodu dzierżawców.

W styczniu 1773 r. tereny Południowej Wielkopolski zajmują wojska pruskie pod dowództwem generała - majora von Frankenberga. Następuje drugi rozbiór Polski. W dniu 7 maja 1793 r. król pruski odbiera w Kaliszu hołd od mieszkańców tej części Wielkopolski. Prusacy zajęte tereny dzielą na trzy departamenty, a te na wiele nowych powiatów. Utworzony zostaje powiat odolanowski, który obejmował 187 miejscowości. Powiat odolanowski należał do departamentu kaliskiego.

Niegrodowe starostwo odolanowskie było w rękach Eleonory Sułkowskiej do roku 1793.

Po zajęciu Wielkopolski przez wojska pruskie, już w kwietniu tego roku dobra ziemskie przejęła z rąk polskich urzędników komisja królewska, która przeprowadziła ich dokładną inwentaryzację. Byłe królewszczyzny stały się własnością korony pruskiej - czyli domeną królewską w obrębie dóbr krotoszyńskich.

W listopadzie 1806 r. wojska napoleońskie zajmują Wielkopolskę, a ludność polska nie czekała bezczynnie i sama zrzucała znienawidzone panowanie pruskie. W dniu 7 listopada generałowie Paweł Skórzewski z Parczewa (także właściciel Raszkowa, Wysocka Wielkiego, Rososzycy i Szczur) i Michał Lipski z Lewkowa na czele kilkuset ochotników zajęli Kalisz i wzięli do niewoli pruski garnizon. Wśród powstańców polskich aktywny był także Konstanty Kossecki z Kęszyc. Wkrótce przystąpiono do tworzenia 7 pułku piechoty, który stacjonował w Ostrowie Wlkp. i w okolicy. Pułk ten walczył w Prusach Wschodnich, Hiszpanii, a w 1812 r. brał udział w wyprawie napoleońskiej na Rosję. Później walczył nad Łabą i pod Lipskiem.

Po klęsce Napoleona teren Południowej Wielkopolski znalazł się ponownie pod pruskim panowaniem. Kongres wiedeński w 1815 r. potwierdził ten fakt. Utworzono Wielkie Księstwo Poznańskie, którego namiestnikiem został Antoni Radziwiłł (1775 - 1833) poprzez żonę spokrewniony z pruskim domem panującym. Prusacy zachowali poprzedni podział administracyjny w tym powiat odolanowski. Jednakże siedziba władz powiatowych przeniesiona została do Ostrowa. Dobra odolanowskie w 1819 r. oddane zostały księciu Karolowi Aleksandrowi Thurn und Taxis z Regensburga wraz z majątkiem krotoszyńskim jako odszkodowanie za odstąpienie rządowi pruskiemu praw pocztowych jakie ta rodzina posiadała w Nadrenii i Westalii. Dobra krotoszyńskie oszacowano wówczas na 67.105 talarów.

W latach 1830 - 1840 na ziemiach zaboru pruskiego przeprowadzona została reforma rolna. Na mocy ustawy z dnia 8.IV.1823 r. ustały na wsi stosunki feudalne i nastały kapitalistyczne. Folwarki stały się przedsiębiorstwami kapitalistycznymi. Uwłaszczenie objęło najbogatszych chłopów, a pozostałych pozbawiło prawa do ziemi. Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim w końcu lat sześćdziesiątych XIX w. Właściciele majątków dążyli do okrojenia udziałów chłopskich i im oddania we władanie najgorszych gruntów. Na tych gruntach stawiano nowe zabudowania chłopskie. W rezultacie wszystkie wsie podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. W 1832 r. wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Wieś chłopska stanowiła samodzielną gminę na czele, której stał sołtys, a majątki ziemskie stanowiły obszary dworskie, których przełożonym był właściciel danego majątku lub jego przedstawiciel.

Właściciele majątków powiększyli obszar ziemi uprawnej poprzez karczowanie lasów. Do roku 1840 wykarczowane zostały całe lasy, a część ich została mocno przetrzebiona. W efekcie cena drewna wzrosła dwukrotnie.

W majątkach ziemskich zrezygnowano z trójpolówki na rzecz bardziej wydajnego płodozmianu. W latach 30 - tych na dużą skalę prowadzono prace melioracyjne, głównie wzdłuż Baryczy, w wyniku których nastąpił wzrost powierzchni pastwisk i łąk. Zlikwidowało to niedostatek pastwisk latem i siana w okresie zimy. W efekcie wzrosło pogłowie bydła, owiec, nierogacizny oraz koni, którymi zaczęto w większym stopniu uprawiać ziemię. Zastępowały one używane dotychczas do tego celu powolniejsze i słabe woły.

Radca ziemski Teschowitz w swoim sprawozdaniu za rok 1840 wszystkie ziemie na terenie powiatu podzielił na 4 rodzaje. Najbardziej żyzne grunty określił mianem pszenicznych i znajdowały się one w 16 miejscowościach, w tym Jankowie Zaleśnym, Łąkocinach i Sulisławiu. Drugą grupę stanowiły grunty jęczmienne znajdujące się w 40 miejscowościach, w tym w Chruszczynach, Wierzbnie, Nabyszycach, Sulmierzycach, Chwaliszewie I i II oraz Daniszynie. Pozostałe miejscowości stanowiące własność książąt Thurn und Taxis zaliczone zostały do trzeciej grupy gruntów-czyli posiadały ziemię owsianą, czyli dobry grunt żytni. Takich posiadłości na terenie powiatu odolanowskiego było 47.

Od roku 1833 we wsi Daniszyn działała szkółka parafialna, obejmująca swym zasięgiem także pustkowia: Cegły, Mazury, Onębry i Warsztat, w której nauczycielem był Piotr Gadkowski, a od roku 1865 Konstanty Liberki. W roku 1871 dodano drugiego nauczyciela, którym był Sylwester Waniorek. Pensja nauczyciela w 1867 r. wynosiła 165 talarów rocznie. Szkoła w Daniszynie jako jedyna z niewielu w dekanacie koźmińskim posiadała dwie klasy i uczęszczało do nich w roku szkolnym 1872/73 153 dzieci. W parafii Janków Zaleśny szkółki były jeszcze w Jankowie Zaleśnym, Łąkocinach i Sulisławiu. Uczęszczało do niej odpowiednio 120, 70 i 41 dzieci.

Inspektorami szkółek wiejskich z ramienia władzy kościelnej i rządowej do roku 1872 byli dziekani poszczególnych dekanatów. W roku 1872 nadzór szkolny powierzono świeckim inspektorom  powiatowym. Pierwszym inspektorem był Antoni Beach, a po jego śmierci w grudniu tego samego roku jego następca został syn pastora z Odolanowa o nazwisku Lux. Nadal jednak inspekcję lokalną sprawowali nad szkółkami wybrani proboszczowie.  

W połowie lat czterdziestych powiat odolanowski dzielił się na 5 okręgów policyjnych: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, skalmierzycki i rososzycki.

Posiadłości ziemskie książąt Turn und Taxis leżały na terenie okręgu odolanowskiego. Ich dobra na terenie powiatu obejmowały wsie: Chrościny, Daniszyn (z pustkowiami: Cegły, Mazury, Warszty, Chałupki i Harych), Janków Zaleśny (z pustkowiami: Klimek, Majcher i Nych), Łąkociny, Nabyszyce (z młynem Kuroch) i Wierzbno.

Daniszyn liczył wówczas 37 dymów, w których mieszkało 459 osób. Pustkowie Cegły liczyło 2 dymy zamieszkane przez 28 osób, w Mazurach było  5 dymów z 39 mieszkańcami, Warszty miały 6 zabudowań i 55 mieszkańców, a Harych 3 dymy i 40 mieszkańców. Pustkowie Chałupki miało tylko jedną zagrodę i 18 mieszkańców.

Na terenie pustkowia Klimek znajdował się tylko jeden dym, w którym mieszkało 19 osób. W pustkowiu Majcher był jeden dym, a w Nychach 2 dymy. W pierwszym mieszkało 8 osób, a w drugim przebywało łącznie 29 mieszkańców. Łącznie na terenie posiadłości Thuru und Taxis w powiecie odolanowskim mieściło się 878 dymów, w których mieszkało 8994 osób.

Majątki ziemskie pozbawione przez proces uwłaszczenia chłopów darmowej siły roboczej w czasie żniw i zbioru ziemniaków odczuwały brak rąk do pracy. Zatrudniono w majątkach biedotę wiejską, na różnych warunkach wynagrodzenia. W Radłowie i Zacharzewie zatrudnieni tam komornicy dostawali darmowe pomieszczenia, dziesięć zagonów żyta, sześć zagonów jarzyn i dziesięć uprawionych zagonów na ziemniaki. Zagon miał 25 prętów - czyli 4,67 ara. W zamian byli zobowiązani do pracy w majątku przez 3 dni w tygodniu. W okolicy Odolanowa w zamian za mieszkanie, ogród zobowiązani byli przerobić sztukę przędzy z pańskiego lnu, przepracować w majątku 2 dni w tygodniu i stawiać się na każde żądanie do pracy w majątku, za którą dostawali dziennie 5-6 srebrnych groszy latem i 3 grosze zimą. Za pracę przy młóceniu dostawali co 13-ty wiertel żyta i 16-ty warzyw. W Daniszynie i Łąkocinach dostawali odpowiednio 12-ty i 15-ty wiertel. W Gorzycach Wielkich komornicy pracowali w majątku cały tydzień, za co rocznie otrzymywali 12 talarów, 16 szefli różnych zbóż, 9 zagonów na kartofle oraz paszę na utrzymanie jednej krowy. W Lewkowie komornicy otrzymywali 6 mórg ziemi i jedną łąkę, bezpłatne pomieszczenia oraz możliwość pasienia zwierząt na pastwisku i zbierania drzew w lasach dworskich.

Władze pruskie edyktem królewskim z dnia 21 kwietnia 1803 r. powołały z dniem

1 czerwca 1804 r. dwa Towarzystwa Ogniowe dla Prus Południowych, których zadaniem było ubezpieczyć każdego właściciela budynku od ognia. Jedno Towarzystwo Ogniowe prowadziło ubezpieczenia na terenie miast, a drugie na terenie wsi. Wyżej wymieniony edykt królewski wprowadzał przymus ubezpieczeniowy, gdyż każdy właściciel zobowiązany był do ubezpieczenia swojego budynku, a Towarzystwa mogły odmówić przyjęcia ubezpieczenia tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie.

W dniu 5 stycznia 1836 r. oba Towarzystwa Ogniowe połączono w jedno. Towarzystwo Ogniowe było instytucją publiczno - prawną nie obliczoną na zysk. Ewentualne zyski przeznaczono na popieranie celów społeczno użytecznych w pierwszym rzędzie związanych z ochroną przeciwpożarową.

Na terenie powiatu dyrektorem Towarzystwa był z urzędu landrat, który działał we współpracy z burmistrzami i komisarzami obwodowymi. Z zysku Towarzystwa Ogniowego zakupiono sikawki strażackie. W połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia na terenie powiatu odolanowskiego było 7 sikawek, które znajdowały się w następujących miejscowościach: Daniszyn  i  w Świecy (obwód odolanowski), w Przygodzicach i Ludwikowie (obwód przygodzicki), w Lewkowie (obwód raszkowski), w Czekanowie (obwód podkocki) i w Parczewie (obwód Zmyślona). Ósma sikawka spaliła się w nocy z 23 na 24 listopada 1847 roku razem z zabudowaniami dworskimi w Strzegowie. Koszty utrzymania i naprawy sikawek pokrywano ze środków komunalno - powiatowych. Towarzystwo wypłacało nagrody właścicielom koni, którzy jako pierwsi dostarczali je do sikawek  na wyjazd do pożaru. Właściciel koni, który jako pierwszy przybywał do miejsca przechowywania sikawki otrzymywał nagrodę w wysokości 5 talarów, a dwaj następni otrzymywali 3 i 2 talary. Premiowana była również kolejność przybycia do pożaru z sikawką

Ten kto pierwszy przybywał do  pożaru otrzymywał nagrodę w wysokości 15 talarów, a dwie następne osoby przybyłe do pożaru z sikawką otrzymywały nagrodę w wysokości 7,5 i 3,75 talara.

W roku 1889 gminę wiejską Daniszyn stanowiło 5 miejscowości: wieś Daniszyn i pustkowia: Cegły, Mazury, Orębry (Oremby) i Warszty. Na terenie gminy było 87 dymów, w których mieszkało 798 osób, w tym 14 ewangelików. Mimo istnienia od prawie pół wieku  szkółki wiejskiej aż 166 osób było analfabetami.

W roku 1885 księstwo krotoszyńskie na rok przejął Maksymilian Anthon Maria von Thurn und Taxis. Kolejnym właścicielem majątku był od 1898 roku Albert Maria Lamoral von  Thurn und Taxis.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę całe dobra książąt Thurn und Taxis zostały przejęte w tymczasową administrację przez skarb państwa polskiego. W roku 1927 wszystkie grunty orne o powierzchni 11.217 ha przeszły na własność skarbu państwa polskiego, który przekazała je Państwowemu Bankowi Rolnemu do przejściowej administracji i parcelacji. Natomiast lasy pozostały pod zarządem Ministra Rolnictwa.

Z dniem 1 października 1887 roku dotychczasowy powiat odolanowski podzielony został na dwa powiaty: odolanowski i ostrowski. Teren powiatu ostrowskiego obejmował powierzchnię 479,6 kmi obejmował miasto Ostrów Wielkopolski.

Teren powiatu odolanowskiego dzielił się na 4 obwody: Odolanów, Raszków, Czarny Las i Sośnie. Na terenie powiatu odolanowskiego były 64 gminy wiejskie i 33 obszary dworskie. Obwód Odolanów obejmował gminy wiejskie: Chwaliszew, Chwaliszewek, Chruszczyny, Gliśnicę, Nabyszyce, Wierzbno, Gorzyce Wielkie, Lamki, Boników, Garki, Huta oraz obszary dworskie: Chwaliszew, Chwaliszewek, Chruszczyny, Daniszyn, Gliśnica, Palczew, Sobczyna, Zofiówka, Gorzyce Wielkie, Baby i Huta. Na czele obwodu stał komisarz obwodowy, któremu podlegały gminy wiejskie i obszary dworskie.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę dotychczasowy podział administracyjny Wielkopolski został zachowany. Dopiero 1 kwietnia 1932 roku zlikwidowano powiat odolanowski i cały jego obszar włączono do powiatu ostrowskiego. W roku 1934 z powiatu ostrowskiego wyłączono miasto Sulmierzyce, dwie gminy wiejskie: Chwaliszew 
i Chwaliszewek oraz trzy obszary dworskie: Chwaliszew, Chwaliszewek i Zofiówkę, które przyłączono do powiatu krotoszyńskiego.

W lipcu 1934 r. zlikwidowano jednowioskowe gminy wiejskie i obszary dworskie, a na ich miejsce utworzono 12 gmin zbiorczych i gromady. W poszczególnych gminach była następująca liczba gromad: Biniew-9, Czarny Las-13, Czekanów-11, Daniszyn-8, Granowiec-12, Mikstat-7, Odolanów-11, Przygodzie-7, Raszków-13, Sieroszewice-12, Skalmierzyce Nowe-19, Wysocko Wielkie-8.

Gromada była najniższą jednostką samorządu terytorialnego odpowiada dzisiejszemu sołectwu. Na terenie gminy Daniszyn utworzono następujące gromady, które w 1939 r. liczyły następujące liczbę mieszkańców: Chruszczyny -272, Daniszyn -1030, Gorzyce Wielkie -908, Lamki -616, Łąkociny -516, Radziwiłłów -185, Sulisław -426, Wierzbno -503 i Zacharzew -1102.

Wójtem gminy Daniszyn był właściciel Zalesia Derfeld, a sekretarzem gminy Antoni Artel z Daniszyn. Siedzibą władz gminy był budynek, który dzisiaj stanowi własność Józefa Cierpki.

Po klęsce wrześniowej prawie cała historyczna wielkopolska stanowiła tzw."Kraj Warty", który podzielony został na trzy rejony. Powiat ostrowski znalazł się rejencji łódzkiej. W miejsce starostw utworzono Landatury, a siedzibą landrata nadal było miasto Ostrów Wlkp. W powiatach były wójtostwa, którym podlegali sołtysi. Zachowano przedwojenny podział powiatu na gminy, ale zmieniono nazwy miejscowości. Daniszyn nazywał się Dietersline, Łąkociny -Hohenwiese, Radziwiłłów - Radenau, Sulisław - Waldmark, Wierzbno - Thomaswiede, Zacharzew - Sachert, Chruszczyny - Palschow. Kierownikami gmin byli komisarze (Amtskommissar).

Gmina Daniszyn w dniu 1 października 1940 roku obejmowała 8742 ha i zamieszkiwało ją 5646 osób, w tym 416 Niemców, którzy stanowili 7,4% ogółu mieszkańców.

W czasie wojny zginęło 65 osób, a los dalszych 59 nie został ustalony. W wyniku bezpośrednich działań wojennych życie straciło 26 osób, 16 zostało zamordowanych, 9 zginęło w obozach i więzieniach, a dalszych 14 w czasie prac przymusowych.

W styczniu 1945 r. teren powiatu ostrowskiego został wyzwolony przez pododdziały 3 Armii Gwardyjskiej gen. płk. Gardowa. Powrót mieszkańców następował zależnie od miejsca wygnania. Najpóźniej wrócili ci, którzy byli wywiezieni do Niemiec i Austrii. Zastali oni puste, rozszabrowane i ograbione przez Niemców, Rosjan, a później także Polaków domostwa. Rozpoczął się czas odbudowy a jednocześnie nowych prześladowań. Tym razem w wydaniu UB.

W oparciu o przedwojenny podział administracyjny formowały się wiejskie i gminne rady narodowe. Pierwszym wójtem gminy Daniszyn był Kazimierz Koczura, członek Stronnictwa Ludowego. Dopiero ustawa z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej zniosła organy samorządu terytorialnego, organy administracji ogólnej i szereg urzędów administracji szkolnej i finansowej, a całość kompetencji przekazano radom narodowym i ich organom wykonawczym. Ustawą z dnia 25 września 1954 r. zlikwidowano gminy i powołano nowe mniejsze jednostki - gromady. Wraz z powołaniem gromad zlikwidowane zostało stanowisko sołtysa jako przedstawiciela wsi.

Na terenie powiatu ostrowskiego utworzono trzy miejskie rady narodowe (Odolanów, Mikstat i Raszków) oraz 39 gromadzkich rad narodowych. Na terenie byłej gminy Daniszyn siedziby gromadzkich rad narodowych utworzono w Daniszynie, Gorzycach Wielkich i Sulisławiu. Wieś Wierzbno znalazła się w granicach administracyjnych gromady Nabyszyce.

Małe i słabe finansowo gromady nie spełniały swoich zadań, a utrzymanie rozbudowanego aparatu administracyjnego i licznych biur było niezmiernie kosztowne. Dlatego już z dniem 31 grudnia 1961 roku zlikwidowano 14 gromad, w tym Nabyszyce i Sulisław. Z gromady Nabyszyce do Daniszyna włączono Wierzbno, a z gromady Sulisław wsie Janków Zaleśny i Sulisław.

Gromadzka Rada Narodowa w Daniszynie w 1965 r. liczyła 27 radnych, a jej siedziba mieściła się w budynku, w którym obecnie znajduje się poczta i biblioteka. W roku 1963 z sołectwa Daniszyn wyodrębniono dwa nowe sołectwa: Cegły i Oręber. Gromada Daniszyn w tych granicach istniała do dnia 31 grudnia 1972 r. Ostatnim przewodniczącym Prezydium GRN był Henryk Hęćka, a sekretarzem Zenona Kostrzewska. Teren gromady został włączony do trzech gmin:

1) Ostrów Wielkopolski - sołectwa: Cegły, Chruszczyny, Daniszyn, Łąkociny i Onęber,

2) Odolanów         - sołectwo Wierzbno,

3) Raszków           - sołectwa: Janków Zaleśny i Sulisław

 

W granicach administracyjnych gminy Ostrów Wielkopolski wieś Chruszczyny jest do obecnej chwili.

W pierwszych latach po zakończeniu działań wojennych w Cegłach nic się specjalnego nie działo. Jedynym wydarzeniem, które w istotny sposób wpłynęło na wszystkie dziedziny życia gospodarczego i społecznego w wiosce była elektryfikacja wsi, zakończona w lutym 1959 roku. Pustkowia: Cegły i Klimek wraz z Mazurami, Warsztami, Onęber wchodziły w skład sołectwa Daniszyn. Na początku lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku - najprawdopodobniej w roku 1963 utworzono dwa nowe sołectwa: Cegły złożone z pustkowia Cegły i pustkowia Klimek oraz Onęber, złożone z pustkowia Mazur, pustkowia Warszty i pustkowia Onęber. Pierwszym sołtysem Cegieł był Jan Sikora, a po nim urząd ten objął jego syn Czesław Sikora. Na początku 1982 roku Czesław Sikora zrezygnował z pełnienia tej funkcji i na Zebraniu Wiejskim w dniu 18 lutego doszło do wyboru jego następcy. Zgłoszono trzech kandydatów, spośród których najwięcej głosów otrzymała Jadwiga Mogiełka, która tę funkcję pełni do dnia dzisiejszego. Wybrano też podsołtysa, którym został Wacław Henning oraz dwóch członków Rady Sołeckiej: Zenona Horyzę i Zygmunta Kokota. Po powstaniu sołectwa, pierwszą organizacją społeczną założoną w Cegłach było Kółko Rolnicze, którego prezesem został Wacław Henning. Kółko Rolnicze dysponowało dwoma opryskiwaczami (na proszek i płyn). Częścią składową Kółka Rolniczego było Koło Gospodyń Wiejskich, stanowiące jego autonomiczną część. W Cegłach Koło Gospodyń Wiejskich (KGW) powstało na zebraniu w dniu 21 stycznia 1965 roku. Zebranie zwołał i jemu przewodniczył sołtys Jan Sikora. Do KGW wstąpiło 20 kobiet z terenu wioski. Pierwszy Zarząd KGW wybrany został w składzie: przewodnicząca - Irena Jakubek, sekretarz - Helena Janicka i skarbnik - Marta Motyl. Po upływie kilku miesięcy funkcję przewodniczącej objęła Marta Motyl, sekretarzem została Jadwiga Mogiełka, a funkcję skarbnika objęła Zofia Kierzek. W takim składzie Zarząd działał do roku 1986. W latach 1966 - 1971 organizowano różne kursy dla członkiń Koła.

I tak, w 1996 roku zorganizowano pierwszy kurs pieczenia i gotowania. W następnym roku odbył się kurs przetwórstwa owocowo - warzywnego, a w kolejnym roku kurs fryzjerski i pokaz odchowu prosiąt prosiąt trzech członkiń oraz kurs garmażeryjny. W roku 1969 odbył się drugi kurs pieczenia, a w następnym drugi kurs gotowania. Dużą popularnością wśród członkiń Koła cieszył się pokaz i degustacja mało znanych potraw z ryb i warzyw, zorganizowany w roku 1971. W następnym roku członkinie Koła przystąpiły do wieloletniego konkursu „Więcej mleka wysokiej jakości". W konkursie tym co roku były nagradzane członkinie KGW z Cegieł. Konkurs prowadzony był do roku 1987. Od roku 1981 Koło Gospodyń Wiejskich brało udział także w konkursie na największą ilość produkcji owoców i warzyw. Następnie zorganizowano pokaz przyrządzania mało wówczas znanych owoców i warzyw. Należy nadmienić, że w latach 1965 - 1983 wszystkie zebrania, kursy i pokazy odbywały się w mieszkaniach prywatnych członkiń koła. W dniu 7 stycznia 1983 roku władze sołectwa Cegły zakupiły za kwotę 90 tysięcy złotych drewniany barek pełniący dotychczas rolę świetlicy wiejskiej we Wtórku. Obiekt ten następnie w czynie społecznym rozebrano i przewieziono do Cegieł. Tego samego roku, w dniu 3 maja zawarto umowę z mieszkańcem wioski Janem Horyzą, który przekazał na własność Ochotniczej Straży Pożarnej działkę o powierzchni ok. 0,2 ha, w celu postawienia na niej baraku zakupionego we Wtórku. Pierwotnie barak miał być postawiony na betonowej podmurówce, ale w trakcie ustawiania jego konstrukcji okazało się, że jedna ze ścian na skutek zniszczenia musi zostać zastąpiona murem z cegły. W drugiej połowie 1983 roku obiekt ten został oddany do użytku i pierwszą imprezą zorganizowaną w jego wnętrzu była zabawa taneczna KGW. Od tego momentu w obiekcie tym odbywają się wszystkie zebrania i kursy szkoleniowe. W następnych latach świetlicę wiejską wyposażono w podstawowy sprzęt oraz dobudowano do niej kuchnię wraz z zapleczem. W roku 1987 nastąpiła zmiana w Zarządzie KGW. Nową przewodniczącą zostaje Irena Kokot, a jej zastępczynią Maria Bestra. W tym samym roku w świetlicy wiejskiej zorganizowano wypożyczalnię naczyń kuchennych. W roku 1987 stan techniczny świetlicy wiejskiej był tak dobry, że można było po raz pierwszy w Cegłach zorganizować gminne dożynki, a na koniec roku bal sylwestrowy.

Dzięki środkom finansowym wypracowanym podczas tych imprez uzupełniono wyposażenie zaplecza kuchennego. W kolejnych latach najczęściej organizowane były bale sylwestrowe, z których dochód przeznaczony był na rozbudowę świetlicy. Po dobudowaniu do świetlicy kuchni z zapleczem, w roku 1987 rozpoczęto w drugiej części tego obiektu budowę strażnicy Ochotniczej Straży Pożarnej i węzła sanitarnego. Początkowo skromne wyposażenie węzła co roku systematycznie było modernizowane i doposażone. Uzupełniono też wyposażenie świetlicy, do której w końcu lat osiemdziesiątych zakupiono nowe stoliki i krzesła.

W tym samym czasie samorząd wiejski podjął próbę wodociągowania  wioski poprzez przedłużenie wodociągu wiejskiego z Jankowa Zaleśnego. Jednakże tylko kilku mieszkańców Cegieł poparło tę inicjatywę. W tej sytuacji za pieniądze zebrane wśród mieszkańców wsi wybudowano na granicy obu wiosek punkt czerpalny wody.

Drugą próbę zwodociągowania wsi podjęto w roku 1992. Początkowo inicjatywę tę poparło 20 właścicieli nieruchomości i gospodarstw rolnych, ale kiedy we wrześniu ruszyły prace ziemne to wzrosła ilość chętnych do udziału w tym przedsięwzięciu. Ostatecznie tylko dwóch właścicieli nieruchomości nie podłączyło się do wodociągu.

W roku 1993 silny huragan i gradobicie dokonały dużych zniszczeń w zabudowie wioski i uprawach polowych. Usuwanie skutków tego zdarzenia trwało kilkanaście miesięcy. Istotnym wsparciem dla mieszkańców wioski była pomoc paszowa przekazana przez rolników gminy Buk, województwo poznańskie.

W dniu 21 listopada 1995 roku na zebraniu wiejskim powołano Komitet Telefonizacji Wsi w składzie: przewodniczący - Jerzy Kulas, skarbnik - Stanisław Kokot, sekretarz - Jadwiga Mogiłka, zastępca przewodniczącego - Jan Horyza i członek - Józef Cegła. Podobne Komitety Telefonizacji powstały w sąsiednich wioskach i dzięki temu już w następnym roku udało się zakończyć tę inwestycję.

 

- cegly1.jpg

 

- cegly2.jpg

 

- cegly3.jpg

 

- cegly4.jpg

 

- cegly5.jpg

 

- cegly6.jpg

 

 


Historia Ochotniczej Straży Pożarnej w Cegłach

            Ochotnicza Straż Pożarna w Cegłach została utworzona na zebraniu wiejskim w dniu 13 listopada 1965 roku, które odbyło się w mieszkaniu. Zebranie zwołał na godz. 1900 sołtys Jan Sikora, a uczestniczyło w nim 35 mieszkańców wioski. W protokole zebrania sporządzona jest lista założycieli jednostki, którymi byli: Sylwester Bestry, Władysław Bestry, Stanisław Błaszczyk, Władysław Cegła, Bronisław Duczmal, Stanisław Duczmal, Wacław Hennig, Stanisław Horyza, Zenon Horyza, Józef Jakubek, Franciszek Karwik, Józef Klimek, Jan Kokot, Leon Kokot, Stanisław Kokot, Zgymunt Kokot, Jan Kołek, Marian Kulas, Wiesław Marczyk, Józef Maliński, Stanisław Mądry, Stanisław Mogiełka, Antoni Motyl, Jan Motyl, Józef Motyl, Stefan Motyl, Stanisław Nawrocki, Roman Olszanowski, Wacław Przybylak, Edward Przybylski, Marian Sęk, Czesław Sikora, Jan Sikora, Józef Śledź i Jan Urbaniak. Wszyscy wyżej wymienieni własnoręcznymi podpisami złożonymi długopisem lub ołówkiem potwierdzili przystąpienie na członków OSP.

Na liście członków założycieli widnieje jeszcze nazwisko Edmunda Janickiego, Wacława Kokota i Zygmunta Lorenza, ale brak jest ich podpisów i dlatego należy sądzić, że nie brali udziału w omawianym zebraniu. Zebranie otworzył sołtys Jan Sikora, który przedstawił porządek dzienny zebrania oraz określił cel jego zwołania. W zebraniu tym uczestniczyli także: Sylwester Dzięcioł - przewodniczący Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Daniszynie, Juliusz Bestry - komendant rejonowy Ochotniczych Straży Pożarnych z Daniszyna i Kazimierz Niśkiewicz - prezes Ochotniczej Straży Pożarnej w Daniszynie.

Powiatowe władze pożarnicze w Ostrowie Wielkopolskim reprezentował Tadeusz Cyfert, który w kolejnym punkcie zebrania wiejskiego omówił wzorcowy statut Ochotniczej Straży Pożarnej. Zebrani jednomyślnie zaakceptowali jego treść.

Następnie w oparciu o ten statut wybrano pierwsze władze jednostki. W skład Zarządu OSP wybrani zostali Jan Sikora - prezes, Roman Olszanowski - naczelnik, Wacław Hennig - sekretarz, Leon Kokot - gospodarz i Jan Urbaniak - skarbnik OSP.

W skład Komisji Rewizyjnej wybrani zostali: Władysław Bestry, Franciszek Karwik i Wacław Przybylak. Uchwalono, że składka członkowska dla członków czynnych wynosić będzie 2 zł, a dla popierających 5 zł miesięcznie. W wolnych głosach na tym zebraniu jako pierwszy głos zabrał prezes Jan Sikora, który w swoim wystąpieniu wezwał wszystkich do współpracy, gdyż tylko wtedy jednostka „zda egzamin". Następnie głos zabrał prezes OSP Daniszyn Kazimierz Niśkiewicz, który także mocno akcentował potrzebę współpracy członków przy realizacji zadań statutowych oraz podkreślił dotychczasowe wysiłki mieszkańców sołectwa przy budowie dróg wiejskich. Omawiane zebranie zakończyło się około godz. 2200.

Następnym krokiem prowadzącym do powstania OSP było zawiadomienie Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu o powołaniu jednostki i przyjęciu jako podstawy jej działania wzorcowego statutu OSP. Ostatecznie w dniu 15 stycznia 1966 roku wyżej wymieniony urząd wpisał jednostkę do rejestru stowarzyszeń i związków pod numerem 16/97.

W chwili powstania jednostki nie dysponowała żadnym sprzętem pożarniczym, a jako siedzibę OSP podano mieszkanie Wacława Henniga w Cegłach nr 14.

Nie zachowały się żadne dokumenty z działalności jednostki na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Z zapisów w „Książce Gospodarza" OSP wynika, że pierwszy sprzęt gaśniczy jednostka otrzymała w dniu 2 maja 1968 roku. W tym dniu Komenda Powiatowa Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskim przekazała jednostce fabrycznie nową motopompę M-400, kanister do paliwa, 3 odcinki węża sawnego, kilka odcinków węży tłocznych, rozdzielacz i 3 prądownice. W następnym roku OSP otrzymała znów kilka odcinków węży tłocznych i ubrania ochronne. Sprzęt ten przechowywany był w prywatnych pomieszczeniach gospodarskich najpierw Romana Olszanowskiego, a następnie Czesława Krawca i Leona Kokota.

Pierwszym zachowanym dokumentem jest protokół z Walnego Zebrania w dniu 19 lutego 1978 roku. Jednostka liczyła wówczas 19 członków czynnych i 10 popierających, z których to w zebraniu brało udział 21 osób. OSP kierował wówczas Zarząd w składzie: prezes - Wacław Hennig, naczelnik - Zenon Horyza, wiceprezes - Bolesław Kulas, skarbnik - Bronisław Duczmal, sekretarz - Stefan Bestry i gospodarz - Leon Kokot. W skład Komisji Rewizyjnej wchodzili: Władysław Bestry, Roman Olszanowski i Stanisław Mądry. Podczas zebrania za najpilniejszą sprawę uznano załatwienie sprawy zbiornika przeciwpożarowego i przyległego do niego placu, który uznano za niezbędny „dla życia kulturalnego i gospodarczego". Plac ten i zbiornik w dziwnych okolicznościach z własności państwowej stał się własnością prywatną. Ze sprawozdania finansowego wynika, że jedynym źródłem dochodów finansowych w 1977 roku były składki członkowskie. Z tego tytułu do kasy jednostki wpłynęło 514 zł, z której to kwoty następnie wydatkowano 500 zł na składkę związkową za rok 1976 i 1977.

W tym samym roku, w dniu 26 listopada odbyło się Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, w którym uczestniczyło 22 członków jednostki. W materiałach sprawozdawczych podano, że OSP liczy 27 członków zwyczajnych i 3 wspierających, co świadczy o tym, że część dotychczasowych członków wspierających została zaliczona do członków zwyczajnych. Podczas tego zebrania doszło do dużych zmian w składzie władz OSP. Nowym wiceprezesem został Stanisław Motyl, a dotychczas pełniącemu tą funkcję Bolesławowi Kulasowi powierzono stanowisko zastępcy naczelnika. Dotychczasowy sekretarz OSP Stefan Bestry wybrany został na funkcję skarbnika, a nowym sekretarzem został Jan Klimek. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej był nadal Władysław Bestry, którego wspierać mieli: Jan Horyza i Kazimierz Mądry.

Delegatami na II Zjazd Gminny Związku Ochotniczych Straży Pożarnych zostali: Wacław Henig i Zenon Horyza. Na II Zjeździe Gminnym, który obył się w dniu 29 stycznia 1979 roku w sali Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska" w Ostrowie Wielkopolskim Wacław Hennig wybrany został członkiem Zarządu Gminnego.

W dyskusji na tym zebraniu ponownie poruszono sprawę własności zbiornika przeciwpożarowego i przylegającego do niego placu oraz zaproponowano dokumentowanie do wagonu - świetlicy pomieszczenia na sprzęt gaśniczy będący na stanie OSP. W trakcie 2-letniej kadencji władz OSP w ich składzie osobowym nie zaszły żadne zmiany. W roku 1979 Zarząd zorganizował pierwszą po dłuższej przerwie zabawę taneczną, która przyniosła 3.500 zł. zysku. W następnym roku OSP otrzymała 3 komplety mundurów wyjściowych. Do wsi doprowadzono pierwszy telefon, który znajdował się w sklepie Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska" w Ostrowie Wielkopolskim. W roku 1979 jednostka po raz pierwszy uczestniczyła we współzawodnictwie pomiędzy terenowymi OSP z terenu gminy zajmując wysokie 11 miejsce.

Na następnym Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym w dniu 14 grudnia 1980 roku wybrano Zarząd w minimalnym, 5 - osobowym składzie i aż 4 - osobową Komisję Rewizyjną. W Zarządzie nie wybrano nikogo na funkcję wiceprezesa i zastępcy naczelnika, a na pozostałych stanowiskach nie dokonano żadnych zmian. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej był nadal Władysław Bestry, ale w jej skład weszli także: Czesław Sikora (sekretarz Komisji), Bronisław Duczmal i Jerzy Kulas. Delegatami na III Zjazd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim zostali: Zenon Horyza i Jan Klimek. Zjazd ten odbył się w dniu 8 lutego 1981 roku w sali Domu Strażaka w Sadowiu i w wyniku tajnego głosowania Jan Klimek został wybrany członkiem Zarządu Gminnego, a Zenon Horyza członkiem Gminnej Komisji Rewizyjnej ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim.

W roku 1981 jednostka po raz pierwszy uczestniczy w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych wystawiając do rywalizacji sekcję chłopców w grupie Ib (15 - 18lat). Sekcja ta w dniu 21 czerwca zwycięża w zawodach eliminacyjnych w Daniszynie i uzyskuje awans do zawodów finałowych, które przeprowadzone zostają w dniu 12 lipca w Topoli Małej. Nie odnosi tam jednak sukcesu i zostaje sklasyfikowana na ostatnim - szóstym miejscu. Po raz drugi w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych uczestniczyła dopiero w 1987 roku.

Termin kolejnego Walnego Zebrania wyznaczono na dzień 13 grudnia 1981 roku, ale wprowadzenie w tym dniu stanu wojennego na obszarze całego kraju spowodowało jego odwołanie. Walne zebranie odbyło się dopiero w dniu 21 lutego 1982 roku po uprzednim uzyskaniu zgody na jego przeprowadzenie od władz administracyjnych gminy. Wkrótce jednostka otrzymuje od władz gminy syrenę elektryczną, 10 mundurów bojowych i 4 komplety mundurów wyjściowych.

Na Walnym Zebraniu sprawozdawczo - wyborczym w dniu 21 listopada 1982 roku zachowują swoje funkcje w Zarządzie druhowie: Wacław Hennig, Zenon Horyza, Stefan Bestry i Jan Klimek. Nowym wiceprezesem OSP zostaje Zygmunt Kokot, zastępcą naczelnika zostaje Jerzy Kulas, a Stanisław Kokot wybrany zostaje gospodarzem.

Nowym członkiem Komisji Rewizyjnej zostaje Marian Kołek. W tym składzie osobowym władze OSP pracują przez całą kadencję. Na III Zjazd Gminny ZOSP delegatami zostają: Wacław Hennig i Zenon Horyza. Zjazd ten odbył się w dniu 23 stycznia 1983 roku w sali Domu Strażaka w Topoli Małej i ponownie Wacław Hennig zostaje członkiem Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim.

W dniu 7 stycznia 1983 roku wieś Cegły zakupuje we Wtórku drewniany barak na świetlicę wiejską. Członkowie OSP aktywnie włączają się w rozbiórkę zakupionego obiektu we Wtórku i jego przewóz do Cegieł. Następnie biorą udział w jego ustawieniu na betonowej podmurówce na działce Jana Horyzy w centrum wsi Cegły. Po oddaniu do użytku świetlicy wiejskiej członkowie jednostki na Walnym Zebraniu OSP w dniu 5 lutego 1984 roku postanawiają przywieźć na nowe bardziej dogodne miejsce wagon, który dotychczas we wsi pełnił funkcję świetlicy i urządzić w nim magazyn sprzętu przeciwpożarowego. Uchwała ta nie została zrealizowana. Jednakże w następnym roku wnioskowano pod adresem władz administracyjnych gminy o zakup działki pod budowę strażnicy. W roku 1986 jednostki otrzymuje z Komendy Rejonowej Straży Pożarnych w Ostrowie Wielkopolskom motopompę M-800 po kapitalnym remoncie.

W centrum uwagi Zarządu OSP przez cały okres lat osiemdziesiątych były sprawy prewencyjno - propagandowe. Co roku w okresie wiosennym dwa zespoły kontrolne złożone z członków OSP dokonywały kontroli stanu ochrony przeciwpożarowej we wszystkich gospodarstwach rolnych na terenie Cegieł i w 4 zabudowaniach z terenu sołectwa Janków Zaleśny. W dniach ochrony przeciwpożarowej we wsi wywieszono plakaty i ulotki mówiące o zagrożeniach pożarowych na terenach wiejskich. Członkowie jednostki jednocześnie wykonali wiele czynów społecznych przy budowie zaplecza kuchenno - magazynowego świetlicy wiejskiej oraz aktywnie włączali się w prace społeczne przy naprawie dróg wiejskich.

Realizacja tak wielu różnorodnych działań przyniosła sukcesy OSP we współzawodnictwie terenowych jednostek na terenie gminy Ostrów Wielkopolski. I tak, w roku 1983 jednostka w tej rywalizacji zajęła 5 miejsce, a rok później została sklasyfikowana na 7 miejsce. Były to największe sukcesy OSP w tej rywalizacji w latach 1979 - 1990.

W związku z wydłużeniem z dwóch do czterech lat kadencji władz ochotniczych straży pożarnych kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wybrane odbyło się w dniu 11 stycznia 1987 roku. Jednostka liczyła wówczas 38 członków zwyczajnych i 11 wspierających. Wybrany zostaje wówczas Zarząd w składzie: prezes - Stanisław Mądry, naczelnik - Zenon Horyza, wiceprezes - Jerzy Kulas, zastępca naczelnika - Józef Bestry, skarbnik - Stefan Bestry, sekretarz - Jan Klimek, gospodarz - Stanisław Kokot i kronikarz - Ireneusz Kołek.

Nowym przewodniczącym Komisji Rewizyjnej został Jan Horyza, jej sekretarzem - Zygmunt Kokot i członkiem Bronisław Duczmal. Delegatami na V Zjazd Gminny ZOSP wybrani zostali: Stanisław Mądry i Władysław Bestry. Zjazd ten odbył się w dniu 1 marca 1987 roku w sali Domu Strażaka we Wtórku. W wyniku tajnych wyborów w składzie 21 - osobowego Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim znalazł się Stanisław Mądry.

W tym czasie na wyposażeniu jednostki była motopompa M-800, 4 odcinki wężów W-52 i 10 odcinków węży W-75, 10 kompletów odzieży ochronnej, 10 hełmów bojowych oraz 6 sztuk toporów z pasami. Niedostateczne było wyszkolenie członków jednostki, gdyż tylko 2 osoby ukończyły kurs dowódców sekcji i 2 osoby posiadało przeszkolenie mechanika. OSP na koniec 1987 roku liczyła 40 członków zwyczajnych i 8 wspierających.

W roku 1987 jedna sekcja OSP pojawia się po 6 latach przerwy na starcie gminnych zawodów sportowo - pożarniczych. Ma to miejsce podczas zawodów w Chruszczynach w dniu 5 lipca, kiedy to sekcja bojowa OSP zostaje sklasyfikowana na wysokim - 7 miejscu (na 21 sekcji biorących udział w zawodach w tej grupie wiekowej).

W następnych dwóch latach jednostka zgłasza do rywalizacji sekcję chłopców w grupie IIb (15 - 18 lat), która zajmuje 3 miejsce w dniu 26 czerwca 1988 roku w Gutowie i 6 miejsca podczas zawodów we Franklinowie w dniu 25 czerwca 1989 roku. W roku 1990 w gminie nie organizowano gminnych zawodów sportowo - pożarniczych.

W dniu 27 stycznia 1991 roku odbyło się kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze, w wyniku którego we władzach jednostki zachodzą niewielkie zmiany. Ustępuje długoletni członek Zarządu Stefan Bestry, a w jego miejsce skarbnikiem wybrany zostaje Zbigniew Bestry. Zrezygnowano także z powołania kronikarza, którą to funkcję pełnił dotychczas Ireneusz Kołek. W składzie Komisji Rewizyjnej następuje także jedna zmiana, gdyż Bronisława Duczmala w jej składzie osobowym zastępuje Kazimierz Mądry. W dniu zebrania jednostka liczyła 38 członków, w tym w wieku do 25 lat były 3 osoby, w wieku od 25 do 50 lat - 24 osoby i powyżej 50 lat było 11 członków OSP. Oprócz tego było 7 członków wspierających i 7 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej.

W dyskusji na zebraniu wnioskowano o doprowadzenie do stanu używalności zbiornika przeciwpożarowego i planowano dokończyć dach na budowanej remizie oraz doprowadzić do tego obiektu energię elektryczną.

Wybrano także dwóch delegatów na VI Zjazd Gminy, którymi zostali: prezes Stanisław Mądry i naczelnik Zenon Horyza. Zjazd odbył się w dniu 10 marca 1991 roku w sali konferencyjnej Rolniczego Komitetu Spółdzielczego „Nasza przyszłość" w Borowcu. Podczas Zjazdu prezes OSP Stanisław Mądry ponownie wybrany został członkiem Zarządu Gminnego ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim.

W roku 1991 po rocznej przerwie, zorganizowane zostały gminne zawody sportowo - pożarnicze w zmienionej formie organizacyjnej. Postanowiono przeprowadzić trzy zawody eliminacyjne do gminnych zawodów we wszystkich grupach wiekowych. Do eliminacji zorganizowanej w dniu 16 czerwca 1991 roku w Łąkocinach jednostka zgłosiła tylko sekcję bojową mężczyzn (gr. III), która zajęła 7 miejsce i nie awansowała do finału. W następnym roku OSP nie uczestniczyła w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych.

W tymże 1991 roku zebrało się Nadzwyczajne Walne Zebranie OSP, aby dostosować statut jednostki do postanowień nowej ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 roku. Zgodnie z ta ustawa ochotnicze Straże pożarne ponownie stały się stowarzyszeniami rejestrowanymi w sądach rejestrowych i mogącymi dowolnie kształtować swój statut. Zwołane w dniu 24 listopada Nadzwyczajne Walne Zebranie przyjęło statut opracowany przez Zarząd Gminny ZOSP w Ostrowie Wielkopolskim, który następnie przedłożono do rejestracji w Sadzie Wojewódzkim w Kaliszu.

Zjazd Krajowy Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w 1992 roku uchwalił nowy statut naszego Związku, w myśl którego pełna jego nazwa brzmiała: Związek Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie ze statutem w skład Zarządu Gminnego wchodzili przedstawiciele wszystkich OSP z terenu gminy. Ponieważ w składzie Zarządu Gminnego wybranego w dniu 10 marca 1991 roku w Borowcu wiele OSP nie miało swoich przedstawicieli władze gminne Związku postanowiły zwołać Nadzwyczajny Zjazd Gminny, poprzedzony kampanią sprawozdawczo - wyborczą w jednostkach.

Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze OSP Cegły odbyło się w dniu 17 stycznia 1993 roku.

W wyniku przeprowadzonych wyborów w składzie władz OSP nie nastąpiła żadna zmiana. Jednakże na następnym Walnym Zebraniu w dniu 23 stycznia 1994 roku zmieniono cały skład Komisji Rewizyjnej, którą od tego momentu tworzyli: Ireneusz Kołek (przewodniczący), Henryk Kokot (sekretarz) i Stanisław Krawiec. W dniu tego zebrania jednostka liczyła 47 członków czynnych, w tym 3 w wieku do 25 lat włącznie i 27 członków w wieku od 25 lat do 50 lat włącznie.

W roku 1992 OSP otrzymała od władz gminy Ostrów Wielkopolski na wyposażenie motopompę z wózkiem transportowym ciągnionym za dowolnym ciągnikiem oraz niezbędnym osprzętem, która jest na stanie jednostki do chwili obecnej. Otrzymany sprzęt pozwolił jednostce w następnym roku uczestniczy w eliminacji rewiru południowo - zachodniego do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych, która odbyła się w dniu 4 lipca w Świeligowie. Sekcja OSP startująca w zawodach gr. III (sekcje bojowe) zajęła 5 lokatę, ale nie uzyskała awansu do zawodów finałowych.

W następnym roku OSP po raz pierwszy była organizatorem eliminacji do gminnych zawodów sportowo - pożarniczych, w której rywalizowało 35 sekcji z 12 jednostek. Jako gospodarz jednostka wystawiła dwie sekcje w gr. III i jedną sekcję w grupie seniorów. Ta ostatnia sekcja zajęła 6 miejsce, podczas gdy ich młodsi koledzy zostali sklasyfikowani na 8 i 11 miejsce. Żadna z sekcji ni e uzyskała awansu do zawodów finałowych. W roku 1995 w eliminacji do gminnych zawodów uczestniczyła jedna sekcja (gr. III), która zajęła w swojej grupie ostatnie miejsce.

Na Walnym Zebraniu w dniu 21 stycznia 1996 roku z obowiązków prezes OSP rezygnuje poważnie chory Stanisław Mądry, a jego obowiązki powierzono dotychczasowemu wiceprezesowi Jerzemu Kulasowi. Wybrano też dwóch delegatów na VIII Zjazd Gminny ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim, którymi zostali: Jerzy Kulas i Zenon Horyza. Ten pierwszy został tez wybrany przedstawicielem OSP w składzie osobowym Zarządu Gminnego. Obaj delegaci uczestniczyli w Zjeździe Gminnym, który odbył się w dniu 17 marca 1997 roku w świetlicy wiejskiej w Sobótce.

W materiałach sprawozdawczych z wyżej wymienionego Walnego Zebrania zwraca też uwagę zmniejszenie się liczby członków jednostki z 46 w 1995 roku do 30 w roku następnym.

W dniu 19 stycznia 1997 roku odbyło się kolejne Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze przy bardzo wysokiej frekwencji członków jednostki. Zebrania już oficjalnie wybierają Jerzego Kulasa prezesem OSP, a Czesławowi Krawcowi powierzono funkcje wiceprezesa jednostki. Nowym zastępcą naczelnika został Józef Cegła.

W całkowicie nowym składzie osobowym wybrana zostaje Komisja Rewizyjna, na czele której stał Hieronim Kokot, jej sekretarzem był Bogdan Bestry, a Andrzej Krawiec uzupełniał jej skład. Walne Zebranie nadaje też Stanisławowi Mądremu godność członka honorowego OSP.

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych jednostka bierze systematycznie udział w gminnych zawodach sportowo - pożarniczych. W roku 1996, podobnie jak rok wcześniej, w imprezie tej bierze udział tylko jedna sekcja - w grupie III (sekcje bojowe), która zajmuje odlegle 11 miejsce w eliminacji w remizie. Taka eliminacja w następnym roku odbywa się w Łąkocinach i wtedy jednostka zgłasza do rywalizacji aż 3 sekcje w dwóch grupach wiekowych. Dwie sekcje w grupie III zostały sklasyfikowane na 8 i 9 miejscu, a sekcja seniorów też zajęła 8 miejsce. Żadna sekcja nie uzyskał awansu do zawodów finałowych. Trzy sekcje OSP uczestniczyły także w zawodach gminnych w roku 1998. Po raz pierwszy do rywalizacji przystępuje sekcja chłopców w grupie I 12-15 lat, która podczas gminnych zawodów w Swieligowie w dniu 14 czerwca w stawce 20 sekcji zajmuje 19 miejsce. Dwie następne sekcje uczestniczą w zawodach eliminacyjnych w rezerwie, które odbyły się w dniu 5 lipca w Topoli Małej. Tam blisko awansu była sekcja chłopców w grupie II (16-18 lat), która została sklasyfikowana na 5 miejscu, a awans do finału uzyskały 4 drużyny. Nie powiodło się sekcji bojowej w grupie III, która nie ukończyła ćwiczenia bojowego i zajęła ostatnie - 12 miejsce. Na jeszcze większy wysiłek organizacyjny SOP zdobyło się w 1999 roku, kiedy to w gminnych zawodach sportowo-pożarniczych brały udział aż 4 sekcje. W grupie I chłopcy zajęli przyzwoite 13 miejsce w stawce 20 sekcji biorących udział w tej imprezie zorganizowanej przez władze OSP Kwiatków. Podczas eliminacji w rewirze, która odbyła się we Wtórku, chłopcy w grupie II i seniorzy zajęli 8 miejsca, a sekcja bojowa została sklasyfikowana na 9 miejscu.

Od roku 1993 Zarząd Gminy ZOSP RP w Ostrowie Wlkp. prowadzi punktację na najlepszą Ochotniczą Straż Pożarną podczas gminnych zawodów sportowo-pożarniczych. Najwyższe miejsce e tej rywalizacji OSP Cegły to 19 pozycja w latach 1998-1999.

Od roku 1996 Zarząd Gminy ZOSP RP organizował co roku turniej piłki nożna dla chłopców do 15 roku życia włącznie. W tej imprezie jednostka brała udział sporadycznie i tylko w tych latach kiedy udało się zebrać 7 - osobową drużynę. Drużyny te jednak zazwyczaj zajmowały końcowe lokaty w eliminacjach grupowych i nigdy nie awansowały do turnieju finałowego.

Władze jednostki wybrane w 1997r. całą kadencję pracowały w tym samym składzie. Co więcej podczas Walnego Zebrania sprawozdawczo-wyborczego w dniu 23 stycznia 2000 roku Zarząd OSP wybrany został w tym samym składzie osobowym. W jego skład wchodzili: prezes - Jerzy Kulas, naczelnik - Zenon Horyza, wiceprezes - Czesław Krawiec, zastępca naczelnika - Józef Cegła, sekretarz - Jan Klimek, skarbnik - Zbigniew Bestry i gospodarz - Stanisław Kokot. Przewodniczącym Komisji Rewizyjnej ponownie został Hieronim Kokot, jej nowym sekretarzem został Mieczysław Szatkowski, a Marek Lorenz został jej członkiem. W składzie osobowym władz OSP podczas 3-letniej kadencji nie zaszły żadne zamiany. Na Walnym Zebraniu w dniu 14 stycznia 2001r. nadano godność honorowego członka OSP Wacławowi Heningowi i Romanowi Olszanowskiemu.

W roku 2000 dokonano istotnych zmian w zasadach organizacji gminnych zawodów sportowo - pożarniczych. Członkowie Młodzieżowych Drużyn Pożarniczych rywalizowali odtąd według regulaminu CTIF, w którym prawo startu mają dziewczęta i chłopcy do 16 roku życia włącznie. Starsi członkowie MDP (17 -18 lat) uzyskali prawo startu w zawodach sekcji bojowych (gr."A"), a dziewczyny w gr."C". Obniżono także wiek kobiet w grupie seniorek, gdzie prawo startu uzyskały panie po 30 roku życia (gr."Cs"). Bez zmian pozostawiono rywalizację w kategorii seniorów (gr."As"). Zrezygnowano także z przeprowadzania eliminacji w rewirach i od tego momentu w każdej kategorii wiekowej odbywają się zawody dla wszystkich jednostek z terenu gminy.

Pierwsze gminne zawody MDP przeprowadzone zostały według regulaminu CTIF w dniu 4 czerwca 2000r. w Wysocku Wielkim. Wśród 14 drużyn biorących udział w zawodach była także sekcja OSP Cegły, która zajęła 12 miejsce w tej imprezie. W zawodach seniorów OSP nie uczestniczyła, a sekcja męska w grupie „A" zajęła 17 miejsce.

W roku 2001 ponownie 3 sekcje OSP uczestniczyły w gminnych zawodach sportowo-pożarniczych. Najwyższą 9 lokatę zanotowała na swoim koncie sekcja seniorów. Ich młodsi koledzy z grupy „A" sklasyfikowani zostali na 11 miejscu, a sekcja MDP zajęła 14 miejsce. W punktacji ogólnej zawodów jednostka została sklasyfikowana na 13 miejscu - najwyższym w dotychczasowej historii tej rywalizacji.

W następnym roku OSP w tej punktacji zajęła jeszcze lepsze, bo 11 miejsce - dzięki 7 miejscu mężczyzn w grupie „As", 10 lokacje sekcji w grupie „A" oraz 11 miejscu sekcji chłopców z MDP. Wśród pokonanych OSP znalazły się jednostki działające w dużych wioskach, a nawet włączone do Krajowego Systemu Ratowniczo - Gaśniczego.

Ostatnie Walne Zebranie sprawozdawczo - wyborcze odbyło się w dniu 12 stycznia 2003 roku. Cały skład osobowy ustępującego Zarządu odnowił swój mandat zaufania członków jednostki, ale ponieważ postanowiono wybrać 9 osób do tego organu władzy powołano dwóch młodych działaczy: Lucjana Kujka i Roberta Horyza. Pierwszy z nich objął funkcje wiceprezesa a drugi zastępcy naczelnika. Obu postawiono zadanie zintensyfikowania pracy z młodzieżą. Wybrano także pięcioosobową Komisje Rewizyjną, w której dotychczasowe funkcje zachowali: Hieronim Kokot i Mieczysław Szatkowski. Nowymi członkami tego organu zostali: Józef Besty, Krzysztof Kokot i Dariusz Szepaniak. Do chwili obecnej w składzie osobowym Zarządu i Komisji Rewizyjnej nie było jeszcze żadnych zmian. Sprawą, która absorbowała członków jednostki na początku obecnej dekady był kapitalny remont dachu na strażnicy. Brak środków finansowych nie pozwolił na remont dachu przy okazji wymiany dachu na świetlicy wiejskiej. Sprawa została ostatecznie załatwiona w 2004r. Niezbędne materiały zakupiła Gmina Ostrów Wlkp., a konieczne prace wykonali członkowie OSP w ramach prac społecznych. W omawianym okresie dochodami jednostki były składki członkowskie i zbiórki publiczne przy okazji roznoszenia kalendarzy strażackich po domach. W końcu 2002r. na stanie jednostki było 12 mundurów wyjściowych i 14 czapek, 21 kompletów odzieży specjalnej, 8 kompletów mundurów MDP, 4 pary butów skuterów, 17 hełmów bojowych, 8 sztuk węży ssawnych, motopompa i dwukołowy wózek rekwizytowy. W roku 2003 trwała dobra passa jednostki w gminnych zawodach sportowo-pożarniczych. Sekcja seniorów (grupa „As") zajęła ponownie 7 miejsce, podobnie jak sekcja grupy „A", która znów została sklasyfikowana na 10 miejscu. Dobrze zaprezentowali się chłopcy z Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej, którzy uplasowali się na 8 miejscu. W punktacji ogólnej zawodów jednostka ponownie zajęła 11 miejsce.

Rewelacyjne wyniki sekcje reprezentujące OSP uzyskały w roku 2004. Najpierw chłopcy z MDP zajęli 3 miejsce w zawodach przeprowadzonych w dniu 30 maja w Topoli Małej. Następnie sekcja bojowa (grupa „A") uplasowała się na 5 miejscu w swojej grupie, a seniorzy zajęli 3 miejsce w zawodach grupy „As". Jednakże ta ostatnia sekcja po proteście jednej z OSP została po zakończeniu rywalizacji zdyskwalifikowana, gdyż jeden zawodnik był młodszy o jeden dzień niż zostało to określone w regulaminie. Mimo tego jednostka zajęła 13 miejsce w punktacji ogólnej tej rywalizacji.

Na tym tle sporo nie dosytu przyniosły wyniki tegorocznych gminnych zawodów sportowo-pożarniczych. Najlepsze, ale dopiero 7 miejsce zajęła sekcja grupy „As", 8 była sekcja grupy „A", a chłopcy MDP zostali sklasyfikowani na 9 miejscu. Po poprowadzeniu wszystkich zawodów jednostka uplasowała się ostatecznie na dziesiątym miejscu w gminie. Biorąc pod uwagę wielkość wioski ( ok. 220 mieszkańców) należy uznać to za duży sukces i potwierdzenie przynależności OSP do czołówki gminnej w tej dyscyplinie sportowej.

W bieżącym roku duży sukces odniosła drużyna chłopców z Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej, która zajęła 2 miejsce w finale X Turnieju Piłki Nożnej o Puchar Zarządu Oddziału Gminnego ZOSP RP w Ostrowie Wielkopolskim, który rozegrany został w dniu 18 czerwca na boisku sportowym w Szczurach. Wcześniej drużyna ta zwyciężyła w turnieju eliminacyjnym, który rozegrany został w Cegłach na boisku przy strażnicy i świetlicy wiejskiej.

Od dwóch lat OSP przygotowywała się do swojego jubileuszu 40-lecia działalności. Już w grudniu 2004 roku zebrano część środków finansowych na zakup sztandaru - pierwszego w historii jednostki. Sztandar ten był już prezentowany na Walnym Zebraniu w dniu 25 stycznia 2005 roku. Drugim marzeniem członków OSP było otrzymanie na wyposażenie jednostki pojazdu samochodowego, ale jak dotychczas nie udało się jego zrealizować.

Jednostka na koniec ubiegłego roku liczyła 39 członków czynnych, 2 honorowych, 6 wspierających oraz 11 członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej (chłopcy).

 

- cegly7.jpg

 
 
- cegly8.jpg
 

                                                                                                                                                     Autor: Zygmunt Lubieniecki

Marlena Kruszyk
Wiadomości z Polski     |     Wiadomości ze Świata     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez:CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.